Pasta i Basta!

UWAGA ZMIANY! - Akcja konkursowa "Zapiekany Makaron"

2012-01-25T11:27:00.007+01:00

Edit: Wpis opublikowany o godz. 11.27 i aktualizowany o polemikę z Marcinem o godz. 18.14

Mamy dla Was bardzo ważną wiadomość.
We wtorek 17. stycznia ogłosiłyśmy akcję konkursową zatytułowaną „Zapiekany Makaron”, którą planujemy przeprowadzić w najbliższy weekend 28-29.01.2012 r., a nawet dłużej ;) (ale o tym na samym końcu tej notki)

Pomysł akcji powstał po wymianie mailowej z przedstawicielem kampanii edukacyjnej „Makaron Rządzi Zdrowo”.
Współpraca miała polegać na organizacji konkursu kulinarnego lub konkursu np. z wiedzy o makaronie. W ramach nagrody Polska Izba Makaronu 3 zwycięzcom (wytypowanym przez nas dwie makaroniary) przekaże upominkowe zestawy, o których wspomniałyśmy we wpisie zapraszającym(klik) do udziału w akcji.

Postawiłyśmy na konkurs kulinarny o zawężonej tematyce pn. „Zapiekany Makaron”.

Informację o akcji zamieściłyśmy: tutaj na Paście i Baście!, na Facebooku na naszym blogowym profilu i na profilu akcji „Makaron rządzi zdrowo” oraz przede wszystkim postawiłyśmy na Durszlaka.

Na Durszlaku akcja, jako oczekująca, powisiała kilka dni i nagle zniknęła. W związku z tym dostałyśmy od Was maile z zapytaniem, czy akcja w ogóle będzie się odbywać.

Wiemy już jak powstał informacyjny chaos. Okazało się bowiem, że Durszlak nie zezwala na prowadzenie akcji komercyjnych (do jakich został zaliczony „Zapiekany Makaron”). Nie zezwala, ale pod jednym warunkiem, który wyjaśnił nam Marcin z Durszlaka. Otóż współorganizator konkursu, czyli Polska Izba Makaronu, aby korzystać z dobroci Durszlaka musi najpierw odpowiednio zapłacić, by móc się tam promować. W sumie rozumiemy to i nie mamy żalu.

(Marcin wyjaśnia: „Nie jest tak, ze nie chcemy takich akcji, nie usunęliśmy tej akcji, w żaden sposób jej nie ograniczyliśmy, poza tym, że jej nie reklamujemy i nie linkujemy. Myślimy bowiem, że podmioty komercyjne nie powinny wykorzystywać innych podmiotów komercyjnych do własnej autopromocji nieodpłatnie, zwłaszcza, że dysponują sporym budżetem reklamowym.")

Ok, Durszlak ma prawo zarabiać na czym i jak chce, a i my mamy prawo przeprowadzać jakie tylko chcemy akcje na swoim blogu. Czasem jednak dochodzi w tym do konfliktu interesów i obie strony nie mogą razem współpracować.

(Marcin protestuje: „obie strony nie mogą razem współpracować" myślę, że i to stwierdzenie jest trochę przesadzone :)”)

Dodajemy zatem – w tym konkretnym przypadku współpraca chyba nam nie wyjdzie. Ale jedna akcja, to nie wszystkie ;)

Przy okazji chcemy tutaj podkreślić, że my obie z tytułu prowadzenia akcji nie otrzymujemy żadnych korzyści finansowych ani materialnych. Dla nas nagrodą za akcję jest zwykła satysfakcja z tego, że promujemy produkt (tj. makaron), który jest głównym tematem naszego bloga, który jest smaczny i zdrowy oraz który często lubimy zjadać (wymiennie) na śniadanie/obiad/kolację.

Przyjęłyśmy informację Durszlaka i usunięcie naszej akcji ze wspominanego agregatora blogów do wiadomości i nie drążymy dalej tematu.

(Marcin wyjaśnia: „Akcja *nie* została usunięta z Durszlaka. Jako że jest to akcja komercyjna, nie wysyłamy mailingu o niej do naszych użytkowników, jak również nie linkujemy do niej na naszych stronach, pozostawiając rozpropagowanie akcji Wam. Natomiast poza tym akcja ta działa jak wszystkie pozostałe akcje i jeśli Wy jej nie skasujecie, my na pewno tego nie zrobimy.”)

Sprawdziłyśmy to. Rzeczywiście - akcja nadal jest na Durszlaku (klik), tyle, że... niewidoczna, stąd cały chaos. Tym samym straciła według nas szanse na zainteresowanie się nią przez potencjalnych chętnych uczestników.

Przy okazji uspokajamy i informujemy: akcja oczywiście się odbędzie i gorąco (bardzo gorąco, wszak makaron wyjdzie z piekarnika ;)) Was do niej nadal zachęcamy.
Z uwagi na brak akcji na Durszlaku, musimy sobie jakoś inaczej poradzić z jej przeprowadzeniem. Z tego więc tytułu wystąpią jednak małe kosmetyczne zmiany.

Dlatego w związku z zaistniałą sytuacją, prosimy Was o podawanie linków z Waszymi przygotowanymi daniami z akcji „Zapiekany Makaron” w komentarzu do wpisu zapraszającego do akcji.

Mamy tez jeszcze jedną dla Was informację: ponieważ wyszło jak wyszło postanowiłyśmy, że rozciągamy akcję w czasie i akcja z weekendowej zmienia się w tygodniową. Macie wobec tego więcej czas na smaczne zapiekanie przez cały, długi, zimowy tydzień. Akcja bowiem zaczyna się już w najbliższą sobotę 28.stycznia, a zakończy o północy w niedzielę 5. lutego.

Podsumowanie i ogłoszenie 3 zwycięskich dań opublikujemy jak najszybciej się da w najbliższym tygodniu tuż po zakończeniu akcji :)

Zapraszamy i prosimy przy wpisie wstawić bannerek ze zmienionym kodem html

Kod należy skopiować i wstawić na swoją stronę.

Ps. Marcinie, dziękujemy za mailową uprzejmą w tonie wymianę zdań. Sporo sobie wyjaśniliśmy i mamy nadzieję, że pomoże to nam uniknąć jakiś niesnasek na przyszłość, a przynajmniej na wtorkowe bogerskie spotkanie ;)

Zupa z cukinii i groszku z makaronem

2012-01-23T16:56:00.002+01:00

To, że rybki lubią pływać wie chyba każdy.
Ale, że kaczki też…Nie no wiadomo to ptaszyka wodne, ale ma pióra, a pióra niby wykluczają wodę.
No, ale nic, w biologię ptasią czy tam ornitologię zagłębiać się nie będę.
Już Oczko pokazała, że kaczki idealnie komponują się w płynie, w płynie zwanym bulionem.
A i smakują wykwintnie, co już obie potwierdzamy.
U mnie kaczka wpadła do bulionowego stawu pełnego zieleniny w formie cukinii, a powiem Wam szczerze, pływały sobie spokojnie, po czym wpadały najpierw na łyżkę a potem do mego gardziołka, sprytnie pchając się do mego dzioba.
Jednak ptak ptaka zrozumie, a nawet lubi, tak jak kurczaki lubią kaczki. Czy to w bulionie czy bez.

Zupa z cukinii i groszku z makaronem
2 porcje

500ml bulionu warzywnego
mała cukinia
pół szklanki mrożonego groszku
ugotowany makaron
drobno posiekana cebulka
odrobina soku z cytryny
świeżo zmielony czarny pieprz
szczypta soli
masło

W dużym rondlu rozgrzej odrobinę masła i dodaj cebulę. Duś na małym ogniu pod przykryciem ok. 10 minut, zalej bulionem i zagotuj.
Dodaj startą na tarce o dużych oczkach cukinię, a po ok.. 5 minutach groszek.
Gotuj jeszcze kilka minut, po czym dopraw do smaku solą, pieprzem i sokiem z cytryny.
Podawaj z drobnym makaronem.

Zupa Kryzysowa

2012-01-21T17:38:00.003+01:00

Bulion w zamrażalniku to dobra rzecz. Zresztą nie raz już wysyłałam ku niemu pieśni pochwalne ;)
Ekonomiczne gotowanie narzuca wykorzystywanie składników głównie dostępnych pod ręką w domu. Nie sztuka przecież wyjść do sklepu i zrobić zakupy nowych ingrediencji. Czasem jednak można wykorzystać tylko aprowizację, którą zawiera szafka kuchenna. Zupa naprawdę zmieści wiele pomysłów na obiad.
Tym razem miałam dwa rodzaje makaronów. Każdego była tylko garstka, która byłaby niewystarczająca na samodzielne makaronowe danie. No ale od czego jest zupa ;)

Zupa Kryzysowa (pomysł własny)

rozmrożony bulion
lekko podwędzona kiełbasa
pomidor
cukinia
gałązki świeżego majeranku
sól, pieprz
makaron

W rozmrożonym bulionie pogotowałam chwilę majeranek z pokrojonymi w ćwiartki plasterkami kiełbasy. Kiedy zupa zyskała już pożądany aromat, dorzuciłam pokrojoną w kostkę cukinię i pomidora. Pogotowałam ok 10 min, dorzuciłam makaron i trzymałam na gazie do momentu gotowego makaronu. Doprawiłam do smaku.

Zupę dodaję do akcji:

,

Akcja z konkursem: ZAPIEKANY MAKARON, 28-29.01.2012 r. ZAPRASZAMY

2012-01-17T11:57:00.007+01:00

Edit z 25.01.2011 r.: prosimy o zapoznanie się z małymi zmianami dotyczącymi akcji tutaj

Zapewne słyszeliście o kampanii edukacyjnej „Makaron rządzi zdrowo”, realizowanej przez Polską Izbę Makaronu z Funduszu Promocji Ziarna Zbóż i Przetworów Zbożowych. Lub natknęliście się na mieście na billboardy z wizerunkiem Makronu Edka.

(obrazek pochodzi z materiałów Polskiej Izby Makaronu)

Oni, podobnie jak my, namawiają na jedzenie makaronu. Bo jest smaczny, korzystny dla zdrowia i figury (jeżeli nie pakujemy go w bardzo kaloryczny sos) i kreatywny (nie tylko przez wzgląd na to, ile kształtów można znaleźć na półce sklepowej).
Zatem skoro mamy podobny cel, można zrobić coś wspólnie. Tym samym zapraszamy Was do gotowania w weekendowej akcji „Zapiekany makaron”, która odbędzie się 28 i 29 stycznia.

Szukajcie przepisów, przetrząśnijcie szafki kuchenne i gotujcie kreatywnie. Wszystkie chwyty dozwolone, pod warunkiem, że będzie to danie z makaronem i będzie wyjęte z piekarnika. Wszak mamy zimę, więc przydałoby się rozpalić nowoczesne ognisko domowe i ogrzać dobrą potrawą.

Akcję przeprowadzamy na Durszlaku, ale zapraszamy również tych, którzy nie prowadzą bloga, a chcieliby wziąć udział we wspólnej zabawie.
Ponieważ wymyśliłyśmy sobie, że w notce podsumowującej akcję zamieścimy nie tylko linki do blogów, ale też Wasze przepisy i zdjęcia, prosimy o mailowe potwierdzenie, czy zgadzacie się na taką publikację.

Dania dodawajcie do akcji na Durszlaku, a we wpisie koniecznie dodajcie bannerek akcji. Natomiast osoby bez bloga (o ile takie się pojawią), prosimy o wysłanie zdjęcia i przepisu na adres zemfiroczka@gazeta.pl.

Pamiętajcie wspomnieć, czy zgadzacie się na publikację zdjęcia i przepisu. Jeżeli nie, też nic nie szkodzi, bo w podsumowaniu tak czy siak znajdzie się link do Waszej strony (w przypadku bloga). Obligatoryjne potwierdzenie dotyczy tylko osób nieblogujących.

Aby po smacznym jedzeniu mile zakończyć zabawę Izba Makaronu obdaruje trzy osoby zestawem podarunków, w których skład będzie wchodzić książka „Makaron – My Story” (limitowany, kolekcjonerski nakład z przepisami na dania makaronowe polskich celebrytów pod red. Pawła Lorocha) oraz kilka drobiazgów inspirowanych kampanią Izby Makaronu.
Dania wybierze Pasta i Basta w komisyjnym 2 osobowym składzie (Princess i Oczko).

Zwycięskie makaronowe propozycje ogłosimy w podsumowaniu akcji.

Zapraszamy :)

Kod należy skopiować i wstawić na swoją stronę.

Pływające kaczki lubią zupę

2012-01-14T22:35:00.003+01:00

Jedni jak Amelia Poulain puszczają je na kanale Saint Martin.
Inni karmią je w Łazienkach.
A ja wchodzę do kuchni, wrzucam je do garnka i karmię się nimi sama.
Gotuję - kaczki w zupie grzybowej.

Zupa grzybowa z kaczym makaronem (inspiracja: Liska, Whiteplate)

rozmrożony bulion warzywny
garść suszonych grzybów
sos sojowy
bezglutenowy makaron kukurydziany w kształcie kaczek.

Umyłam grzyby i wrzuciłam do gotującego się bulionu. Gotowałam 30 minut, aż grzyby były miękkie oddały aromat zupie. Wyłowiłam grzyby i je pokroiłam na kawałki, a w międzyczasie wlałam do bulionu sos sojowy i wrzuciłam makaron. Na koniec pokrojone grzyby połączyłam z zupą z makaronem.

Dodaję do akcji:

Było - nie było... A niech to gęś kopnie...!

2012-01-11T21:43:00.002+01:00

Nie lubię, bardzo nie lubię sytuacji, kiedy czytam menu, deliberuję, co będzie lepiej wziąć, i kiedy w końcu już się zdecyduję, to Pani Kelnerka/Pan Kelner mówi mi, że danego składnika z menu (wymiennie):
- nie ma,
- było ale nie ma,
- zwykle bywa ale nie dziś,
- owszem, to z menu serwują, ale w innym lokalu tej samej sieci.
Bo jak głupi ma pecha, to mądry ma szczęście Zemfi, więc się ciesz :) (Princi, dalej też na różowo)

Pozostajemy na razie na Ursynowie, ale wchodzimy tym razem do Noodle World. Zapowiada się nieźle – przestronne wnętrze, do wyboru stoliki z krzesłami lub ławy ze stołkami barowymi.

Zerkamy w menu, które już wcześniej przejrzałyśmy na stronie internetowej. Biorę spatzle z wędzoną gęsią i do tego, polecany przez Noodle, do tegoż mięsa - sos amerykański (czytam na stronie: "Sos AMERYKAŃSKI - pomysł na ten sos znaleźliśmy na Florydzie w restauracji "Carrabas". To połączenie 3 serów: feta, parmezan i filadelphia w delikatnej "kremówce" gwarantuje delikatny sos do makaronów.").

Princi nie bardzo może się zdecydować (oj tam oj tam, Princesski wybredne są), więc ja zamawiam pierwsza. Okazuje się jednak, że muszę jej oddać pierwszeństwo, bo mojej gęsi nie ma i nie było, choć w menu jest. To może na Żelaznej (drugi lokal sieci) bywa, bo z tego menu tutaj na Ursynowie z mięsa mogę zjeść tylko pierś z kurczaka albo schab, a o kaczce i gęsi mogę tylko pomarzyć. Ale za to na talerz może wpłynąć jeszcze łosoś lub krewetki. Niech będzie! – biorę krewetki. A do tego makaron ryżowy. O!? nie ma!? Ale przecież jest w menu. No normalnie bywa, ale nie dzisiaj. A tak przy okazji - tego tri colore też dzisiaj nie zamówimy. No więc dobrze, nie będę wybrzydzać - biorę makaron sojowy (ja, ja Princi jej poleciłam ;)) i sos tajski do tego (czytam: "Sos TAJSKI - pieczony w piecu czosnek z miodem, z sosem sojowym i trawą cytrynową. Sos który zapewni orientalne doznania smakowe z każdym makaronem.").

Princess zamawia spatzle ("Makarony SPATZLE - potrawa mączna kuchni południowych Niemiec i kuchni tyrolskiej. Szpatzle to niewielkie kluseczki przygotowywane z mąki i jajek. Zagniecione ciasto drobi się na niewielkie kluseczki, które gotuje się na wrzącej osolonej wodzie. Kluski które pamiętamy z dzieciństwa (robione przez babcię do rosołu w niedzielę), u nas w restauracji pasują do każdego z sosów i dodatków.") z sosem amerykańskim, grillowanymi warzywami ("Cukinia, bakłażan, seler naciowy, pieczarki i papryka bez skóry, wszystkie te warzywa skrapiamy oliwą i pieczemy w wysokiej temperaturze. Wyborne dla każdego wegetarianina bądź na lekki lunch dla każdego.") i suszonymi pomidorami.

Bierzemy też kawę: ja latte, ona cappuccino. I czekamy.

Kawy przyszły – moja niedobra, ale się nie dziwię, była za 5 zł. Podejrzanie tanio. Faktycznie, nawet ja nie byłam w stanie jej pić, a piję wszelkie kawy, nawet te beee ;)

Czas na makaron. Spore porcje, ale Princess się krzywi, ja zresztą też - na widok parmezanu. I przerzuca go na serwetkę (tym razem nie do kawy ;) klik). Raczej nie będzie jadalny. Nie o takim parmezanie myślałyśmy.

Osobno na talerzyku przychodzą suszone pomidory. Próbuję jej klusek – całkiem niezłe, sos też. Gdyby nie ten parmezan...

Faktycznie, były bardzo smaczne. No może sos trochę za tłustawy, ale pewnie taki miał być, więc się nie czepiam. Zjadłam ze smakiem wszystko do ostatniej kluseczki.

Moja porcja – też spora, ale już widzę, że poskąpili krewetek. Dlaczego w lokalu jak już zamawia się kawałek mięsa w makaronie, to trzeba go szukać z lupą? No przecież nie dają mi go za darmo, tylko za to płacę. Hmmm, makaron sojowy w sosie tajskim z krewetkami...

Ile ich tam było? Liczyłyśmy no nie? Ja zjadłam jedną, nie była najgorsza w smaku, ale coś w tym Twoim sosie mnie odrzucało, czegoś było za dużo i za nic nie mogłam zgadnąć cóż to było. Smak niby znany, ale do dziś nierozpoznany ;)

Makaron jako taki - był w porządku, nie będę się czepiać. Ale dodatki do niego to inna para kaloszy... Za dużo pędów bambusa i kapusty. Jem dalej... Ale sos smakuje nieco dziwnie. Trochę za słodki i cierpi na maksymalizm – jest go za dużo zupełnie jak oliwy w Figga. Próbuję się przekonać, ale mi nie idzie. I już wiem co mi nie gra - za mało krewetek, za dużo reszty. Dziękuję, nie zjem do końca. I wciąż myślę o tej gęsi, co to była (w menu) i jej nie było (bo nie)... A moze powinnaś się cieszyć co? A jakby i tej gęsi było mało? To na nią byś narzekała ;) A co do sosu, to jak pisałam wyżej, no coś w nim było nie tak jak powinno.

Zatem dołączając się do wpisu Zemfi (już mi powiedziała, że jej słodzę, ale fakty są faktami i Zemfi lepiej opowiada) moje kluski nie były najgorsze, Zemfi no cóż...znów miała pecha :)

***
Bistro Noodle World, ul. Janowskiego 9 (Ursynów)

Nowy Rok i penne

2012-01-02T03:09:00.000+01:00

Nowy Rok i brak nowych postanowień.
Czasu nie było na myślenie o nich, a że cały pierwszy dzień Nowego Roku przespałam, to tym bardziej.
No to tak na szybko, coś się wymyśli, jakieś ambitne postanowienie noworoczne.
Może: częściej pisać na P&B i jeść makaronu tyle samo, byle nie mniej ;)

Penne z wędzonym pstrągiem i sezamem
1 porcja

70 g makaronu penne
kawałek wędzonego pstrąga
mała cebulka
posiekany szczypiorek
łyżeczka prażonego sezamu
olej sezamowy
sos sojowy
oliwa

Makaron ugotować al. dente.
Na odrobinie oliwy zeszklić cebulkę, dodać porwaną na kawałki rybę i chwilę podsmażyć. Podlać sosem sojowym i olejem sezamowym, a po chwili dodać odcedzony makaron i szczypiorek. Dobrze wymieszać. Przełożyć na talerz i posypać sezamem.

Absurd z wściekłym sosem

2011-12-24T02:58:00.003+01:00

„Co jakiś czas widzę w restauracji osobę, która, zamiast jeść jak człowiek, fotografuje każde danie. Wiadomo – bloger.” *

* Nigel Slater - „Babskie gotowanie” z cyklu Spotkania za stołem, Kuchnia 1/2012, s. 65

***

Kiedy jechałam na kolejne makaroniarskie spotkanie z Princess przejeżdżając tramwajem skrzyżowanie Wilanowskiej z Puławską uważnie wyglądałam przez okno tramwaju, aby przekonać się, czy prawdą są zasłyszane głosy jakoby Biesiadowo, które pod względem oferowanego smaku dań uplasowało się na ostatnim miejscu klusek doświadczalnych, zostało zamknięte na trzy spusty. I rzeczywiście – choć szyld wisi nadal, to oprócz niego również płachta z informacją, że lokal jest do wynajęcia. No cóż, wygląda na to, że nie tylko nam tam nie smakowało. Ale nie o tym jednak dzisiaj będzie, a o bliskim sąsiedztwie obiektu, nad którym swego czasu troszkę się pastwiłyśmy.
W środę naszym celem był bowiem kolejny adres – Absurd228 na Puławskiej.

Princess już na mnie czekała na miejscu, więc zdążyłam tylko zdjąć kurtkę, a naraz jak dżin pojawił się Pan Kelner z menu. Zamówiłyśmy od razu kawę: latte i cappuccino. Szybko też zdecydowałyśmy się na kluski – spośród 5 pozycji (do wyboru ze spaghetti lub penne) wybrałyśmy: ja spaghetti aglio e olio, a Princess penne ala arrabatta.

Pamiętacie aglio e olio, które zamówiłam w restauracji Figga na Marszałkowskiej? Obfitość oliwy nie nastroiła mnie wtedy zbyt entuzjastycznie do zamówienia. A jak było tutaj? Chyba się rozpłynę i tym razem nie w oliwie, ale nad daniem. Wszystko było jak należy. Idealnie ugotowany makaron, wyważony smak, doskonałe proporcje ostrości chili do odświeżającej natki pietruszki, duże płatki parmezanu, a wszystko na eleganckim, dużym, białym talerzu. Tak właśnie restauracja powinna karmić swoich gości. Dziesięć na dziesięć.

Przejdźmy do pasty Princess. Ale najpierw zapoznajmy się ze słownikiem włosko – polskim. Arrabbiato z włoskiego oznacza wściekły, zażarty.

Spójrzcie teraz na składniki arrabiatty w menu Absurdu (pomidory pelati, czosnek, cebula,świeże zioła, parmezan).

A teraz mając w pamięci słownik włosko – polski pomyślcie jak może się Wam kojarzyć danie ze słowem arrabiatta? Czyż nie jako danie, które może zaatakować? Znienacka z ostrością wtargnąć na język jak złodziej zza rogu? Jeżeli nie wiemy, że danie, które się zamówiło może być ostre, można wpaść w lekką konsternację. Ja na ostrość byłabym przygotowana, bo ten sos akurat znam, ale gość, który niekoniecznie o nim słyszał lub nie chodzi ze słownikiem pod pachą może się zdziwić, kiedy chili, której nie ma w menu nagle zjawia się na talerzu.

Princess, a Ty? Spodziewałaś się hiszpańskiej inkwizycji? ;)

No właśnie nie! Ja chilli unikam jak ognia, a może nawet bardziej. Nie trawię i już. Zżera mnie od środka. Sosu też nie znałam, bo skoro unikam ostrego to ten sos nigdy mnie nie zaciekawił. A czytając menu...no cóż, ja tu o ostrym nic nie widzę...

Stąd prychająca nosem, w jesienno-zimowym nastroju, postanowiłam zamówić makaron z lekkim sosikiem na poprawę nastroju...A tu masz Ci babo wściekłego psa...! Zjadłam, bom głodna była, makaron był dobrze ugotowany, ostrość jakoś przetrawiłam, ale ja mam chyba jakiego pecha! Najpierw fasolka zamiast groszku, a teraz coś ostrego w moim daniu.

Ale powiem tak, gdyby nie ten ostry smak, to bym dała 10/10 :)

Tytułem zakończenia - Absurd na naszej liście ląduje na bardzo wysokiej pozycji, ale z jedną uwagą: Panie menadżerze lub Pani menadżer - warto w menu zwrócić gościom uwagę, że danie może być ostre. Jedni specjalnie je wtedy zamówią, innym zaś oszczędzicie niemiłego zaskoczenia lub tym np. z chorobą wrzodową żołądka ustrzeżecie przed niemiłymi wspomnieniami po posiłku.

***
Restauracja Absurd228, Puławska 228 (Mokotów)

Nie, to trza zmienić!

2011-12-19T10:08:00.000+01:00

Makaroniary ciała dają.
Żeby nie powiedzieć dosadniej: kupra!
A z czym? Wiadomo: z wpisami.
Jakby niby makaronu nie jadły.
A wiem, że jedzą, no dobra choć jedna je.
Jedna czyli ja :)
Ta druga podejrzewam, że też. Bo w końcu makaroniarą jest.
To zmienić trzeba i to od zaraz.
Na ten przykład makaronem z czarnego ryżu z tofu i brokułami :-)

Makaron z tofu i brokułami w sosie teriyaki
1 porcja

50 g makaronu spaghetti z czarnego ryżu
kilka różyczek brokuła
1/3 kostki (ok. 50g tofu)
garść orzeszków ziemnych
łyżka sezamu
sos teriyaki- ok. 2 łyżki
sos sojowy- 1 łyżka,
wędzona papryka mielona
oliwa

Tofu pokroić w kostkę, zamarynować w mieszance sosu teriyaki i papryki wędzonej - marynować ok. 30 min.
Makaron ugotować al. dente (kilka minut dosłownie mu starczy).
Brokuły ugotować na parze.
Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić tofu (wraz z marynatą), a gdy zacznie ładnie brązowieć dodać brokuły. Po kilku minutach podlać delikatnie sosem sojowym, posypać sezamem i podgrzewać na małym ogniu co jakiś czas mieszając- 2-3 minuty.
Makaron odcedzić, wymieszać z zawartością patelni, przełożyć na talerz i posypać orzeszkami ziemnymi.

Uszka i kopytka w trattorii Sukces

2011-12-09T21:05:00.001+01:00

Pomiędzy jedną a drugą wizytą w Zielonym Groszku, wybrałyśmy się na kluski na Mokotów. Miejscem naszego kolejnego makaroniarskiego rekonesansu była tym razem Trattoria Il Successo.

Przed przyjazdem na miejsce, oczywiście najpierw tradycyjnie weszłyśmy obejrzeć menu na ich stronie internetowej. Przyznajemy się bez bicia, że po wglądzie w krótkie menu nie bardzo wiedziałyśmy na co się zdecydować. Nie, żeby mało - objętościowa karta była złem. Wręcz odwrotnie! Bardzo lubię lokale, które mają konkretną i krótką listę. Jest wtedy szansa, że rotacja produktów w kuchni ma odpowiednie tempo i nie zalega na półkach lodówki w magazynie.

Lokal w środku ma zapewne sprawiać wrażenie, że siedzi się pod gołym niebem, na rynku jakiegoś włoskiego miasteczka (po masce na ścianie, celowałabym, że gdzieś w Wenecji).

Jednak późno - popołudniowa pora w środku tygodnia nie zapełniła sali gwarem klienteli. Oprócz naszego, zajęty był jeszcze tylko jeden stolik, inny zaś czekał z rezerwacją. Być może większe zainteresowanie restauracja wzbudza w wolne od pracy weekendy lub piątkowe wieczory. Tego nie wiemy i możemy tylko spekulować. Tia czekał z rezerwacją i się chyba nie doczekał, bo w czasie naszej bytności nikt się nie pojawił- napisała Pricni.

Zaczęło się jednak dobrze. Miła Pani Kelnerka przyniosła całkiem niezły starter - grissini z sosem (zdaje się) majonezowo - paprykowym lub pomidorowym. Już nie pamiętam. Nie pamiętasz? Toć sos Ci tak posmakował, że...;P
Czas jednak zamówić coś do jedzenia. Ponieważ nie byłam jakoś szczególnie głodna, na dodatek słabo zdecydowana na coś konkretnego – zamówiłam tortellini in brodo, czyli jak zapewne wiecie - uszka pływające w rosole. Zapytałam się bardzo uprzejmej Pani Kelnerki jak duże są te pierożki. Powiedziała, że niezbyt duże. Nie skłamała, były dokładnie takie, jakie zademonstrowała uprzednio. Żałowałam jednak, że nie zadałam dodatkowego pytania, mianowicie: „a ile ich pływa w tym rosole?”. Bo jak dla mnie pływało trochę za mało. Naliczyłam kolo 6 lub 7 sztuk. Wolałabym więcej niż 10, ale może ja się nie znam, może chodzi głównie o zawartość płynną, a nie tę do gryzienia. To ma piękna pewnie miało stanowić starter przed głównym daniem. Nie wyszłaś na tym najlepiej to fakt ;) No dobra, masz rację Princi, zupa to nie drugie danie, a przynajmniej we Włoszech. W Polsce jak kto chce ;)

Same tortellini były bez zarzutu. Raczej nie byłabym skłonna twierdzić, że są robione na miejscu, bo całkiem możliwe, że nie są. Ale to akurat nie jest ujmą – nadzienie było w porządku. Czepiłabym się jednak rosołu – smak miał lekko podejrzany. Gotuję rosoły w domu bez zbędnego dodatku jakim jest glutaminian, więc jestem chyba wyczulona na wegety i inne erzace dodawane do potrawy. No cóż, nie spodziewajmy się wszędzie trzęsienia ziemi.

Princess natomiast zdecydowała się na Gnocchi Verdi (gnocchi w sosie śmietanowo-szpinakowym z parmezanem). To Wam mogę śmiało polecić, z tego co udało mi się jej skubnąć z talerza - było całkiem niezłe. Sos dobrze doprawiony, gnocchi w konsystencji też w porządku. Nie skubnąć nie skubnąć, toć Cię dokarmiałam dobrze, bo mi żal Ciebie było ;) Ale moja porcja była na tyle duża, że dwie blondyny, jedna mniejsza, druga większa, się mogły najeść :)

Princi, Ty też polecasz?
Pewnie, że polecam!

Zamówiłyśmy też herbatki. Ponieważ Princess bolał brzuch, a miałyśmy jeszcze po jedzeniu pójść na prapremierę do Kinoteki – ona zamówiła herbatę miętową. Ja pokusiłam się o różaną. W kwestii herbaty w lokalu raczej nie spodziewam się ochów i achów, bo najczęściej są to zwykłe torebkowe liptony (no dobrze czasem jeszcze trafiają się torebkowe dilmahy). Wyjątkiem są susharnie z czajniczkami i czarkami. W Il Successo nie dostałyśmy oczywiście herbaty stricte liściastej, ale nie była to też papierowa torebka. Lokal bowiem podaje herbaty marki La Via Del Te w materiałowych, przejrzystych saszetkach, zanurzonych w czajniczku. Przyznam szczerze – zaskoczyli mnie. Nad smakiem herbaty też nie ma co marudzić. Była ok.

Myślę, że Il Sucesso też możecie odwiedzić. Zapowiada się dobrze. Sama chyba też się kiedyś jeszcze tam wybiorę - zupełnie incognito. Princess, czy Ty również? Jak mnie zabierzesz ze sobą ;)

No tak, Zemfi musiała moje blaszaki na palcach pokazać światu ;) No cóż, bez nich czuję się goła ;) I patrzcie: nie są różowe!

No dobra, ale konkrety. Mnie się podobało, choć trafić tam ciężko, zwłaszcza jak ktoś prowadzi w przeciwnym kierunku i o dwukrotnie, prawda Zemfi? ;) Smakowało mi, herbatka był super, ale i tak wolę kawę ;) Gnocchi rewelacja, a Oczkowy rosół, no cóż...Każdy lubi co innego ;)

Zemfi dzięki za wpis, jak zawsze spisałaś się na medal, pfu pfu kluski ;)

***
Trattoria Il Successo, ul. Biały Kamień 1 (Mokotów)

Green Peas, czyli smaczna powtórka z rozrywki (i bez deficytów)

2011-12-03T18:03:00.002+01:00

Po ostatniej wizycie w Zielonym Groszku i niefortunnej fasoli w makaronie, oraz w związku z potencjałem drzemiącym w opisanym barze, planowałyśmy, że jeszcze się tam kiedyś wybierzemy celem weryfikacji nabytych wrażeń. Jednak w międzyczasie naszą recenzję przeczytał szef Groszka i zaprosił nas na darmowy makaron. Jako że gratis i darmowe, to nasze ulubione ceny, nie omieszkałyśmy skorzystać z propozycji i skierowałyśmy w tamtym kierunku kroki swoich, bądź co bądź, zgrabnych nóżek ;)

Na początku nasz plan był taki, że powiadomimy Groszka, którego konkretnie dnia uda nam się pojawić na miejscu. Potem jednak przyszedł pomysł, że weźmiemy ich z zaskoczenia ;) Zatem ujawnienie, że my to my odbyło się dopiero w momencie zamawiania i (ewentualnego) płacenia za kluski.

Ja, zgodnie z tym, jak planowałam wcześniej – zamówiłam spaghetti z tofu, Princi zaś penne ze szpinakiem. Z uwagi jednak, że na zębach nosi ostatnio biżuterię z różowymi gumkami – zrezygnowała, uwaga!, z orzechów włoskich.

Pamiętacie pewnie o tym, że jest to bar, więc obowiązuje samoobsługa? Ha! Nie tym razem, makaron podał nam właściciel prosto do stolika. Niezłe z nas gościówy, co? ;))

No ale dość gwiazdorzenia, wszak tematem jest makaron, a nie makaroniary. Makarony podobnie jak poprzednio były pyszne. I na dodatek porcja była spora. Nie dałam rady zjeść całej surówki, która została dołączona na osobnym talerzu.

Przyjrzyjmy się zatem spaghetti z tofu.Sosu na talerzu tym razem było odpowiednio dużo. Wprawdzie też, jak poprzednio, głównie pod makaronem, ale pomna wcześniejszych doświadczeń, zwyczajnie przemieszałam porcję klusek widelcem. Zresztą, jak Princess celnie zauważyła – zapewne chodziło o to, aby danie było atrakcyjne wizualnie. Zatem pamiętajcie, czasem warto zamieszać :)

Smak dania? O coś takiego chodziło! Pyszny, aromatyczny pomidorowo - ziołowy sos (proszę Państwa, ziół się więc nie bójmy :)), dobry makaron, tofu bez zastrzeżeń i odpowiednio pasujący do tego sezam i zielenina. Kluski bardzo na plus, piszę to bez wazeliniarstwa, a także nie dlatego, że makaron był za darmo. Zwyczajnie mi smakował. Prosty, bez udziwnień, smaczny.

Princi, a jak Twój?

Mój no cóż, szpinak (nawet bez orzechów) to nie był najlepsiejszy pomysł w moim bądź co bądź krótkim życiu. Nie chodzi o to, że był niesmaczny, bo smaczny to był, ale te szpinakowe wstęgi owinięte wokół mojego blaszaka w ustach to był koszmar. Z 10 minut spędziłam w wc walcząc z zielonymi wstęgami!

No, ale to nie jest tak istotne, jak sam makaron.

Sosu było więcej! Był naprawdę lepiej przyprawiony i chciało się go jeść- nie wiem jak zmieściłam całą porcję! Tu właśnie moja uwaga- może dać dwie wersje makaronu- talerz duży i średni/mały - bo Panie Szefie Groszku porcje są ogromne, a w końcu to proekologiczny bar/restauracja i niefajno wyrzucać niezjedzone resztki.

Pewnie myślicie, że teraz słodzimy, bo dostałyśmy darmowe kluchy! Ale nie, nie ma to tamto, było smacznie. Szkoda, że nie mogłam skosztować ponownie pasty z marchewką i groszkiem (tym razem z nim, a nie z fasolką), ale no cóż, chyba marchewki bym nie pogryzła, a łykania, wybaczcie mam dosyć ;)

Mi smakował bardziej Oczka makaron z tofu, ale ja mam bzika na punkcie tofu i zawsze jest dobrze widziany w mym dziobie :-) Zatem, może jak LLorda zaciągnę do Groszku to na te kluski się skuszę :)

Zamówiłyśmy również kawę, za którą już zapłaciłyśmy (wszak zaproszenie było na makaron, a nie na cały anturaż z tym związany).

Masala coffee z garam masalą była aromatyczna, sama przyprawa zaś bardzo mocna. Chyba następnym razem do kanarka, czyli kawiarki oprócz kawy i zamiast przyprawy piernikowej wrzucę garam masalę. Pyszny pomysł! (zwłaszcza, że już dawno nie parzyłam korzennej kawy)

Podsumowując: tak jak poprzednio – znowu polecamy Green Peas. Zwłaszcza, że tym razem obyło się bez wpadek i deficytów w towarze- Oko, ale tego nie wiemy, toć groszku nie zamówiłyśmy ;) Oj Princess, odnoszę się do makaronów zamówionych, a nie w ogóle.

Na koniec jeszcze słówko odnośnie wspomnianego w poprzednim wpisie sklepiku. Podczas rozmowy z właścicielem, prostujemy – produkty na mini stoisku są dostępne do kupienia, ale dla osób mających kartę klienta. My nie dostałyśmy, ale wszystko w naszych rękach by ją zdobyć ;P

P.S. Panie Groszkowy Szefie, ja pamiętam o naszej rozmowie i jak tylko znajdę chwilę czasu, gdy nie pracuję lub nie śpię, odezwę się :) Podpisała ta większa blondyna ;) (z kitką czyli; swoją drogą Princi zabrzmiało to jak anons haha, ciekawe co Lord na to? ;P)

***
Green Peas eco bar & coffee, ul. Szpitalna 5 (Śródmieście)

Nie pora na pora

2011-11-26T12:04:00.001+01:00

Na Eksperymentalnym wspomniałam o moim ulubionym makaronie.
Zatem wypadałoby tu o nim wspomnieć.
Choć chyba już wspominałam.
Tak, tak, dokładnie! Wówczas zaprezentowałam go z kurczakiem w sosie satay.
Teraz też będzie z kurczakiem, ale w sosie teriyaki, który też bardzo lubię.
Gdyby jeszcze tylko ten makaron był bardziej dostępny – jeszcze w sklepach na niego nie trafiłam :(
Droga firmo Blue Dragon proszę o makaronową ekspansję warszawskich sklepów ;)

A tymczasem pora nie na pora, a na kluski z kurakiem!

Makaron pełnoziarnisty z kurczakiem w sosie Teriyaki
2 porcje

ok. 120g makaronu pełnoziarnistego Blue Dragon
kawałek mięsa z kurczaka- u mnie z podudzi
saszetka sosu Teriyaki (120 g)
2 garście mrożonego groszku
łyżeczka uprażonego sezamu
papryka wędzona w prosku, szczypta soli
odrobina oliwy

Makaron wrzucić do wrzącej wody i gotować 3 minuty- po około 2 minutach dodać zielony groszek.
Odcedzić, przełożyć do miseczki.
Na oliwie podsmaż mieso kurczaka pokrojone na mniejsze kawałki, gdy zacznie się ścinać zalej sosem Teriyaki i duś jeszcze ok. 10minut. Na patelnię dodaj makaron i groszek. Wymieszaj, dopraw do smaku solą i papryką. Przełóż na talerze. Posyp sezamem.

Princess Pasta!

2011-11-19T14:11:00.000+01:00

Ostatni tydzień przeleciał tak jakby go wcale nie było.
Gdyby nie dolegliwości brzuchowo-niewiadomo jakie pewnie bym nawet nie czuła, że żyję.
Pobudka o 5.30, szybkie pakowanko kupra za kółko i szybko do pracy (znaczy wolno, bo ja prowadziłam- tak tak ostrzegam tylko), po pracy biegiem albo na spotkanie z Oczkiem, albo gdzieś tam gdzieś tam.
Najwięcej energii straciłam w pracy, gdyż przed urlopem musiałam wiele rzeczy pozamykać, albo chociaż podomykać. I tak wczoraj padłam chwilę po 20, a dziś jestem jak jakiś zdechlak. Ta szaruga za okniem mnie wykończy.
Trza mi węgli w postaci makaronu, najlepiej kolorowych, wiosennych, tak właśnie radosnych.
Z pomocą przyszedł groszek, rzodkiewka i Pasta zwana Princess w kształcie księżniczek, karet i pałaców.
Smaczne, wiosenne i kolorowo!

Sezamowy makaron z rzodkiewką i groszkiem
1 porcja

60 g dowolnego makaronu- u mnie princess pasta :)
kilka małych rzodkiewek
garść zielonego groszku- u mnie mrożony
kilka listków bazylii
łyżka uprażonego ziarna sezamowego
japońska mieszanka ziarna sezamu białego, czarnego białego maku, soli morskiej, sproszkowanego wasabi, nori, płatków chilli i skórki pomarańczowej
po łyżeczce oleju sezamowego, sosu rybnego i octu ryżowego

Makaron ugotować w osolonej wodzie.
Rzodkiewkę pokroić w zapałki, a mrożony groszek zalać wrzątkiem na kilka minut.
W miseczce wymieszać sos sojowy, olej sezamowy, ocet ryżowy mieszankę japońską (można spokojnie zrobić samemu). Powstały sos wymieszać z odcedzonym makaronem i groszkiem oraz posiekaną bazylią. Przełożyć na miseczkę i posypać uprażonym sezamem.

Coś mi tu nie grało!

2011-11-12T16:28:00.002+01:00

Nie ma to jak porządki na komputerze.
Przez przypadek, przeglądając zdjęcia, lekko zmęczona po niepodległym rogalowaniu, znalazłam zdjęcie, na którym było coś co mi nie pasowało.
Ale co?
Czy tofu, którego tak dawno nie jadłam, że nawet nie pamiętam jak smakuje?
Czy Hirek, który chowa się w szafie przed Polką-Demolką (tak syn szefa ją nazwał, nie pytam nawet dlaczego ;) )
Czy co?
No właśnie, te dwie rzeczy + nie warszawski parapet kazały mi sądzić i dojśc do wniosku, że zdjęcie ma ponad rok i jest z okresu moherowego, gdy jeszcze sąsiadowałam z O.Dyrektorem.
Nie no, wyrzucić zdjęcia nie wyrzucę, bo kluchy serio mi smakowały, więc wrzucę by nie zapomnieć i kiedyś powtórzyć :)
Zatem dawny, smaczny i do powtórzenia: udon z tofu i pistacjami.

Udon z tofu, ogórkiem i pistacjami
1 porcja

50 g makaronu udon
50 g tofu
pół ogórka wężowego
garść pistacji bez łupin
szczypta soli i pieprzu
zioła prowansalskie
posiekany ząbek czosnku
kilka kropli oleju sezamowgo

Marynata do tofu:

łyżka sosu sojowego
łyżka octu ryżowego
łyżeczka oleju sezamowego

Makaron ugotować al. dente.
Tofu pokroić w kostkę, zmarynować w mieszance sosou sojowego, oleju sezamowego i octu ryżowego. Odstawić na 30 min, a potem usmażyć na patelni teflonowej.
Ogórek obrać i pokroić w kostkę. Pistacje posiekać.
Ugotowany makaron odcedzić, wymieszać z ogórkiem, czosnkiem, tofu i pistacjami. Doprawić do smaku solą, pieprzem, ziołami. Skopić olejem sezamowym.

Peace Siostro! W Green Peas nie będzie groszku ;)

2011-11-04T20:29:00.002+01:00

Zielony Groszek na Szpitalnej rzucił się nam w oko, gdy przechodziłyśmy koło niego zmierzając na spotkanie do sąsiedniego t-baru Dilmah. Zerknęłyśmy na szybkę z menu (makaron z tofu!) i już wiedziałyśmy, że któregoś razu wejdziemy do środka. Okazja nadarzyła się szybko, bo postanowiłyśmy tam świętować wigilię moich urodzin.

Wnętrze całkiem sympatyczne, z przyjemną groszkową zielenią na ścianach. Lokal jest nastawiony na jedzenie eko, gluten free a nawet wegetariańsko (ale mięso też jest), a w menu (bardzo ekologiczne, kilka kartek bez udziwnień) można wyczytać, że mają certyfikaty, że jak jajka to tylko zerówki, że jedzenie, to tylko uprawiane ekologicznie – czyli idą z duchem czasu. Można sobie nawet na miejscu obejrzeć mini sklepową wystawkę i kupić coś dobrego do domu – sok z brzozy albo ekologiczny bezglutenowy makaron. Normalnie raj zdrowia.

Zasiadłyśmy więc na krzesłach, przejrzałyśmy szybko menu i pofatygowałam się złożyć dla nas zamówienie (pamiętajcie, że to jest bar i obowiązuje samoobsługa).
Oczywiście były to makarony. Na wstępie karta nas poinformowała, że dania przygotowywane są na bazie włoskich, bezjajecznych makaronów razowych bio, a także na życzenie każdą z propozycji są skłonni serwować z makaronem: orkiszowym, kukurydzianym bezglutenowym lub ryżowym bezglutenowym
Princess skorzystała z tej możliwości i wybrała orkiszowy. Bo Princess zawsze korzysta z okazji ;p (dopisek owej P., dalsze też na ten niby róż z fioletem)

Wybrałyśmy też: ja - herbatę (o niej będzie dalej), Princi – cappuccino. Zapragnęłam jeszcze ciasta daktylowego, ale Pani powiedziała, że dzisiaj żadnych ciast nie mają. No cóż – obeszłam się smakiem. No właśnie!, a ja liczyłam, że coś skubnę od Oczka ;)

Czas na makarony – mój wegetariański Fusilli Carnivall miał być z kawałkami pomarańczy, z niebieskim serem i miętą. No więc dobrze – rozłóżmy danie na części pierwsze.

Makaron był niezły. Z reguły nie jadam pełnoziarnistych, ale ten mi posmakował i był al dente. Niebieski ser, który robił za sos też był dobry, choć mogłoby być go więcej – zupełnie jakby prawie nie był wymieszany z makaronem, bo głównie był wyczuwalny tylko na dnie talerza już pod koniec jedzenia makaronu. Pomarańcze! Połączenie z serem to strzał w dziesiątkę, ale nie w takim wydaniu, w jakim zostały podane. Osobiście wolałabym gdyby to były nie kostki, a fileciki. A jeśli już kostki muszą być, to niech chociaż zostaną porządnie obrane – bez albedo i twardych elementów skórki (Oczko woli miękkie elementy jak widać ;)). To nie było komfortowe. Mięta...., ach tak! Zawrotna porcja trzech listków na wierzchu i maciupeńkich, poszatkowanych kawałków w sosie musiało mi wystarczyć. No cóż – wychodzi na to, że ekologiczne jedzenie to minimalizm w dodatkach. Następnym razem przyjdę z własnym krzakiem mięty ( a ja z kamerą, by uwiecznić ten niepowtarzalny moment). Generalnie kluski w skali 1-10 dostały solidne 7.

No to teraz czas na danie Princess. Można rzec, że kluski firmowe, skoro nazywają się tak samo jak lokal. Orkiszowe fusilli ze strączkami cukrowego zielonego groszku, łososiem, marchewką i koperkiem. No no! Ale zaraz zaraz! Co my tu widzimy na zdjęciu? Czy tak wygląda groszek cukrowy?

Nieeeee... chyba nie. Princi podeszła do Pani i zapytala się dlaczego zamiast groszku ma w makaronie fasolkę. „Dzisiaj nie ma, skończył się” - odrzekła Pani. Skończył się! Ale pierwsza Pani w momencie składania przeze mnie zamówienia nawet słowem o tym nie pisnęła. Nie uważacie, że to troszkę nie fair? Bar z nazwą groszku, groszkowymi ścianami wewnątrz i groszkową nazwą dania z wyszczególnionym groszkiem w opisie nie ma groszku i nawet o tym nie wspomina się klientowi? To bardzo nie fair!

Princi, a jak Ci smakował ten makaron?

Dobra zacznę od tyłu, choć wolę od przodu...Wyszłam zawiedziona. Gdy ujrzałam menu, pomyślałam: oj przyjdę ja tu przyjdę i to nie raz. Dania w menu kuszące, lokal też miły, obsługa jak najbardziej na plus. Ale pojechali po bandzie z tym makaronem z fasolką zamiast z groszkiem! No cholercia, to tak jakbym zamówiła grochówkę a dostała fasolową. LLordzik różnicy by pewnie nie zauważył, ale ja tak! Kluchy miały być z sosem śmietanowym i były, ale z łyżką na dnie. Jadłam, jadłam i się zastanawiałam czy tu nie powinno być jakiegoś sosu...jak zobaczyłam białą plamkę na dnie zrozumiałam gdzie się ukrył! Mogli chociaż powiedzieć, żeby pomerdać po dnie to coś się ujawni. A tu nic, cisza :(

Zatem jadłam suchy makaron z marchewką w kostkę, koperkiem i ...fasolką! Sic!

Ja nie oceniam, bo nie dostałam tego co chciałam, o!

Ale plus za sałatkę do makaronu, bo każda z nas dostała talerzyk z sałatką, choć moja porcja była tak duża, że się i bez nie najadłam.

Na koniec miało być jeszcze ciasto daktylowe, ale podobnie jak groszek i inne ciasta – tak! Zgadliście! - jego też dzisiaj nie było (nie przyszłyśmy późno, bo o 17-ej, czyli kiedy normalnie ludzie wychodzą z pracy, a lokal jest otwarty od poniedziałku do czwartku w godz. 10.00 – 20.00).
Na kawę Princess się nie skarżyła, więc chyba było ok. Moja herbata lipowa z suszonymi malinami i podawanym osobno miodem była bardzo dobra. Lubię lipne herbaty, ale wolałabym jednak, gdyby była z sokiem malinowym, zamiast suszonych malin. Już wyjaśniam dlaczego. Otóż napar podawany jest w czajniczku. Lipa jest ujarzmiona w środku niego w jajku, natomiast malinki pływają swobodnie i równie swobodnie zapychają dzióbek czajniczka powodując, że nalewanie herbaty do filiżanki kończy się powodzią na stole i podłodze (przy okazji dziękuję Pani za wytarcie podłogi). Bezstratne nalewanie naparu odbyło się dopiero w momencie, kiedy Pani wyłowiła mi te niesforne malinki (nie robić, pfu pfu nie dawać, Oczku malinek ;) ). W ostatecznym rozrachunku: czaj był dobry, ale bez malinek. Sok malinowy nie byłby taki problematyczny. Tak myślę.

Może te groszki, ciasta, malinki, mięta i pomarańcze to była ich taka jednorazowa wtopa? Przekonam się jeszcze, bo warto dać im jeszcze jedną szansę. Po pierwszej wizycie nie było źle, ale mogłoby być lepiej. No i ten makaron z tofu mnie kusi ;)

To jak Oczko idziemy przed mą wigilią? O ile będą (czego im szczerze życzę !)

Tak! Idziemy!

***
Green Peas eco bar & coffee, ul. Szpitalna 5 (śródmieście)

Kluski muzyczne

2011-10-29T00:37:00.001+02:00

Kochany Pamiętniczku,
wprawdzie rok szkolny zaczął się już prawie dwa miesiące temu, lecz ja dopiero teraz zacząłem się edukować na dobre. Jestem kulturalnym Lanczboksem, więc muszę się stale wewnętrznie pięknie ubogacać i kształcić ze smakiem. A ponieważ nieoczekiwanie odkryłem w sobie pasję do dźwięków - postanowiłem pobierać lekcje muzyki Zaczynam od podstaw i od jakiegoś czasu ćwiczę gamy: „do re mi FA SOL LA si DO SOL MI” Ależ to pysznie brzmi!

Posyłam kisa
Twój Lanczboksik

Dziewiętnasta sztampa w lanczboksie - kluski z fasolą (taką szybką sałatkę zjadłam kilka lat temu w barze na wakacyjnym wyjeździe na Maltę - nieskomplikowane, ekspresowe i dobre)

makaron
pomidor
czerwona fasola z puszki
pietruszka
oliwa
sok z cytryny
sól, pieprz

Ugotowane kluski wymieszałam z pokrojonym pomidorem i odcedzoną fasolką, przyprawionym dressingiem z oliwy i soku cytrynowego. Obsypałam zieloną pietruszką.

Dodaję do akcji:

Światowy Dzień Makaronu. Ravioli z żółtej mąki z brokułami

2011-10-25T10:47:00.004+02:00

Kalendarz kulinarny niezbicie wskazuje na to, że dzisiaj jest obchodzony Światowy Dzień Makaronu. Tym samym my, jak na wzorowe makaroniarki przystało – nie mogłyśmy koło tego przejść z lekceważeniem. Co to to nie.

Po szybkim namyśle postanowiłyśmy, że zrobimy kolejny krok w naszej kluskowej edukacji. Po przejrzeniu książki wybór padł na ravioli.

Decyzja dodatkowo poparta była tym, że Princess nabyła jakiś czas temu radełko, które do tego czasu nadal leżało ometkowane w szufladzie.

Tak dalej być nie mogło!

Dlatego w sobotnie popołudnie zabrałyśmy się za te kluski przy współudziale kręcącego się po kuchni czarnego futra.

Trza dodać, że futro jak zwykle wredne było i gdzie tylko mogło swój nos wsadzało, czy to do mąki, czy do farszu, a tak dla zasady brojenia ;)

Ravioli z żółtej mąki z brokułami (źródło: „Pasta & Co.” s.226, wyd. Świat Książki )

Ciasto:

250 g mąki pszennej
100 g mąki kukurydzianej
łyżka oliwy extra vergin
3 jajka
sól, gałka muszkatołowa
(łyżeczka wody)

Wszystkie składniki zostały ze sobą połączone i zagniecione, aż do uzyskania jednolitego ciasta (było nieco suche, więc została dodana łyżeczka wody). Ciasto zawinęłyśmy w folię i dałyśmy mu odpocząć ok. 30 min
Ciasto było robione ręcznie, bez udziału mieszających haków, ani maszynki do makaronu. Wszelkie zagniatanie i wałkowanie wykonały dwie dłonie. Aby rozwałkować bardzo cienko płat ciasta trzeba było się chwilę postarać, ale śmiem twierdzić, że ciasto wyszło nam lepiej niż poprzednie.

Rozwałkowane zostało kilka płatów, na połowie każdego porcjami było układane nadzienie, przykrywane drugą połową płata, przyciskane i wycinane radełkiem najpierw w poziomie, potem w pionie. Jeżeli koperta wyszła za duża, to była jeszcze osobno obkrojona.

Problem pojawił się tylko przy jednym małym płacie - trochę za długo leżał i zdążył przez to przeschnąć. W rezultacie tego nie chciał się już kleić. Jego przeznaczeniem, zamiast garnka z wrzątkiem - został kosz na śmieci. Ale tak sobie teraz myślę, że mogłam ten płat jednak tylko lekko zwilżyć wodą i byłoby już ok. Trudno – mam lekcję do odrobienia przy kolejnej produkcji.
Ravioli gotowałyśmy w osolonej wodzie ok. 4 min od wypłynięcia.

Nadziewane były przysmakiem Princess - brokułami.

Farsz:

0,5 kg brokułów
3 łyżki parmezanu
3 łyżki oliwy
2 ząbki czosnku
sól i wysuszona papryczka chili

Brokuły podzieliłam na różyczki i ugotowałam na parze. W miedzy czasie na oliwie zeszkliłam posiekany czosnek z papryczką chilli.

Ugotowane brokuły drobno posiekałam, wymieszałam z czosnkiem i papryczką, a następnie doprawiłam do smaku chilli.

Nadzienie było przesmaczne, ale do ravioli zupełnie się nie nadawało. Tego typu farsz jest za luźny/sypki. Dodatek ricotty lub jogurtu naturalnego naszym zdaniem jest tu niezbędny - sklei trochę farsz i ułatwi sklejanie już samych ravioli. A ponadto doda też smaczku.

Polewka na ravioli też była przysmakowa, bo z płatkami migdałowymi.

A konkretnie ravioli zostały polane oliwą z płatkami migdałowymi i igiełkami rozmarynu.

Sos:

płatki migdałowe
oliwa extra vergine
gałązki rozmarynu

Najpierw na patelni zostały uprażone płatki migdałowe, a potem na krótko na oliwę zostały wrzucone igły rozmarynu (wydzieliły piękny aromat i stały się lekko chrupiące – trochę jak smażone liście szałwii).

Całemu przedsięwzięciu oczywiście przyglądał się bacznie kot...

Ravioli dołączamy do akcji:

i

pora na pastę!

2011-10-19T11:00:00.001+02:00

Na Blog Forum w Gdańku, na którym szczęśliwym trafem obie byłyśmy, makaronu nie jadłyśmy.
Co prawda był na integracji, jednak po drugiej kolacji w Kresowej restauracji, ani makaron ani inne pyszności nie były nam w głowie.
Jakieś tam penne na talerzu pewnym widziałam, ale już nie mogłam, byłam pełna.
Dlatego trzeba zaspokoić głód makaronowy i zapodać jakąś pastę, pyszną pastę dodam ;)

Pantacce z pieczonym łososiem i suszonymi pomidorami
2 porcje

150 g krótkiego makaronu- u mnie pantacce
kawałek upieczonego łososia- (ja zwykle piekę go w folii aluminiowej, posypanego ulubionymi przyprawami, dosłownie kilkanaście minut, aby nie wysechł)
garść mrożonego zielonego groszku
kilka suszonych pomidorów
świeża bazylia
oliwa
sól, pieprz

Makaron ugotować al. dente w osolonej wodzie. Pod koniec gotowania wrzucić mrożony groszek.
Suszone pomidory pokroić w paski, a łososia w mniejsze kawałki.
Część listków bazylii posiekać.
Odcedzony makaron i groszek wymieszać z suszonymi pomidorami, łososiem, bazylią oraz łyżką oliwy. Doprawić do smaku solą i pieprzem.
Przełożyć na talerz i przyozdobić listkami bazylii.

Rymowanko jak bzy...czenie ;)

2011-10-12T20:08:00.001+02:00

Szybko, zdrowo, smacznie.
Jednym słowem idealnie.
Do tego makaron i parmezan- jeszcze bardziej idealnie.
Kluchy do wrzątku, cukinia i kurczak na patelnię, pomidory pod nóż.
Mieszanko małe, potem tymianek, prowansalskie, sól i parmezan do smaku.
Na talerz i hop siup do dzioba.

Orecchiette z cukinią i kurczakiem
2 porcje

130 g makaronu orecchiette
2 małe cukinie
pół piersi z kurczaka
1 pomidor
2cząbki czosnku
papryczka pepperoni
parmezan
oliwa z oliwek
tymianek, zioła prowansalskie
sól, pieprz

Makaron ugotować al. dente.
Mięso pokroić w kostkę, oprószyć tymiankiem, solą i pieprzem. Wrzucić na rozgrzaną na patelni oliwę i smażyć do lekkiego zbrązowienia. Zdjąć z patelni i odstawić na bok.
Cukinię umyć i pokroić w koskę. Czosnek i papryczkę drobno posiekać.
Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić czosnek i papryczkę, a po 2-3 minutach dodać cukinię. Posypać szczyptą soli i ziołami prowansalskimi. Smażyć do momentu aż cukinia nie zmięknie.
Pomidor pokroić w półplasterki i dodać do cukinii pod koniec jej smażenia.
Makaron odcedzić i wraz z kurczakiem wrzucić na patelnię z cukinią. Dobrze wymieszać. W razie potrzeby doprawić jeszcze solą i pieprzem.
Przełożyć na talerze i posypać parmezanem.

Figga, a sprawa oliwy.

2011-10-08T14:06:00.004+02:00

Przyszedł czas na kolejne testowanie. I tym razem na pastę, podobnie jak w Biesiadowie, umówiliśmy się z Tiliami.

Lokal znajduje się na ul. Marszałkowskiej, tuż przy metrze Świętokrzyska. Dojazd jest więc bardzo dogodny i łatwo tam można zajrzeć na obiad podczas chodzenia po centrum. Przejdźmy jednak do clou programu, czyli do jedzenia.

Ze starterów mogę polecić bruschettę – zgarnęłam Tilii jedną kromkę i w smaku była bardzo przyzwoita. Kawa, którą zamówiła Princess (cappuccino) też nie była zła. Za to naprawdę rewelacyjna okazała się lemoniada. Ale przecież pojawiliśmy się tam głównie ze względu na pastę. Zatem czytajcie dalej.

Tilia zamówiła ravioli z grzybami w kremowym sosie z ziołami i parmezanem, Sebastian danie dnia – makaron (tagliolini albo linguine) barwiony sepią z owocami morza i pomidorkami cherry, Princess zamówiła pełnoziarniste penne z brokułami i kurczakiem, a ja spaghetti aglio, olio e peperoncino (makaron z oliwą, czosnkiem, natką pietruszki i ostrą papryczką).

Mój wybór padł akurat na wspomniane wyżej kluski, ponieważ bardzo lubię spaghetti w takim wydaniu, a poza tym potrzebowałam czegoś lekkiego, tym samym wszelkie sosy śmietanowe zostały odrzucone na samym wstępie. I cóż – makaron był ugotowany al dente, papryczki, pietruszki i czosnku było sporo. Makaron był dzięki temu aromatyczny i dość ostry. Niestety dużo było też oliwy, a tego niestety na poczet plusów zaliczyć zdecydowanie nie mogę. Nie lubię, kiedy danie pływa w tłuszczu. Nadmiar często psuje jedzenie. Ten makaron naprawdę byłby smaczny, gdyby nie ta oliwa. Cóż - mniej (składników i ich gramatury) czasem znaczy więcej (zachwytów i zadowolenia).

Tilia natomiast skarżyła się na to, że sos w jej ravioli był... za słodki. Istotnie - był. Nie do końca współgrał z nadzieniem w pierożkach. Natomiast Sebastian ze swojej porcji frutti di mare był bardzo zadowolony.

Princess teraz czas na Twój makaron. A niżej przeczytacie o deserze.

Cóż ja mogę powiedzieć. No zły nie był no nie i nawet gratis dostałam: nitkę spaghetti schowaną w moim penne. Smakowało mi danie, jednak jadałam lepsze, dużo lepsze. Nie zmienia to faktu, że zamierzam tam się jeszcze wybrać, bo ten krem z grzybów, który widziałam w karcie bardzo mnie kusi- cóż do toruńskiego Manekina mam daleko, wiec tu szukam swego orgazmatora jedzeniowego.

Deserem było gratisowe semifreddo. Rzadko jadam desery w restauracjach, a poza tym trochę się zraziłam po słodyczach w Presto. Ale akurat ta porcja bardzo przyjemnie zakończyła posiłek w restauracji Figga.

Princi: Słodkie było, nie ma co, ale jak zgodnie stwierdziłyśmy, nasze kubki smakowe są przyzwyczajone do lekko słodkich deserów, a to semifredo jest robiony dla wszystkich, nie tylko dla nas.

Semifreddo i lemoniadę mogę Wam śmiało polecić. Natomiast same makarony? Złe nie były, smak bardzo poprawny, ale raczej na jednorazową wizytę. Polecam dla mniej wybrednych ;)

Princi: ja powiem tak: źle nie było, może nie trafiłyśmy z wyborem sosów, bo Tiliowy S. to jak to sam powiedział: przy krewetce prawie doszedł, a przy ostrygach... No, my z Oczkiem też doszłyśmy, z metra świętokrzyska do centrum ;)

***
Restauracja włoska FIGGA, Warszawa, ul. Marszałkowska 138 (Śródmieście)

Kto ma rację? ;)

2011-09-28T09:40:00.000+02:00

Gigli czy Ballerine?
Oczko twierdzi, że to Gigli.
Ja śmiem przeczyć i tym samym twierdzić, że Ballerine.
Kto ma racje? Czy to ważne?
Ważne, jest to że było smaczne :)
Z pieczarkami, z brokułami, ostrym sosem i indykiem.
Szybkie, proste i sycące, takie jak lubię makaronowe danie :-)

Ballerine z indykiem i warzywami polane ostrym sosem jogurtowym
2 duże porcje

140g krótkiego makaronu- u mnie Ballerine tricolore
ok. 30 dkg pieczarek
2 sznycle z piersi indyka
pół brokuła podzielonego na różyczki
średnia cebula
sól, pieprz, tymianek
oliwa

sos:

jogurt grecki – 100g
2 ząbki czosnku
sól, ostra papryka wędzona w proszku
zioła prowansalskie

Przygotowujemy sos mieszając jogurt ze zmiażdżonym czosnkiem i przyprawami. Odstawiamy do przegryzienia.
Makaron wrzucamy do wrzątku i gotujemy 8-10 minut.
W tym czasie mięso kroimy w kostkę, posypujemy solą, pieprzem i tymiankiem, a następnie smażymy na odrobinie oliwy. Usmażone mięso odkładamy do miseczki.
Cebulę obieramy i siekamy w drobną kostkę. Pieczarki kroimy w plasterki- nie za cienkie.
Na patelni, na której smażyliśmy mięso, szklimy cebulę, a następnie dodajemy pieczarki. Posypujemy szczyptą soli i pieprzu- smażymy jeszcze ok. 5-10 minut- mają zmięknąć.
Brokuł gotujemy na parze. Dodajemy do pieczarek.
Ugotowany makaron odcedzamy, mieszamy z pieczarkami, brokułem i mięsem. Całość polewamy sosem jogurtowym.

Przepis bierze udział w akcji makaronowej lubelli

Nie chcem, ale muszem ;)

2011-09-23T21:52:00.000+02:00

Ja naprawdę, ale to naprawdę przepraszam.
Nie chciałam i nadal nie chcę!
No naprawdę nie chcę was kusić świeżymi szparagami, gdy sezon na nie dawno już przeminął.
Ale cóż ja mogę skoro znalazłam taką fotę, z takimi właśnie świeżymi szparagami, a w dodatku z kluseczkami razowymi.
No musiałam, musiałam go opublikować, bo warto zrobić i mieć szybki i smaczny obiad- niestety dopiero za rok, no chyba, że ktoś, jakoś, gdzieś je nabędzie drogą mu znaną :)
Ja poczekam i za rok znów się najem na zapas :)

Razowe penne ze szpinakiem i szparagami
2 porcje

150g makaronu
ok. 200g mrożonego szpinaku
mała cebula
ząbek czosnku
pół pęczka szparagów
ricotta
garść świeżej bazylii
sól, pieprz

Makaron ugotować al. dente.
Na patelni zeszklić pokrojoną w kostkę cebulkę, dodać szpinak i podsmażać do jego rozmrożenia.
Przerzucić do blendera, dodać bazylię, zmiażdżony ząbek czosnku i ser ricotta. Zmiksować, masa nie musi być zupełnie gładka. Doprawić do smaku solą i pieprzem.
Szparagi zblanszować lub gotować na parze ok. 5 minut. Pokroić w 5-cm kawałki.
Sos, szparagi i makaron wymieszać razem.

Dopisuję do akcji:

Z grubej rury - cannelloni.

2011-09-14T20:16:00.001+02:00

Dzisiaj będzie z grubej rury, krótko i na temat. Otóż proszę – cannelloni z mięsem mielonym.
To dla nich zakupiliśmy naczynie żaroodporne. Potem z myślą o lasagne ze sklepu przyszło jeszcze inne naczynie na żar piekielny odporne.
Te rury są jeszcze z okresu przedbeszamelowego, dlatego zapiekane z samym sosem pomidorowym. Następne w niedalekiej przyszłości kroją się nieco lżejsze z ricottą i szpinakiem.
A jak ktoś się upiera na bezmięsne, to zamiast mielonym można nadziać rurki podduszonymi pieczarkami (zdjęcie drugie) i też będzie git.

Cannelloni z mięsem (źródło: „Makaron – biblioteka smakosza, wyd. Parragon, s.101)
(podaję proporcje z książki, ja to robiłam trochę na oko)

rurki cannelloni (lekko podgotowane)

Nadzienie:
225 mięsa mielonego
posiekana cebula
150 g pieczarek
zmiażdżony ząbek czosnku
gałka muszkatołowa
zioła prowansalskie
2 łyżki przecieru pomidorowego
4 łyżki wina wytrawnego czerwonego
sól, pieprz

Na patelni podsmażyć cebulę, mięso, pieczarki i czosnek na małym ogniu cały czas mieszając. Dodać gałkę, wino i przecier, doprawić solą i pieprzem, gotować 15-20 minut i trochę odparować. Nadziewać tym rurki.

Sos:
posiekana drobno czerwona cebula
1 duża starta marchewka (pominęłam)
łodyga selera naciowego, drobno posiekana
liść laurowy
150 ml czerwonego wina wytrawnego
400 g pomidorów z puszki
2 łyżki przecieru pomidorowego
1 łyżeczka cukru pudru
sól, pieprz

Cebulę, (marchew), seler i liść laurowy zalać winem, doprowadzić do wrzenia i gotować 5 minut. Dodać resztę składników i gotować do uzyskania sosu. Na koniec wyjąć liść laurowy.

1/4 sosu wlać do naczynia żaroodpornego, ułożyć nadziane farszem rurki, zalać resztą sosu i zapiekać ok 30-40 minut w 200 stopniach.

A tak wyglądały pieczarkowe:

Dopisuję do akcji:

Kurczakowe kurki

2011-09-05T21:51:00.000+02:00

Czy kurczak lubi kurki?
Zależy jakie kurki.
Ale te leśne jak najbardziej- proszę nie mylić z leśną zwierzyną.
Zbierać kurek już nie lubi tak bardzo jak je jeść, dlatego cieszy się jak może je nabyć inną drogą, np. drogą dostania lub kupna. A zdobywszy większą ich ilość mrozi i potem je w miarę chęci.
Jako, że kurczak kocha makaron to i z kurkami musiał go choć raz zjeść.
Wiedział, że będą w śmietanowym sosie, w towarzystwie długich wstęg makaronu, a chcąc dodać coś wyrazistego wpadł na pomysł iście serowy- z oscypkiem lub serem oscypkopodobnym go zrobić.
I tak też się stało, i co najważniejsze Llordowi smakowało :)

p.s. kurczak- któż to taki? No ba, no ja! ;) – a tu więcej ;)

Lasagnette z sosem kurkowym i oscypkiem
2 porcje

150 g makaronu lasagnette lub innych wstążek
2 spore garście oczyszczonych kurek
posiekana w kostkę cebula
oscypek
ząbek czosnku
łyżka posiekanej natki pietruszki
2 łyżki śmietany 12%
sól, pieprz
oliwa

Makaron ugotować al dente w osolonej wodzie.
Na patelni rozgrzać oliwę i zeszklić posiekaną cebulę. Czosnek drobno posiekać i dodać do smażonej cebuli. Smażyć ok. 2 minuty po czym dodać kurki. Dusić na małym ogniu kilka-10 minut, po czym dodać pietruszkę i doprawić solą oraz pieprzem.
Zdjąć z ognia, wymieszać z pokrojonym w kostkę oscypkiem, a gdy kurki trochę przestygną dodać śmietanę. Wymieszać.
Podawać z makaronem. Można dla ozdoby położyć listki pietruszki na talerzu.

Cosa Nostra w La Nostra, czyli "zostaw pieniądze, weź makaron"*

2011-09-01T23:53:00.007+02:00

Będąc na wyjeździe wakacyjnym zupełnie nieoczekiwanie zyskałam argument do obrony zdania, które napisałam w recenzji ostatniego odwiedzanego z Princess i Tiliami (podobno już nieistniejącego) lokalu – Biesiadowa, przypominam:
„Wygląda na to, że najlepiej na zamówieniu wyszedł Sebastian, bo wziął pizzę serową. Powiecie, miał rację – w pizzerii zamawia się właśnie pizzę, a nie makaron. Jest w tym sporo prawdy. Ale spójrzcie na to z innej strony. Skoro lokal oferuje też inne dania w karcie, to znaczy, że kucharz również umie je przyrządzić. Poza tym, klient zamawiający inne danie, nie może być traktowany pośrednio w stosunku od tego, od pizzy. Jakość dania świadczy o kuchni, bez względu na to, jakie zamówienie przyjmie kelner przy stoliku.”

Cieszę się niezmiernie, że znalazłam poparcie dla swoich, przytoczonych wyżej,słów. Pojechaliśmy z Panem R. na wakacje do Kudowy - Zdrój. Miasteczko przez tydzień było naszą bazą wypadową na wycieczki po Górach Stołowych, okolicach i szlakach po stronie czeskiej. Obiady jednak jadaliśmy codziennie, niezmiennie w jednym miejscu. Pierwszego dnia, nie orientując się zupełnie w lokalach gastronomicznych w mieście, weszliśmy do pizzerii La Nostra, która była na trasie naszego spaceru.

Już po pierwszym obiedzie stwierdziliśmy, że nie mamy ochoty eksperymentować z obiadami w innych miejscach. Okazało się bowiem, że pizzeria oferuje nie tylko pyszne pizze, ale wszystkie pozycje z karty, które przetestowaliśmy były smaczne i godne uwagi. Pierwszego dnia – zgodnie z zasadą „zamawiaj to, co głównie oferuje lokal” (w tym przypadku pizzeria) – zamówiliśmy pizzę. Dwie duże pizze, do tego sosy (czosnkowy i pomidorowy). Ja do swojej tradycyjnej margharity zamówiłam podwójnego tuńczyka, ponieważ zwykle pizzerie skąpią na dodatkach. To był błąd, bo dodatki są tam naprawdę w solidnej ilości. Bardzo na plus! Pierwsze przed pizzami przyszły sosy – pyszne, naturalne, obiecujące, że danie też może pozytywnie zaskoczyć. Nie było inaczej! I tak przy każdym obiedzie. A każdego kolejnego dnia jedliśmy coś innego.

Skoro jednak piszę o tym na Paście i Baście powinnam wspomnieć o kluskach. Otóż makarony były rewelacyjne. Duże porcje, ugotowane al dente z pysznymi sosami.

Jak na ten przykład spaghetti Napoli (makaron, sos pomidorowy, parmezan)

Czy tortellini Milano (makaron, sos boloński, śmietana)
(po zasięgnięciu języka u pani kelnerki: tortellinii nie robią na miejscu, ale muszą mieć dobrego dostawcę, bo są naprawdę niezłe)

Oprócz tego polecamy:
- Spaghetti Frutti di Mare (makaron, sos pomidorowy, owoce morza),
- Lasagne,
- Prosciutto: tortellini zapiekane z serem (sos pomidorowy, szynka, śmietana, ser).

Pizze (duża ilość dodatków na cieście, samo ciasto cienkie i pyszne):
- Margharita (sos pomidorowy, ser i dla mnie z dodatkowym tuńczykiem),
- Mamma Mia (sos pomidorowy, ser, szynka, pieczarki, oliwki, pomidor),
- Pizza Rodzinna 50 cm z 4 dodatkami (salami, oliwki, papryczka pepperoni ostra i łagodna).

Sałatki (dodatkowy sos – vinegret):
- Mozzarella (mozzarella, pomidor, ocet balsamiczny, oliwa, bazylia),
- Grecka (sałata lodowa, oliwki zielone i czarne, pomidor, feta, ogórek, cebula, kapusta pekińska),
- Pollo (sałata lodowa, kapusta pekińska, czerwona fasola, pomidor, ogórek, pierś z kurczaka, ser żółty, brokuły, zioła)

i kawy: latte i espresso.

Plusy:
- pyszne jedzenie i kawa,
- duże porcje,
- duża ilość dodatków na pizzy i w daniach,
- miła obsługa,
- przystępne ceny.

Minusy:
- (niezależny od lokalu) w ciepły dzień ogródek lubią nawiedzać nieproszeni goście w postaci os,

- brak klimatyzacji w lokalu – w ciepłe dni może być gorąco (po ucieczce z ogródka przed osami),

I jeszcze jeden plus (dzięki minusom) – po wejściu do lokalu dobra wiadomość dla młodych rodziców: na latorośl czeka wysokie krzesełko. Dla większych potomków przydałby się jeszcze stolik z kredkami i byłaby już pełnia szczęścia.

Reasumując: jeżeli zagna Was do Kudowy - Zdrój, zróbcie kilka kroków od pijalni wód i sanatorium na pyszny obiad do La Nostry. Naprawdę warto.

* tytuł posta: parafraza kwestii Petera Clemenzy z "Ojca Chrzestnego" autorstwa Mario Puzo ("Leave the gun. Take the cannoli."); audiobook towarzyszył nam przez cały wakacyjny wyjazd :)

***
Pizzeria LA NOSTRA, 57-350 Kudowa - Zdrój, ul. Zdrojowa 50/2 (po drugiej stronie ulicy Zdrojowej jest pijalnia wód mineralnych i sanatorium ZAMECZEK)

wrzucaj!

2011-08-22T17:20:00.000+02:00

Sms od Zemfiroczka: „Wrzucaj bo nie zdążyłam”
LLordzik: „że co?”
Ja: „że to”
No co wrzucać, no co? No wiadomo, kluchy do gara, a potem na Pastę i Bastę!
Proste i logiczne.
Oczko pisze, Princi słucha, zresztą każda okazja na makaron jest dobra, a jeszcze lepsza jak jej nie ma, po prostu okazją jest chęć na makaron :)

Zatem do gara z wrzącą wodą wrzucamy torchietti, na patelni podsmażamy cukinię, siekamy orzechy macadamia, doprawiamy do smaku i mamy pyszne danie!

Torchietti z cukinią i orzechami macadamia
1 porcja
60g krótkiego makaronu (u mnie Torchietti)
mała cukinia
kilka orzechów macadamia
ząbek czosnku
oliwa
sos sojowy
zioła prowansalskie
czarny pieprz
ewentualnie parmezan

Makaron ugotować al dente.
Cukinię umyć, pokroić w półplasterki i wrzucić na patelnię z odrobiną rozgrzanej oliwy. Podsmażać na małym ogniu przez kilka minut, po czym dodać posiekany czosnek.
Gdy cukinia zmięknie zdjąć z ognia, dodać odcedzony makaron i doprawić sosem sojowy, pieprzem i ziołami. Wymieszać. Przełożyć na talerz, posypać posiekanymi orzechami macadamia.
Można dodatkowo posypać wiórkami parmezanu.

Szybkie pakowanie

2011-08-17T20:39:00.001+02:00

Kochany Pamiętniczku,
tym razem nie było zmiłuj, musiałem się spakować w oka mgnieniu. Mrożona paczka ingrediencji z chłodu od razu została rzucona – chciało by się rzec na głęboką wodę, ale nie! Wpadła prosto na rozgrzaną patelnię, na której czekała już na nią czerwona cebula i takaż papryka. Nikt już teraz nie powie, że jestem lazy. Ja jestem naprawdę fast! ;)

Posyłam kisa
Twój Lanczboksik

Osiemnasta sztampa w lanczboksie - szybka patelnia (przepis własny)

kluski pantacce
oliwa
czerwona cebula w piórkach
czerwona papryka
paczka „Czerwonych warzyw na patelnię” (skład: czerwona papryka, pomidory, marchewka, czarne oliwki, cebulka perłowa)
zioła prowansalskie, pieprz

Na rozgrzanej oliwie została lekko podduszona cebula i papryka, następnie została dodana paczka mrożonych warzyw, dużo ziół prowansalskich, pieprz i troszkę wody do odparowania. Wszystko połączyło się z kluskami.

komu w drogę...

2011-08-11T21:13:00.000+02:00

Jak już na Eksperymentalnym wspominałam: wyjeżdżam.
Zatem gospodarzyć Wam tu będzie tylko Oczko, jeśli sama gdzieś nie wybędzie- kto ją tam wie ;)
Ja się zaraz pakuję, robię myju myju i zamykam oczka by przyspieszyć moment wyjazdu.
A tym czasem zarzucę szybko zarzucę szybkimi kluskami złowionymi w niebezpiecznym jak dla mnie sklepie makaronowym ;)
Takie tam kolorowe robaczki z warzywami i orzechami.

Sałatka z gnocchetti i fasolki szparagowej
2 porcje

140g Gnocchetti lub innego krótkiego makaronu
20dkg fasolki szparagowej
2 pomidory
bazylia- najlepiej świeża, ja miałam jedynie suszoną
pieprz, sos sojowy (łyżeczka)
1 łyżka oliwy
garść pistacji

Makaron wrzucić do wrzącej i osolonej wody-gotować ok. 10 min.
Fasolkę oczyścić, pokroić w 5cm kawałki i ugotować.
Pomidory pokroić w kostkę.
W miseczce wymieszać łyżkę oliwy, sos sojowy i pieprz.
Ugotowany makaron odcedzić, wymieszać z warzywami i sosem. Przełożyć na talerzyk i posypać pistacjami.

Torcik na 2 urodziny

2011-08-08T12:08:00.001+02:00

Przyszedł czas na drugie urodziny. Wiele wody w Wiśle upłynęło i wiele w naszych życiach się zdarzyło od czasu wspólnego wyjazdu do Gdańska, podczas którego pojawił się pomysł założenia Pasty i Basty.

Od tego czasu przetestowałyśmy nieco przepisów i zjadłyśmy trochę różnych kształtów makaronów. Na pierwsze urodziny pokazywałyśmy zasoby i edukowałyśmy. Tym razem jednak wyedukowałyśmy same siebie. Wszak skoro to blog o makaronach, warto więc byłoby zrobić go własnoręcznie w domu. A ponieważ okazja nadarzyła się urodzinowa – wobec tego to musiał być torcik ;)

Torcik zaliczony to teraz pora na inne kształty, a w tym zgrabne ravioli. Poczułyśmy to coś w robieniu makaronu, a radość jedzenia własnoręcznie zrobionych kluch naprawdę dała kopa i chęć na więcej.

Zatem zapraszamy do świętowania, jedzenia i dalszego śledzenia naszych makaronowych przygód :)

Lasagnetty z warstwą orzechową i mięsną z kurkami (inspiracja przepisem na cappellaccio z książki „Pasta & co” Wyd. Świat Książki, s. 196 – my dodałyśmy warstwę mięsną)

Ciasto:
300 g mąki pszennej
3 jajka
szczypta soli

Większość trudnej roboty wykonał za nas robot, pod koniec ciasto zostało jeszcze zagniecione na stole i odłożone do czasu wykonania obu nadzień i kurek.
Następnie jeszcze chwilkę zostało zagniecione, po czym rozwałkowane i powycinane szklanką (kółka muszą być cieniutkie, bo inaczej ciasto będzie się bardzo długo gotować i nie będzie dobre). Wrzucane na wrzątek z oliwą gotowały się jeszcze chwilę po wypłynięciu na wierzch.

Warstwa orzechowa:

olej sezamowy
100 g orzechów włoskich
¾ opakowania ricotty
łyżka mascarpone
łyżka parmezanu
sól
pieprz

Orzechy zostało przyprażone na oleju sezamowym, a następnie zgniecione w moździerzu, wymieszane z serami i doprawione do smaku.

Warstwa mięsna:

500 g mięsa mielonego z indyka
ćwiartka cebuli
tymianek
sól
pieprz
oliwa
¼ opakowania ricotty

Mięso zostało wymieszane z przyprawami i pokrojoną cebulą, a następnie usmażone. Po przestudzeniu dodatkowo jeszcze zmielone żyrafą z 1/4 opakowania ricotty

Kurki: (inwencja twórcza Princi)

kurki
śmietanka 12%

mięta- najlepiej świeża, przy jej braku może być suszona

pieprz

sól

wędzona papryka ostra

2 ząbki czosnku przecięte na połówki

Na patelni rozgrzać oliwę, wrzucić czosnek i mięte. Po kilku minutach dodać kurki i podsmażać na małym ogniu ok. 5-10 minut. Patelnię zdjąć z ognia i gdy trochę ostygnie zalać kurki śmietanką. Doprawić pieprzem, sola i papryką wędzoną. Przed podaniem delikatnie podgrzać.

Krążki makaronu przełożyć masami- na I krążek masa orzechowa, na to II krążek i masa mięsna, a na masę mięsną III krążek. A wszystko polewamy sosem z kurkami.

Zupka chińska dla średnio - zaawansowanych

2011-08-04T19:20:00.002+02:00

Dialog z pracy
Kolega: co masz dzisiaj na obiad?
Ja: zupkę chińską
Kolega: z Radomia?
Ja: nie, ze słoika

Domowych zupek chińskich ciąg dalszy. Dzisiaj znowu zapakowałam do torby słoik z orientalnymi smakami w zupie. No lubię zupy i już! Wystarczy mieć zapas zamrożonego bulionu i w krótkim czasie ma się domową zupę - niemalże instant ;)

Tym razem jednak nieco przegięłam z ilością papryczek piri piri – na litr bulionu wrzuciłam cztery malutkie sztuki – co najmniej o 2 za dużo – musiałam się potem ratować kubkiem mleka. Tym samym była to zupa w wersji dla średnio-zaawansowanych w ostrym smaku. Dla zaawansowanych, jak stwierdził Pan R. jest już tylko fasolka po bretońsku z... harissą zamiast koncentratu ;)

ps. Co ciekawe, następnego dnia zupa nieco straciła na ostrości, dlatego zdecydowałam się jednak zabrać ten słoik do pracy.

Zupka chińska dla średnio-zaawansowanych (pomysł własny)

bulion
imbir
ciemny sos sojowy
namoczone we wrzątku grzyby mun
marchewka w plasterkach
papryczki piri piri ze słoiczka
groszek mrożony
por
makaron wonton
pokrojone tofu oblane sosem sojowym

Do bulionu starłam imbir i wlałam sos sojowy, wrzuciłam marchewkę i pokrojone grzyby mun oraz dolałam nieco wody, w której moczyły się grzyby. Chwilę pogotowałam i dorzuciłam pokrojone papryczki i groszek, a na koniec pokrojonego pora, aby był pół - surowy. Na koniec wymieszałam z przygotowanym makaronem i tofu.

Podwójne zaspokojonie

2011-07-30T08:29:00.000+02:00

Chyba nigdy nie najadłam się tyle malin co w tym roku.
No dobra może wiele lat temu gdy trafiłam w sezonie malinowym do dziadków i u nich w ogródku prosto z krzaczka wcinałam różne ich odmiany.

Maliny lubię główne w wersji „free”- nie robię z nich żadnych ciast, deserów czy przetworów- zresztą ja rzadko robię jakiekolwiek słodkości.

Niedawno wróciwszy do domu z ogromną ochotą na makaron odkryłam w lodówce świeże malinki, którym oprzeć się nie mogłam. Jednak chęc na kluski nie znikła wcale, więc trzeba było obie chcice połączyć i je zaspokoić :)

Tak powstało razowe penne z serkiem wiejskim, pistacjami i malinami. Jedno z najszybszych dań jakie jadłam, wystarczy tylko ugotować kluski i wymieszać z resztą.
Pyszności :)

Makaron razowy z serkiem wiejskim i malinami
1 porcja

60 g makaronu razowego- najlepiej krótkiego, np. penne
2 łyżki serka wiejskiego
garść świeżych malin
kilka orzechów pistacjowych
ew. cukier waniliowy lub brązowy

Makaron ugotować al. dente. Odcedzić i przełożyć na talerzyk.
Na makaron położyć serek wiejski, posypać malinami i posiekanymi orzechami.
Można posypać szczyptą cukru.

Czystki kuchenne w kolorze

2011-07-26T19:02:00.001+02:00

U mnie, podobnie jak i u Princess – makaronów nie ubywa, bo dopiero co skończy się jeden, to inny zaraz zajmuje jego miejsce na makaronowej półce w szafce. Nie dalej jak w niedzielę pojawiło się kolorowe trofie, które dostałam od Princess w podzięce za weekendowe catsitterstwo nad rozbrykaną, futrzastą Polą (która tak naprawdę smacznie spała mi na brzuchu, kiedy ja oglądałam „Dextera”).

Podobnie jak z kluskami jest też z przepisami – mam ich tyle do przetestowania, że po odhaczeniu jednego natychmiast pojawia się inny warty uwagi. Oto jeden z nich.

Gnocchetti z boczkiem, groszkiem i fetą (źródło: „Pasta & Co., wyd. Świat Książki, s. 20)

kluski
cebula
oliwa
plaster parzonego boczku
groszek (mrożony)
feta
pieprz

Na oliwie zeszkliłam cebulkę, a w rondelku obok w niewielkiej ilości wody gotowałam groszek z pokrojonym boczkiem. Zawartość rondelka z niewielką ilością wody przeniosłam na patelnię z cebulką i dodałam trochę pokruszonej fety. Wymieszałam (feta nieco się rozpuściła) z makaronem i obsypałam świeżo zmielonym pieprzem. Po wierzchu posypałam resztą fety.

(wskazówka z książki: „aby odmienić smak potrawy, możemy zastąpić fetę serkiem ricotta, rozprowadzonego niewielką ilością wody, w której gotował się makaron. Dzięki temu sos będzie bardziej kremowy i gęstszy”)

Pustki w Biesiadowie

2011-07-24T18:37:00.001+02:00

„Przyjezdny kupiec wstępuje do chełmskiej restauracji (…)
- Czy można dostać rybę po żydowsku?
- Rybę po żydowsku? - powtarza właścicielka. - Pojutrze jest dzień targowy, to będzie ryba...
- To może kurę w rosole?
- Kura była dopiero wczoraj...
- A pieczeń cielęca?
- Bywa tylko w poniedziałki.
- Trudno. W takim razie poproszę o jajecznicę.
- Akurat zabrakło jajek...
Kupiec wzrusza ramionami i opuszcza lokal. Zaledwie uszedł sto kroków, dopędza go zasapana właścicielka jadłodajni.
- Uf, uf! Zapomniałam panu powiedzieć, że gęsiej wątróbki z cebulką też u nas nie ma...” *

* Horacy Safarin - „Przy szabasowych świecach. Humor żydowski” (wyd. łódzkie, s. 120)

Dlaczego akurat taki cytat? Dlatego!

Tak, tym razem było Biesiadowo, sieciowa pizzeria, w której serwują też makaron. Cóż, tym razem chwalić nie będziemy***.
Może zacznijmy od tego, że tym razem byłyśmy w łącznie czteroosobowym gronie, gdyż na testowanie zabrałyśmy też Tiliów. Tradycyjnie już, przed wizytą zrobiłyśmy z Princi przegląd menu, i byłyśmy zdecydowane, co weźmiemy.

Ja wzięłam: „Szynka dojrzewająca w białym winie pływająca” (masło klarowane, szynka dojrzewająca, cebula, białe wino, tymianek, śmietana )
Princi: „A co na to rucola?”(sos czosnkowo - beszamelowy, boczek, suszone pomidory, oliwki, rucola )
Tilia: „Szparagi w bulionie na szyneczki łonie”(oliwa, szynka dojrzewająca, czosnek, szparagi zielone, pomidorki koktajlowe, bulion, zimne masło do zaciągnięcia )

Tilia, była odważna, bardzo odważna, bo wzięła szparagi. My po doświadczeniach w Presto stanowczo jej tego odradzałyśmy. Zdecydowała się zatem zabezpieczyć zapytaniem u pani kelnerki, czy one aby świeże są, czy może ze słoika. Podobno były świeże... Nie..., nie były. Nie żebyśmy zarzucały kłamstwo pani kelnerce. Bynajmniej! Wszak nie były ani z puszki, ani ze słoika. Były po prostu stare, przegotowane i miejscami łykowate, zupełnie, jakby pan kucharz nie wiedział, że końcówki szparagów nadają się głównie do dwóch rzeczy: na śmietnik albo kompost.
Do tego ta rzekoma „szynka dojrzewająca”...

Jeżeli myślicie, że naprawdę taka, była podana z makaronem, to możecie się srogo rozczarować. Podobnie jak i my. To była najzwyklejsza gotowana szynka, zresztą nie najlepszej jakości. No i czosnek – wyglądał i smakował jak granulowany. To już pozostawię bez komentarza...

Mój makaron? Po pierwsze do takiego sosu zdecydowanie bardziej pasuje fettuccine, a nie spaghetti, ale nie czepiajmy się już takich szczegółów. Zresztą o samym makaronie będzie niżej. O szynce dojrzewającej, cóż... już wiecie. Tymianek? Zapomnijcie o świeżym, był suszony. Sam sos zaś był tak mdły, że nie dałam rady zjeść nawet połowy porcji.

Pasta Princess też nie była najlepsza. A już szczególnie pożałowali w niej rucoli, a przypominam, że nazwa dania opiera się na wskazaniu, że rucoli można spodziewać się więcej, niż oczy widziały faktycznie na talerzu.

Dlaczego w tytule posta jest słowo „pustki”? Bo doskonale odzwierciedlają tę pizzerię. Byliśmy tam jedynymi klientami, a lokal nie mieści się ani na peryferiach miasta (5 minut spacerem od metra Wilanowska), ani nie wybraliśmy się tam w godzinach rannych, tylko po pracy (po godz. 17-ej). Ale to nie wszystko – bogate menu może bardzo zmylić. Z siedmiu rodzajów piw, jakie oferuje karta, są faktycznie do wyboru zaledwie dwa. Reszty nie ma. Z bogatego wachlarza wyboru kaw (m. in. espresso, cappuccino) jest... kawa rozpuszczalna i zwykła parzona czarna, do której można jednakowoż dostać mleko (uffff!). Jeżeli pomyśleliście, że popsuł się ekspres, to muszę Was rozczarować. Ekspres jest i ma się dobrze (zasięgnęliśmy języka w tej sprawie u pani kelnerki). Po prostu: wcześniej serwowali, a teraz nie (z niewiadomych przyczyn nawet dla samej pani kelnerki). Z piwem podobnie: wcześniej były, teraz nie ma. Ale za to menu wciąż jest bogate, a przy okazji mocno naciągane, żeby nie powiedzieć kłamliwe. Swoją drogą, doskonale sprawdza się w przypadku Biesiadowa pewna teza. Jeżeli restauracja szczyci się grubym menu i dużą ilością dań, które może zaserwować potencjalnemu klientowi, lepiej z jej gościny w ogóle nie korzystać. Odbije się to z korzyścią i dla portfela, a już tym bardziej dla podniebienia. Duża ilość produktów może oznaczać, że nie są one na bieżąco wykorzystywane, zatem długo leżą i w daniach serwowane są w niezbyt już dobrej jakości. A poza tym, przyjmijmy hipotetycznie: jednorazowo w lokalu jest komplet klientów, a każdy z nich zamawia zupełnie inne danie, to nie ma bata, któreś z nich musi być przygotowane duuużo wcześniej i tylko odgrzane w mikrofali. W innym przypadku kuchnia nie da rady się wyrobić z zamówieniami.

Wygląda na to, że najlepiej na zamówieniu wyszedł Sebastian, bo wziął pizzę serową.

Powiecie, miał rację – w pizzerii zamawia się właśnie pizzę, a nie makaron. Jest w tym sporo prawdy. Ale spójrzcie na to z innej strony. Skoro lokal oferuje też inne dania w karcie, to znaczy, że kucharz również umie je przyrządzić. Poza tym, klient zamawiający inne danie, nie może być traktowany pośrednio w stosunku od tego, od pizzy. Jakość dania świadczy o kuchni, bez względu na to, jakie zamówienie przyjmie kelner przy stoliku.

I jeszcze jeden kamyczek do ogródka, przy okazji tej serowej pizzy „SEROWA BIESIADA" (sos, ser mozzarella, ser pleśniowy, ser feta ). O ile mi wiadomo, feta jest znakiem zastrzeżonym dla określonego rodzaju sera. Wszelkie inne, podobne – w nazwie powinny mieć „ser typu feta”. W rzeczonej pizzy był właśnie tego „typu”. Swoją drogą, nie lubię, kiedy menu kłamie: dojrzewająca szynka, która koło takiej nawet nie leżała, oszukany czosnek. Wymyślne nazwy dań i podane z kosmosu produkty nie zastąpią dobrego jakościowo dania.

Wracając do naszych makaronów – wszystkie trzy dostałyśmy spaghetti. Pani kelnerka nawet nie zapytała jaki rodzaj zamawiamy, karta również nie wspominała o wyborze. Wysnuć można z tego, że każda pasta podawana jest ze spaghetti. A co jeśli klient przyjdzie z dzieckiem, a ono nie bardzo będzie potrafiło sobie poradzić z długimi nitkami? Czy nie lepiej, aby do wyboru był jeszcze makaron krótki, dajmy na to farfalle?

Mówi się, że wady należy ukryć zaletami. Ten lokal nawet tego nie potrafi: trzy różne rodzaje sztućców wygląda jak zbieranina kompletów z kilku domów, niespójna zastawa – to wygląda naprawdę niechlujnie.

Próbowałam znaleźć jakieś plusy. Przykro mi jednak, nie znalazłam. I nawet nie jestem w tej ocenie złośliwa. Kelnerka, która się nie orientuje co oferuje kuchnia, braki w menu, niska jakość oferowanych dań, poślednie produkty, brzydka zastawa, kłamliwe menu. I nawet nie mogę do plusów zaznaczyć niskiej ceny, bo wierzcie mi - wolałabym zapłacić dwa razy tyle, ile kosztowała faktycznie porcja, ale zjeść za to porządne danie i nie mieć wrażenia, że stołowało się właśnie w barze szybkiej obsługi gdzieś przy trasie ekspresowej.

Princi, czy naprawdę chciałabyś wiedzieć co kryje się w paście, która nosi wdzięczną nazwę „Trzecie życie kurczaka”?

Oczko daj żyć i nie przypominaj! To ja wynalazłam Biesiadowo, to ja zaprosiłam "gości" na wspólne biesiadowanie i to ja jako jedyna zjadłam całą porcję... Byłam tak głodna, że musiałam, ale potem mój ociężały brzuch ledwo dał się nieść.
Jako, że zwykle zjadam ostatki, to porcji Tili i Oczka nie dałam rady podjeść- nie dało się! Mdłe, podejrzane, niesmaczne.
Fakt pizza była o.k., ale ja smakoszem pizzy nie jestem.
Cóż mogę powiedzieć...Dzięki Ci Wielki Bracie, że nie skusiłam sie na to "Trzecie życie kurczaka", bo chyba po pierwszym kęsie byłby zwrot tego kęsa...

Nie polecamy!

*** Prosta ze mnie Kurczakowa Dziewka, wysublimowanego smaku nie posiadam, ale wierzcie mi nie skuście się na Biesiadowo!

Pizzeria BIESIADOWO, ul. Puławska 228 lok. 15 (Mokotów)

Na śniadanie... zupka chińska

2011-07-22T22:47:00.002+02:00

W kwestii fastfoodów, powiem, że lubię, ale... te domowe. Zaliczyć do nich można kluski w 15 minut, zupę krem z rozmrożonego bulionu, warzywa na patelnię, ryż z kurczakiem w paście garam masala – wszystko to, co wieczorem można szybko przygotować, aby rano do pracy zabrać w lanczboksie, albo w słoiku.*

*reklama nie była zamierzona - ta pojemność słoika jest dla mnie odpowiednia na porcję zupy.

Zupka „chińska” (przepis wymyślony na poczekaniu)

bulion
starty imbir
cukinia
pierś z kurczaka
sos sojowy
groszek mrożony
makaron ryżowy

Do lekko gotującego się już bulionu starłam imbir i po chwili wrzuciłam pokawałkowaną cukinię. Po chwili dodałam oblaną sosem sojowym pierś z kurczaka i resztę sosu. Pod koniec dorzuciłam groszek. A rano zalałam wrzątkiem makaron i zapakowałam razem z zupą do słoika.

Czyszczenie zapasów

2011-07-17T12:20:00.001+02:00

„Tradycyjne makaronowe rozważania podczas „kolacji służbowej”:
Zemfi: Wciąż nie wiem z czym zjeść ten czarny makaron od Ciebie.
Aga-aa: Jaki czarny makaron???? (i wielkie oczy)
Z: No ten co w necie kupiłaś.
A: (drapie się po głowie i sypie parmezan do kawy)…a ten! Jo, toć ja o nim zapomniałam….

I wracając do domu i widząc biednego LLorda próbującego przesunąć mój karton z makaronami, postanowiłam zwiększyć jego spożycie, rezygnując na jakiś czas z szybko-zapychaczy.

Ale z czym go zjeść….
Pasowało mi tu coś białego, zielonego i czerwonego.
Białe- z pomocą przyszła Pola i ryba, którą dla niej smażyłam.
Zielone- z zamrażalki wyskoczył groszek.
Czerwone- no ba, wiadomo że suszki pomidorowe ;)

Makaron z mintajem, groszkiem i suszonymi pomidorami
1 porcja

60 g makaronu spaghetti z czarnego ryżu
kawałek filetu z białej ryby
garść zielonego groszku (może być mrożony)
ząbek czosnku
kilka suszonych pomidorów
sos sojowy, pieprz,
świeża bazylia
oliwę

Makaron ugotować al. dente (kilka minut dosłownie mu starczy).
Pomidory pokroić w paski, groszek zalać wrzątkiem i odstawić do rozmrożenia.
Ząbek posiekać, wrzucić na rozgrzaną oliwę a po 2-3 minutach dodać rybę. Podlać ją sosem sojowym i smażyć na małym ogniu pod przykryciem.
Makaron odcedzić, wymieszać z groszkiem, suszonymi pomidorami i rybą. Doprawić do smaku sosem sojowym i pieprzem. Posypać listkami bazylii.

Koguty w plastiku

2011-07-14T18:34:00.000+02:00

Kochany Pamiętniczku,
ponownie wypełnia mnie radość z powodu bogatej zawartości mojego wnętrza. A muszę ci się przyznać, że pewnym momencie zaczynałem już wątpić, czy kluski będą mnie jeszcze ubogacać wewnętrznie. Bo wyobraź sobie – pełna paleta: klopsy, curry, sałatki, zupy w słoikach – wszystko tylko nie makaron. Zgroza! Całe szczęście okres posuchy jakby minął, tak myślę ;)

posyłam kissy
Twój Lanczboksik

Siedemnasta sztampa w lanczboksie – letnie koguty

kluski creste di gallo (zwane też grzebieniem koguta)
suszone tomaty
oliwa z suszonych
bób
podsmażony boczek

Wszystko razem wymiąchać, zapakować do lanczboksa i wtrąbić na obiad.

Owocowo- kakaowo mi

2011-07-10T21:12:00.003+02:00

Dostało mi się od Oczka makaron.
Nabyła go x czasu temu, drogą kupna jak twierdzi- i ja jej wierzę.
Miał być kawowy, ale po smaku i zapachu i chyba po składzie (nie widziałam) był to 100% makaron kakaowy!

Oczko zapodało go z wątróbką. Pomysł fajny, bym z chęcią spróbowała, ale chciała coś sama, tak sama wymyśleć.
Padło na coś z owocami, bo jakoś mięso i kakao- no nie wiem, chyba dorastam, bo na takie eksperymenty to już jakoś nie mogę się skusić ;)
Zatem może owoce? Maliny! Super połączenie kolorów. Poszłam na rynek, ale wróciłam bez malin- cena zwaliła mnie z nóg. Pierwszy sezon owocowy w stolicy i jeszcze nie przyzwyczaiłam się do niektórych rzeczy- malinki 2 razy droższe niż w Piernikowie…
Padło na jagody, mimo że 3 razy droższe, ale mogłam kupić ile chciałam a nie ile mi kazano ;)

Zatem wróciłam do domu, umyłam dokładnie jagody i z miksowałam z jogurtem, ugotowałam makaron a potem jadłam :)

Makaron kakaowy z jagodami i migdałami
1 porcja

ok. 100 g jagód
70 g makaronu kakaowego vel kawowego
łyżka płatków migdałowych
2-3 łyżki jogurtu naturalnego
ewentualnie odrobina cukru trzcinowego

Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 8 minut.
Jagody dokładnie opłukać pod bieżącą wodą 1/3 odłożyć, a pozostałe zmiksować z jogurtem naturalnym i cukrem- wersja dla lubiących bardzo słodkie dania.
Płatki migdałowe uprażyć na teflonowej patelni.
Ugotowany makaron odcedzić, przełożyć do miseczki, polać sosem jagodowo-jogurtowym, a następnie posypać całymi jagodami i płatkami migdałowymi.
Można spróbować dodać mięte- ja planowałam, ale w sklepiku była tylko oklapnięta.

Pasta i Basta, czyli kawa z parmezanem i inne cuda

2011-07-08T13:39:00.001+02:00

We wtorek zmieniłyśmy obszar grasowania i przeniosłyśmy się na Mokotów. Tym bardziej, że nazwa była zobowiązująca, bo wybrałyśmy się na „służbową kolację”, jak to określił LLordzik, do ni mniej ni więcej, a Pasty i Basty :)

O lokalu pierwszy raz przeczytałam dzięki I.nnej z Drobno mielonego. Co ciekawe, z Princess skusiłyśmy się dokładnie na te same kluski, co ona z J., tj. penne alla norcina i tris di pasta fresca.

Najpierw zamówiłyśmy: wodę z plastrami cytryny (ja) i kawę (Princess). Wyobraźcie sobie moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam filiżankę Princess, a w niej na pianie cappuccino spokojnie leżakujący... parmezan (przełożony przez Princess z miseczki podanej na stół, a przyniesiony przez pana kelnera z myślą o zamówionych makaronach). Na dodatek ona zupełnie serio stwierdziła, że fajnie, bo kawa będzie z kokosem... Później jednak zrezygnowała z tego dodatku. I całe szczęście, bo dzięki temu mogłam zanurzyć dzioba i też spróbować.

O paście Princess powiem tyle tylko, co skubnęłam: penne było smaczne. Więcej mogę powiedzieć o mojej porcji w tercecie.

Absolutnie najlepsze było pappardelle z mięsnym sosem bolońskim. Jędrne kluski, aromatyczny sos – pycha i już.
Ravioli ze szpinakiem i ricottą zachwyciło pysznym sosem z kawałkami pomidorów. Idealny, bardzo wyważony, delikatny - acz z pazurem - smak.
Wstążki (stawiam na fettuccine) z gałką muszkatołową i kremem z trufli oraz gotowaną szynką w porównaniu z pozostałymi, było zwyczajnie dobre i bardzo poprawne. Można się pokusić, ale mogłoby być ciut mniej słone.

I jeszcze ogólne podsumowanie:
Po pierwsze: to naprawdę świetny pomysł z trzema małymi, różnymi smakowo porcjami makaronu. Idealna rzecz na szersze przetestowanie menu za jednym razem. Szkoda, że do wyboru tylko ten jeden zestaw. Strzałem w dziesiątkę byłoby własne komponowanie trójcy na platerze. Tak czy siak – inne restauracje również mogłyby wziąć dobry przykład i taką opcję włączyć do swojego menu.

Po drugie: obsługa bardzo zwinna i sympatyczna.

Po trzecie: niewymuszony wystrój z cudowną, ceglaną ścianą (ach!).

Po czwarte: cappuccino całkiem niezłe, choć ja wolę bez parmezanu ;)

Po piąte: jeden minus to te zielone poduchy na ławkach – nie siedzi się na nich jakoś szczególnie komfortowo, są zdecydowanie za duże i za bardzo zjeżdżają.
Na to, że dostałam wodę z cytryną i kostkami lodu, mimo że prosiłam bez kostek, przymknę oko, bo to już naprawdę nieistotny szczegół, jeśli zestawić go z pyszną pastą.

Princess? To jak kawkę na makaronowaniu mam serwować z serem? ;)P

Oj tam oj tam... no bo kto przynosi parmezan razem z kawą! No kto!? Toć blondynka poszła i zobaczyła coś ala wiórki kokosowe to sypnęła se ;) A, że podobno te wiórki dłuższe od kokosowych...no cóz, podobno nie długość się liczy ;P

Ale tak czy siak, czy kokosowa, czy parmezanowa, kawa mi smakowała podobnie jak kluski i te paluszki grissini. Pierwszy raz miałyśmy okazję spróbować oliwy truflowej i powiem Wam, że jeśli to co poczułam to ta oliwa, to ja ja lubię!
Panowie kelnerzy też bardzo mili, widać że się starali, zwłaszcza jak zobaczyły dwie wariatki z aparatem. Tylko nadal nie mogę zrozumieć po co ten nóż do makaronu... LLordzik stwierdził, że może może... ale żadne może, toć penne nie je się nożem ;P

Jak dla mnie było miło i pysznie. Oceniam na bardzo dobry, podobnie jak wcześniejszą Gagę, mimo że tam nie dostałam parmezanu do kawy... ;)

p.s. przefarbuje się na brunetkę, może to coś da ;)

***
Restauracja włoska PASTA i BASTA, ul. Odolańska 5 (Mokotów)

Świeża limonka w wiatrołapie

2011-07-03T21:33:00.001+02:00

W związku z (wciąż trwającym) remontem, pomiędzy gipsowaniem i malowaniem ścian w wiatrołapie oraz ogólnym doprowadzeniem go do porządku nie było za dużo czasu na cyzelowanie obiadu w kuchni. Miało być szybko, ale smacznie. Przyszły mi na myśl dwie propozycje: zupa albo kluski. Ponieważ wczoraj odkryłam, że zielony ser bazyliowy doskonale pasuje do sosu, zrobiłam więc trofie. Pan R. dostał serowe ravioli (wymiąchane z tym samym sosem), ale tak je szybko zjadł, że nawet nie zdążyłam zrobić zdjęcia ;)
A przy okazji obiadu mogłam unaocznić Panu R. (dzięki kolorowi uzyskanego sosu) jak wyobrażam sobie tę świeżą limonkę na ścianie ;)

Trofie z boczkiem i serowo - bazyliowym sosem (pomysł własny)
kluski
2 plastry parzonego boczku
oliwa
rosół z kurczaka
zielony ser bazyliowy
zimne mleko
mąka
pieprz

Na patelni podsmażyłam na niewielkiej ilości oliwy pokrojony drobno boczek, a następnie podlałam go rosołem. Chwilę pogotowałam, następnie starłam zielony ser i wlałam nieco zimnego mleka z dokładnie wymieszaną w nim mąką (celem szybkiego zagęszczenia sosu). Chwilę pogotowałam, doprawiłam pieprzem, wymieszałam z kluskami i obsypałam po wierzchu startym zielonym bazyliowym serem.

Orzoooo miiii

2011-06-29T22:29:00.000+02:00

Zwany ryżowym makaron orzo z włoskiego to podobna tzw. kasza perłowa.
Drobny, a zarazem urokliwy.
Dodawany do zup, sałatek czy tak jak u mnie stanowiący główne danie- danie śniadaniowe.

Ugotowany na mleku, z suszonymi owocami i płatkami migdałowymi, zapewnił mi sycące i pyszne śniadanie….
…. no a teraz skończmy z tymi poetyckimi mądrościami i siadajmy do miski, bo to jest naprawdę pyszne!

Orzo z suszonymi morelami i migdałami na słodko
1 porcja

60 g makaronu orzo
kilka suszonych moreli
mleko/woda do ugotowania makaronu
uprażone płatki migdałowe
szczypta soli, cukru i cynamonu

Mleko lub wodę zagotować, wrzucić makaron i gotować ok. 8 minut. Pod koniec gotowania wrzucić pokrojone morele, aby zmiękły. Odcedzić, wyłożyć na miseczkę, doprawić do smaku szczyptą soli, cukru i cynamonu. Posypać uprażonymi płatkami migdałowymi.

inspiracja

Szybkie fusilli

2011-06-26T14:56:00.000+02:00

„Większość naszych wielkich wynalazków i genialnych osiągnięć zawdzięczamy lenistwu, czy to narzuconemu, czy dobrowolnemu. Umysł nasz lubi być karmiony, jak łyżeczką, pomysłami innych ludzi, jeśli się go jednak pozbawi tej pożywki zaczyna, zrazu niechętnie, myśleć samodzielnie, a tego rodzaju myślenie, proszę pamiętać, jest myśleniem oryginalnym i może przynieść bardzo cenne rezultaty.”
(Agatha Christie – „Zatrute pióro”)

Fusilli lunghi z mięsem mielonym i bakłażanem (pomysł wspólny, domowy)

makaron
mięso mielone z indyka
pasta garam masala ze słoiczka
bakłażan
sos pomidorowy z kawałkami pomidorów
sól, pieprz
parmezan

Najpierw na patelni zostało usmażone mięso mielone doprawione pastą garam masala i przełożone do półmiska. Następnie na tej samej patelni został uduszony bakłażan (wcześniej posolony i zostawiony na pół godziny celem pozbycia się gorzkiego soku). Bakłażan dusił się w sosie pomidorowym aż do całkowitej miękkości, można powiedzieć nawet, że lekkiej paćki. Następnie został wymieszany z mięsem mielonym i makaronem i posypany parmezanem.

Ogień początkiem potrawki

2011-06-21T20:31:00.003+02:00

Ostatnio często w weekendy grillujemy. Nie są to jakieś wyszukane dania, co nie znaczy, że nie są dobre. Tym razem była karkówka. Półkilogramowy kawałek mięsa pokroiłam w plastry, oblałam olejem i natarłam przyprawą grillową. Ogrodową Westą był już Pan R. ;)
Ponieważ ostatni plaster ciężko już było kroić, a poza tym pozostały mi skrawki, pokroiłam resztę w kostkę i zrobiłam potrawkę. Z muszlami i fasolką szparagową było niezłe. A w poniedziałek część trafiła z kluskami kolanami do lanczboksa.

Muszle z aromatyczną mięsną potrawką (pomysł własny)

conchiglioni
karkówka pokrojona w drobną kostkę
mąka
olej
bulion
rozmaryn i majeranek z krzaka, koperek
pieprz
fasolka szparagowa

Pokrojoną w kostkę karkówkę obtoczyłam w mące i podsmażyłam na oleju. Następnie podlałam rozmrożonym bulionem i dodałam sporą ilość świeżych: majeranku i rozmarynu. Gotowałam do zredukowania części bulionu. W słoiczku rozrobiłam w zimnej wodzie nieco mąki i wlałam do bulionu z mięsem. Chwilkę podgotowałam, aż potrawka zrobiła się gęstsza, doprawiłam pieprzem i koperkiem. Zaserwowałam z kluskami i ugotowaną żółtą szparagówką.

Prosty sposób karmienia lenia

2011-06-19T12:46:00.002+02:00

To była jedna z tych niedziel, podczas których najlepiej jest zalec z książką na kanapie (tym razem było to „W rajskiej krainie pośród zielska” - Jacka Hugo Badera) i robić nic. Ewentualnie jeszcze sączyć czaj i pogryzać ciastka. Ale burczenie w brzuchu burzy ten spokój i upierdliwie dopomaga się o obiad. Cóż począć?! Wypadałoby zrobić coś szybko i bez zbędnych ceregieli. Aha! Ideałem byłoby, gdyby to smakowało.

Mini penne w rozmarynowym sosie z anchois (książka „Makaron na każdą okazję”, s. 198)

kluski
gałązki rozmarynu z krzaka
przeprasowane zęby czosnku
oliwa
pomidory z puszki
pieprz, ociupina cukru (aby nieco zrównoważyć smak)
anchois (to już mój wymysł)
parmezan

Na oliwie chwilę podsmażyłam rozmaryn i czosnek, dorzuciłam pomidory i odrobinę cukru - dusiłam, a pod koniec dodałam rybki. Doprawiłam pieprzem i wymieszałam z makaronem. Po wierzchu obsypałam parmezanem.

Makaron pełnoziarnisty z kurczakiem w sosie satay

2011-06-15T22:07:00.000+02:00

Nie ma to tamto, ale znalazłam swój ulubiony makaron 2!
Pierwszy to oczywiście soba, ciemne ala spaghetti z mąki gryczanej.
Natomiast drugi jadłam dzisiaj, pierwszy raz w życiu i na pewno nie ostatni!
Dostałam go razem z zestawem do przygotowania sushi od firmy Blue Dragon (za pośrednictwem słynnego Pana o ślicznym nazwisku :) ).
Jaki to makaron i dlaczego się w nim zakochałam? Odpowiedź jest prosta: pełnoziarnisty makaron, który gotuje się tylko 3 minuty i smakuje rewelacyjnie!
Nie wiem jak on jest zrobiony, że tak szybko „dochodzi” ;), ale jest zrobiony tylko i wyłącznie z mąki pełnoziarnistej, wody i soli- czyli żadnych super-uper ulepszaczy nie ma :-)
Fajny, naprawdę!

Zrobiliśmy go, znaczy ja zrobiłam, LLordzik jadł ze mną, z sosem satay tej samej firmy co makaron, dodając do niego kurczaka (nie mnie ani Pana od sushi), groszek, ciecierzycę i LLordzik twierdząc, że to słodkie jest, wlał sobie jeszcze sosu słodkie chilli- przez co jego talerzyka nie mogłam wylizać ;)

Makaron pełnoziarnisty z kurczakiem w sosie satay
2 porcje

150 g makaronu pełnoziarnistego Blue Dragon
pół piersi z kurczaka
pół szklanki mrożonego groszku
pół szklanki ugotowanej ciecierzycy
garść orzeszków ziemnych
sos satay Blue Dragon
sos sosjowy, sos teriyaki, sos rybny
ewentualnie sos chilli

Pierś z kurczaka opłukać pod bieżącą wodą, oczyścić z błonek i pokroić w kostkę. Marynować w mieszance sosu sojowego, teriyaki i rybnego ok. 30 min.
Na patelni rozgrzać odrobinę oliwy, po czym wrzucić kurczaka wraz z marynatą. Podsmażać na małym ogniu, a gdy mięso zacznie się ścinać dodać rozmrożony groszek i ciecierzycę. Smażyć jeszcze kilka minut po czym dodać kilka łyżek sosu satay i orzeszki ziemne. Ciągle mieszając podgrzewać jeszcze 2-3 minuty na małym ogniu.
W międzyczasie makaron wrzucić do wrzącej wody i gotować 3 minuty.
Odcedzić. Podawać z ciepłym kurczakiem w sosie satay z groszkiem i ciecierzycą. Można zaostrzyć smak dodając sosu chilli

Presto zwane rozczarowaniem

2011-06-09T18:36:00.000+02:00

„Princess: ja chcę ten! Śmietanowy sos z łososiem i szparagami. (…)
- następny e-mail...
Princess: kolejny! z kurkami!!!!
- a po chwili...
Princess: ale zaraz skąd kurki...;)
Oczko: Mrożone, bejbe.
Princess: Też tak pomyślałam.”

Kiedy idziemy na testowanie, najpierw przeglądamy stronę internetową robiąc mały rekonesans w karcie, a potem na miejscu szybko wiemy, czego chcemy. Nie inaczej było przy okazji ostatnich wychodnych klusek. Tak sobie teraz myślę, że te kurki to chyba jednak był znak ostrzegawczy....
Ale od początku. Zaczęło się dobrze, a nawet bardzo dobrze, bo najpierw spotkałyśmy się na metrze Stokłosy i poszłyśmy na zakupy. Princess wyszła ze sklepu z kluskami, a ja z ziarnistą kawą javą.
Wsiadłyśmy do wagonu i już po chwili byłyśmy na metrze Imielin. Potem krótki spacerek i niebawem dotarłyśmy do miejsca przeznaczenia.

Bardzo mi się spodobała karta z menu. Była solidna, w twardej okładce, z miłą dla oka grafiką wewnątrz. Zamówiłyśmy kluski i czekałyśmy. W międzyczasie wypiłam espresso (kwaśne), Princess zwędziła ciastko i pojawiły się sztućce.

Po krótkiej chwili przyszły kluski. Dla Princess farfale z łososiem i szparagami, dla mnie lasagne (to tak przy okazji weryfikacji naszej domowej)

Zacznijmy od kokard... Ugotowane doskonale al dente. Sos poprawny, dużo łososia i... dość. Zerknijcie na początek wpisu dotyczący mrożonych kurek. W przypadku klusek na stole nie miałyśmy wątpliwości – białe szparagi ewidentnie były ze słoika. To dosyć dziwne w kontekście tego, że teraz akurat jest ich sezon i smak świeżych jest nieporównywalny z konserwowymi. Duży, bardzo duży minus.

A lasagne? Była ok. W smaku całkiem niezła i bardzo syta. Nie dałam rady zjeść całej porcji, Princess mi pomogła na końcu.

O ile naczynie z lasagne było ok, o tyle nie podobał mi się talerz, na którym były serwowane kokardy. Był taki, hmmm... mało elegancki. Trochę jak w góralskich zajazdach na trasie katowickiej...

Na koniec wzięłyśmy po deserze. Princess zamówiła panna cottę, a ja czekoladowy suflet. Wahałam się z sorbetem, ale czekolada zwyciężyła. No i cóż... desery to nie jest ich działka. Panna, jak ją słusznie określiła Princess była.... glutem. Była tak twarda, że łyżka w niej stała bez problemu. Przy okazji została polana zbyt dużą ilością truskawkowego syropu do lodów. A propos lodów – do mojego czekoladowego sufletu, przypominającego bardziej brownie (twardawy z zewnątrz) dołączona została gałka waniliowych, okrutnie słodkich lodów. Sam suflecik w środku był niezgorszy, ale słodycz lodów zniechęcała do konsumpcji całości... Brownie, znaczy suflet zjadłam. Lody zostały na roztopienie.

I jeszcze mój ostatni kamyczek do ogródka – dobrze byłoby, gdyby obsługa bardziej orientowała się w tym, co oferuje karta. Na dwa pytania, pani kelnerka dwa razy odpowiedziała, że musi się dopytać w kuchni...

Raczej się już tam nie pojawimy, prawda Princi?

Nie no sorki, ale te szparagi i ten glut! Szłam z myślą o zielonych, pysznych, świeżych szparagach. Białe, ale świeże! też by dały radę...ale ze słoika w sezonie szparagowym?! Hellloł???!!!

Cóż ja biedna mogę napisać, toć Oczko opisało wszystko doskonale. Makaron prawie do łez mnie doprowadził, potem ten glut panienkowy i śmiech... bo przecież my płakać nad kluskami nie będziemy. No dobra nad kluskami może, ale nie nad pseudo-sufletami i glutami. Zjadłyśmy bo co się ma zmarnować, ale...

Ale już niedługo znowu wyprawa na testowanie. Tym razem gdzie Oczko? Ty wybierasz!

***
Pizzeria - Trattoria PRESTO, ul. Dereniowa 2 (Ursynów)

...jakie parówy....

2011-06-06T20:46:00.000+02:00

Po ostatnim wypadzie z Oczkiem na pastę pełna obaw wracałam do domu z nowymi makaronowymi nabytkami. Zaklepałam sobie nocleg u Oczka, jakby LLordzik mnie pogonił.

Jednak tak źle nie było. Najpierw się przeraził, gdzie kolejny worki makaronu upchamy, ale potem, jak już zobaczył, to krzyknął z fascynacją:

„Jezu jakie parówy! To tam by można nafaszerować je czymś, no nie?!”*

I jak mu tych parów nie nafaszerować? No musiałam choć szparagi powtykać tu i ówdzie ;)

Festonati z puree ze szparagów i ricotty
2 porcje

150 g makaronu festonati lub penne
pół pęczka szparagów
2 łyżki serka ricotta
2 ząbki czosnku
sól, pieprz

Makaron ugotować al. dente. W czasie gotowania makaronu przygotować purre.
Szparagi umyć, odłamać zdrewniałe końcówki i pokroić na 5cm kawałki. Zblanszować. Główki szparagów odłożyć, a pozostałe kawałki zmiksować z posiekanym czosnkiem i serkiem ricotta.
Doprawić do smaku solą i pieprzem. Wymieszać z odcedzonym makaronem i główkami szparagów.

*Llord przy oględzinach makaronu.

Bez zgagi w Gadze ;)

2011-06-05T11:19:00.001+02:00

Nadszedł czas na kolejną wycieczkę w celu organoleptycznych doświadczeń. Znowu grasowałyśmy po Bemowie, ale tym razem odwiedziłyśmy lokal o nazwie GAGA.

Szybki wgląd w kartę i już wiedziałyśmy, co obie bierzemy. Pan kelner przyjął zamówienie, przyniósł latte i...

Tak! Ponownie do makaronu był zestaw łyżka i widelec. Gdzieś wyczytałam, skąd się bierze takie uszczęśliwianie sztućcami. Podobno tak jest bardziej elegancko... No nie wiem... Ja posługiwałam się łyżką i widelcem jedząc spaghetti, kiedy byłam pacholęciem. Teraz już nie odczuwam takiej potrzeby.
Jednakowoż łyżka się przydała, ale nie do tego, do czego przekonywała nas restauracja. Była bardzo dobra do zbierania bitej śmietanki dodanej na wierzch latte ;)

Po 20 minutach doczekałyśmy się naszych makaronów.

Princi wybrała tagliatelle agli spinaci (szpinak i kurczak), a ja tortellini alla ricotta e spinaci (ricotta i szpinak).

Spostrzeżenie pierwsze: wygląda ładnie.
Spostrzeżenie drugie: parmezan nie jest z tych dużo wcześniej startych i pakowanych do woreczka.
Spostrzeżenie trzecie: przekrój pierożka wygląda interesująco.
Spostrzeżenie czwarte, organoleptyczne: smakuje nieźle!

Porcja Princi też była dobra.
Na koniec zapytałam się pana kelnera jakiej firmy mają ten makaron, bo skoro jest niezły, to można i o tym napisać. Pan odpowiedział, że robią na miejscu. Nie bardzo chce nam się w to wierzyć, bo były bardzo kształtne. Jak jest naprawdę – wiedzą sami właściciele. Reasumując – smakowało.

A Ty Princi?

No ja, ale co ja mam napisać? Stara już jestem, pamięć coraz krótsza, a co gorsza, moje odczucia co do Gagi są nieobiektywne po wizycie w makaroniarni na Ursynowie (ale o tym później).

Znów miałam być tym złym policjantem, ale w tym momencie ogłaszam dymisję, bo nawet nadgryziona przez nie wiadomo co, bazylia spada do rangi nic nie znaczących szczegółów.

Cóż mogę napisać? Na pewno:

- było bardzo smacznie

- porcja była akuratna

- makaron jędrny, nierozgotowany

A owa łyżka, idealna do podjadania bitej śmietany z Oczkowej mrożonej kawy :)

Jak na razie Gaga to mój faworyt. Muszę tam LLandlorda zaciągnąć!

p.s. ciekawą pizzę w menu Gagi znalazłam, o nazwie Princessa - pizza z ananasem ;)

***
Pizzera – Trattoria GAGA, Powstańców Śląskich 126a – budynek Cinema City (Bemowo)

Przysmak Garfielda

2011-05-30T21:04:00.003+02:00

Wprawdzie ostatnio czytam głównie reportaże, ale powieść z kuchnią w tle przemawia do mnie bardzo. Jest ich sporo, wystarczy wymienić kilka: „Przepiórki w płatkach róży”, „Zupa z granatów”, „100 odcieni bieli”, „Cnym rozkoszom”, „Smażone zielone pomidory”, „Paddington 4.50”, „Pod słońcem Toskanii”, „Kraksa”, czy chociażby „La Cucina”, którą swego czasu cytowałam na niebyłych już Historiach Kuchennych. Ostatnia książka, że się tak wyrażę - „spożywcza”, podobnie jak „La Cucina” nie jest zbyt wysokich lotów. Nie oszukujmy się, historia sama w sobie jest nudna, banalna i ciągnie się jak przysłowiowe flaki z olejem, choć, co dziwne, czyta się szybko. Jednakowoż - gdyby nie to, że bohaterka sporo czasu spędza w kuchni, raczej bym tej pozycji nie wypożyczyła z biblioteki. Ba! nawet bym jej nie przeczytała. Rekompensatą były opisy potraw i czasem całkiem zgrabne zdania ;)

Mój ulubiony cytat:

„Wybrałyśmy się razem z Jen po zakupy spożywcze do piekielnie drogiego sklepu dla smakoszy przy naszej ulicy. Po powrocie upuściłam torbę z butelką oliwy extra virgin, na którą ledwie nas było stać. Szkło rozprysnęło się na drobne kawałki, oliwa rozlała po kuchennej podłodze. Jen chwyciła za mop, a ja natychmiast zadzwoniłam do mamy, bo wiedziałam, że zrozumie mój ból z powodu takiej tragedii.” *

albo to:

„Przygotowałam pikantne risotto z serem taleggio i sercami karczochów. Podobnie jak miłość risotto wymaga wiele pracy i cierpliwości.” **

i jeszcze:

„Nieprzeniknieni faceci przyciągają mnie jak brytfanna z bulgoczącą lasagne, dopiero co wyciągniętą z piekarnika.” ***

A propos lasagne – beszamelu ciąg dalszy. Pan R. jest już zdania, że sos ów to coś w stylu „ale o co tyle szumu – to przecież prościzna”. Przyznaję, wychodzi mu koncertowo. Poprzednie danie zjedliśmy już w wersji ze sconcigli i włoską mortadelą oraz z tym samym piekielnie pikantnym linguine aromatyzowanym peperoncino (uff! zapas się skończył ;)) i z salami. Teraz przyszedł czas na przysmak Garfielda.

To była luźna interpretacja przepisu „Lasagne z kurczakiem, pomidorami i fasolą” z książki „Makaron na każdą okazję” (s. 120). Tak bardzo luźna, że prawie jak nie ten przepis. Ale od czegoś trzeba zacząć. Oczami wyobraźni zaś widzę już canneloni z ricottą i szpinakiem zapiekane pod beszamelem i (obiecaną od dawna) musakę.

Lasagne z mięsem mielonym i sosem pomidorowo – beszamelowym

płaty lasagne (podgotowane)
cebula
mielone mięso z indyka
pomidory z puszki
bazylia, tymianek, zioła prowansalskie (co wpadnie pod rękę z ziół ogólnie rzecz biorąc - „śródziemnomorskich”)
beszamel

Na oliwie poddusić cebulę i usmażyć mięso mielone, w międzyczasie zrobić sos pomidorowy i pod koniec wymieszać go z mięsem. Farsz mięsno – pomidorowy połączyć z beszamelem; nieco beszamelu zostawić bez mieszania. W foremce na spód ułożyć płaty lasagne, na to warstwa mięsno – sosowa, potem płaty. Na wierzchu ma być tylko beszamel. Zapiekać w temp. Około 200 stopni do upieczenia.

*, **, *** Giulia Melucci - „Miłość, zdrada i spaghetti” (przekł. Anna Kłosiewicz)

Akcja u Małgo.

Hirek i Soba

2011-05-21T11:28:00.000+02:00

Dawno na blogu nie pokazywał się Hirek. Pewnie tęsknicie za nim i zastanawiacie się gdzie znikł.
Jest jest, siedzi sobie na honorowym miejscu i tylko szuka okazji aby coś komuś zwinąć z talerza- zaraz usłyszę głos LLandrodzika, że to zupełnie jak ja robię ;) Oj tam oj tam.

Na blogu dawno też nie było brokułów, tofu i jakiegoś mojego szalonego eksperymentu ;)
Pora zarzucić czymś intrygująco-dobrym ;)

Czyli brokuły+tofu, a do tego prażony sezam i kiełki fasoli mung oraz mój ulubiony makaron soba!

Makaron soba z tofu i brokułami
1 porcja

60 g makaronu soba
kilka różyczek brokuł
kawałek tofu pokrojonego w kostkę
łyżka uprażonego sezamu
kiełki fasoli mung
sos sojowy, olej sezamowy, ocet ryżowy
pieprz, czosnek granulowany

Tofu wrzucić do mieszanki sosu sojowego, oleju sezamowego i octu ryżowego i marynować min. 30 min.
Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 8 minut.
W tym czasie ugotować na parze brokuły, a na patelni usmażyć tofu.
Makaron odcedzić, wymieszać z tofu, brokułami i kiełkami. Doprawić do smaku pieprzem, czosnkiem, sosem sojowym i olejem sezamowym. Posypać sezamem.

Się zaszalało

2011-05-07T15:35:00.001+02:00

Majowy weekend spędziłam w pracy. Miałam tzw. home office, bo terminy gonią, a projekt wciągający bez reszty.
Jako, że czasu na gotowanie wiele nie było, a i słomianą wdową na weekend zostałam, zrobiłam sobie ekstra szybki i smaczny makaron po mojemu. Po mojemu i makaron, bo LLordzik mylnie twierdzi, że utuczyłam go makaronem i protestuje, że za często i za gęsto ;) – choć jak zrobię to dwie porcje pożera ;) Z kolei po mojemu, bo z orzechami co LLandrordzikowi tak nie pasuje. Ale go nie było, w śniegu na Mazurach łódkował, to ja sobie zaszalałam i makaron z orzechami wcinałam ;)

Wonton z suszonymi pomidorami, czerwoną kapustą i orzechami włoskimi

60g makaronu wonton
garść posiekanej czerwonej kapusty
kilka suszonych pomidorów
ugotowana ciecierzyca
ząbek czosnku
uprażone orzechy włoskie
świeża bazylia
sos sojowy
pieprz
oliwa

Makaron przyrządzić wg. przepisu na opakowaniu (ja zwykle zalewam go wrzątkiem i odstawiam na 5-10min pod przykryciem).
Na patelni rozgrzać odrobinę oliwę, wrzucić posiekany ząbek czosnku i go zeszklić. Następnie dodać kapustę, ciecierzycę i suszone pomidory pokrojone w paski. Wymieszać, podlać odrobiną sosu sojowego. Wrzucić gotowy makaron i orzechy. Wymieszać, doprawić pieprzem. Posypać posiekaną bazylią.

Pan R. i beszamel :)

2011-05-01T18:00:00.005+02:00

Pan R. postanowił zmierzyć się z beszamelem. Wybraliśmy jeden przepis, w którym proporcje mleka do masła i mąki były tak beznadziejne, że pierwsza próba wylądowała w zlewie. Za to drugie podejście chwilę później było już ideałem. Nie wspominając już o paście, która tym ideałem została uszczęśliwiona: włoska mortadela, beszamel i rukola. Pycha.

Makaron z beszamelem (przepis własny wspomnianego Pana)

kluski cappellacci
beszamel (mąka, masło, mleko, pieprz, gałka muszkatołowa, nieco soli)
włoska mortadela pokrojona w paski, a później w kosteczkę
rukola

parmezan do posypania

Z beszamelem jest jedna ważna zasada: ciepłe do zimnego, albo zimne do ciepłego. U nas była wersja druga, czyli: najpierw zasmażka z mąki i masła, a potem partiami dolewane zimne mleko, a wszystko na bieżące mieszane trzepaczką. Potem chwilę na ogniu do zgęstnienia, na koniec pieprz, troszkę soli i gałka muszkatołowa. Potem wymieszane z kluskami. Mortadela i rukola. I jeszcze deczko parmezanu na wierzch. Mniam!

Impreza u Małgo.

stare ale jare

2011-04-16T19:36:00.000+02:00

Robiąc kilka dni temu porządki na komputerze znalazłam kilka fotek dań przygotowanych jeszcze w Toruniu, czyli w tamtym roku.
Czekały na swój czas i się doczekały. Odnalazłam je, a raczej trafiłam na nie przez przypadek i teraz mogą zaprezentować się światu :)
Na pierwszy ogień pójdzie makaron z kurzym cycem i suszonymi pomidorami w sosie śmietanowym z odrobiną świeżej bazylii. Danie lekkie i sycące. Osoby dbające o linię zamiast śmietany mogą użyć jogurtu :) Też wyjdzie smacznie.

Makaron razowy z kurczakiem i suszonymi pomidorami
1 porcja

60g krótkiego makaronu, u mnie razowe farfalle
ok. 100g kawałek piersi z kurczaka
kilka suszonych pomidorów
łyżka śmietany
posiekana, świeża bazylia
sól, pieprz
ząbek czosnku,
odrobina oliwy

Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 6-8 minut.
W tym czasie oczyszczoną pierś z kurczaka pokroić w kostke, przyprawić solą i pieprzem i wrzucić na rozgrzaną oliwę. Smażyć na małym ogniu do ścięcia się białka, a następnie dodać zmiażdżony czosnek. Zdjąć z patelni, wymieszać z suszonymi pomidorami i śmietaną.
Makaron odcedzić, przełożyć na talerz, polać sosem. Posypać posiekaną bazylią.

Króliczki doświadczalne jedzą na Bemowie

2011-04-07T20:21:00.003+02:00

Postanowiłyśmy obie, że czasem zamiast siedzieć w kuchni, można dla odmiany - posiedzieć w restauracji. Najlepiej w takiej, w której będą serwować kluski. Tym samym zostaniemy króliczkami doświadczalnymi na restauracyjnej mapie Warszawy. Podzielimy się z Wami wrażeniami ze zwiedzania. Wpisy będziemy tagować hasłem „kluski doświadczalne”

Startujemy od La Fiaccoli

Zaczęło się od tego, że na imieniny dostałam od Princi prezentowego sms-a. A w nim był bon - "wyjście na kluski dla dwóch osób", przy czym drugą osobą miała być Pani od prezentu ;)
Miejscówkę miałyśmy już upatrzoną wcześniej, kiedy wpadłam do Princess na Bemowo z wizytą na czaj i ciastka.
Troszkę czasu nam się zeszło, nim zrealizowałyśmy „bon”. Ale w końcu we wtorek dotarłyśmy do rzeczonej miejscówki.

W miarę szybki wgląd w kartę i już zaraz wiedziałyśmy, co zamówimy. Ja wzięłam nowość z karty – Penne Porky (kawałki wieprzowiny, brokuły, czosnek i szalotka w sosie śmietanowym z parmezanem), Princess natomiast - Fussili Funghi Porcini (borowiki, szalotka, czosnek, śmietana, parmezan).

Obie porcje były smaczne i syte, a na dodatek nie były mdłe. Jednakowoż przyznać się muszę, że chociaż moja porcja była ok, to żałowałam, że nie wzięłam tego samego, co Princess, bo te borowiki były naprawdę git. Mam w zasadzie tylko jedno zastrzeżenie do obu talerzy – za dużo parmezanu. Czasem mniej, znaczy lepiej.

Princi, a Ty co powiesz?

No właśnie. Tak to zwykle bywa, że chcemy to czego nie mamy. Mi bardziej smakowała Oczkowa prosiaczkowa wersja, ale już nic nie mówiłam, bo moje też było smaczne. Kiedyś już tam byłam z moim LLordem i to nie raz, a dwa :) Polecam pastę z suszkami pomidorowymi i szpinakiem ze śmietaną- mój nr 1 w La Fiaccola!
Pomimo, że bardzo smakują mi ich dania (i pasty, i pizze, dania obiadowe) to pobawię się w tego złego policjanta, tak jak zresztą Oczku zapowiedziałam.

Mieli dwie wpadki:
- po pierwsze- zamówiłam fusillli a dostałam coś ala duże Troffiette
- po drugie- co jak co, ale fusilli czy penne nie je się chyba łyżką i widelcem…a podali nam i łyżki i widelce…myślałam że to do spaghetti- jeśli się mylę proszę o poprawkę ;p

Koniec psioczenia, moja ocena w skali 1-6 to 5+ bo tak czy siak było pysznie!

***
La Fiaccola, Górczewska 200a lok.6, Warszawa - Bemowo

Słówko o "poziomkach"

2011-04-02T22:32:00.004+02:00

Ostatnio, jako, że postanowiłam zostać ogrodniczką, to dostałam od Kumy nasiona pasternaku, za które oczywiście raz jeszcze slicznie dziękuję (już mam miejscówę na nie w planowanym ogrodzie). A w piątek supermarkecie wypatrzyłam śliczne ogrodnicze rękawiczki w poziomki :) Jakież było moje rozczarowanie przy kasie, kiedy okazało się, że są pozbawione kodu kreskowego... Wyszłam ze sklepu z torbami – pełnymi zakupów bądź co bądź, ale bez tych poziomek... Cóż... następnym razem tak szybko się nie poddam.

Totellini z pietruszką, pieczarkami, brandy i pieczoną piersią z kurczaka (inspiracja: "Makaron na każdą okazję")

tortellini
pieczarki (mój dodatek)
masło
brandy (mój dodatek)
zielona pietruszka
usmażona pierś z kurczaka (mój dodatek)
pieprz kolorowy
wędzona papryczka z Esplette
sól

Pierś z kurczaka obdarowałam solą, kolorowym pieprzem i wędzoną papryką z Esplette i usmażyłam.
Ugotowałam kluski, a w międzyczasie na maśle poddusiłam pieczarki i podlałam francuską brandy i trzymałam chwilę na ogniu do wyparowania alkoholu. Dorzuciłam pietruszkę i wymieszałam z kluskami. Podałam z pokrojoną na kawałki, usmażoną piersią z kurczaka.

Kluski lubią zupę

2011-03-24T16:27:00.000+01:00

Skoro już jesteśmy w temacie ziołowym, to można go jeszcze poeksploatować, gdyż zioła to wdzięczny akcent w potrawach.
W takich dniach jak dzisiaj, kiedy siedzę w domu wykorzystując zaległy urlop na nicnierobienie, ani mi w głowie wymyślać w kuchni coś za zajmie więcej czasu niż to jest faktycznie potrzebne. Pamiętam wtedy o doskonałym pomyśle na obiad – najlepszym z możliwych (oprócz szybkich klusek). Mowa oczywiście o zupie. W tym celu rozmrażam bulion i wrzucam co się nawinie pod ręką. Mając w pamięci jeden przepis z książki o makaronach postanowiłam zrobić coś właśnie podobnego.

Rozmarynowo – winny bulion z zieloną soczewicą, makaronem i pomidorami (inspiracja przepisem na zupę z soczewicy z makaronem - książka „Biblioteka smakosza – Makaron”, s. 22)

bulion z kurczaka
zielona soczewica
trochę czerwonego wytrawnego wina
gałązki rozmarynu
pomidor
kluski canestrini

W jednym garnku rozmrażałam bulion, a w drugim podgotowałam soczewicę. Kiedy już nieco zmiękła odcedziłam ją, a następnie wrzuciłam do bulionu razem z gałązkami rozmarynu i chlustem czerwonego, wytrawnego toskańczyka. Kiedy soczewica była już prawie miękka, dorzuciłam do zupy suchy makaron i pokrojonego pomidora. Na koniec doprawiłam pieprzem.

i tu ziołowo

2011-03-18T19:14:00.001+01:00

Ostatnio coraz mniej czasu spędzam przed komputerem.

Znaczy się nie, źle piszę. Spędzam przed kompem minimum 8 godzin dziennie- wpracy :-)

W domu już mi się nie chce. Sprawdzam tylko pocztę i zamykam klapę mojego laptoka.

Bo ile można, no ile.

Ale ile też można nic na Pastę nie wrzucać? Tydzień to za długo!

Czas się poprawić i jakimiś kluskami zarzucić. Na ten przykład z pieczarkami i ulubionym ostatnio serkiem ricotta, który dodaje gdzie tylko mogę :)

Spaghetti z sosem pieczarkowym i oregano

2 procje

150 g makaronu spaghetti
pół piersi z kurczaka
300 g pieczarek
małą cebula
łyżka posiekanego oregano
4 łyżki serka ricotta
sól, pieprz, czosnek granulowany
oliwa

Makaron ugotować al. dente.

Kurczaka pokroić w kostkę, posypać solą, pieprzem i czosnkiem, a następnie zrumienić na oliwie. Mięso odłożyć na bok, a na patelni zeszklić pokrojoną w kostkę cebulę. Dodać pokrojone w plasterki pieczarki i usmażyć. Zredukować wodę z pieczarek i wymieszać je z kurczakiem, oregano, solą i pieprzem.

Makaron odcedzić, położyć na talerzach. Dodać usmażone pieczarki z kurczakiem i serek ricotta. Można od razu wymieszać przed podaniem co wygląda mniej „estetycznie” ;)

McKlusky ziołowe

2011-03-09T18:49:00.004+01:00

Dzisiaj założyłam wiosenne pantofle i wyszłam do pracy zostawiając w wiatrołapie samotne kozaki. Niecierpliwym wzrokiem patrzę na wiszący płaszcz, który jeszcze tylko chwilę ustępuje zimowej kurtce. Patrzę na resztki śniegu w ogrodzie i myślę o ziołach na parapecie. Snuję plany o tym, że zostanę ogrodniczką, choć nieco zaspaną przez zimę. Wiem już, że agrestu, maliny i czerwonej porzeczki teraz nie posadzę, bo lepiej gdybym to zrobiła w zeszłym październiku. Ale marchewki, rzodkiewkę i ogródek zielny będą :) Tymczasem zielnik mam w talerzu.

Ziołowe kluski (źródło: "Makaron na każdą okazję", s.202)

kluski
świeże zioła: pietruszka, koperek, bazylia, rozmaryn, majeranek, tymianek, mięta
roztarty ząb czosnkowy
trochę bulionu z kurczaka
masło
parmezan (to ode mnie)

Na maśle chwilę potrzymać zioła, podlać bulionem i odparować. Wymerdać z kluchami i posypać parmezanem. Wtrąbić.

Zdrowiejący kurczak

2011-02-26T21:49:00.001+01:00

Powoli wracam do żywych, znaczy zdrowych.
Pociągam jeszcze noskiem, ale nie jest źle, a nawet powiem więcej: jest lepiej.
Chlebek na śniadanie upiekłam, ciasteczka na deser też będą, a na obiad wiadomo co: makaron.
Tym razem zaszalałam i zaopatrzyłam się w ser ricotta. Świetnie komponował się z jędrnymi kluchami, suszonymi pomidorami i bazylią.
Mniami.

Spighe z ricottą, suszonymi pomidorami i bazylią
2 porcje

150g krótkiego makaronu np. spighe
pierś z kurczaka
150 g sera ricotta
kilka suszonych pomidorów
garść posiekanej bazylii
2 ząbki czosnku
uprażone ziarno słonecznika
sól, pieprz
trochę mleka
sól czosnkowa
oliwa

Pierś z kurczaka oczyścić, pokroić w kostkę i marynować w mieszance mleka, pieprzu i soli czosnkowej. Po ok. 30 minutach usmażyć na oliwie.
Makaron ugotować al dente.
W miseczce wymieszać serek, pokrojone w paski suszone pomidory, posiekaną bazylię, sól i pieprz. Dodać zmiażdżony ząbek czosnku i odrobinę mleka. Dobrze wymieszać.
Makaron odcedzić. Wymieszać z usmażonymi kawałkami piersi z kurczaka i przełożyć na talerze. Na każdą porcję położyć przygotowany wcześniej sos/dip i posypać uprażonym słonecznikiem.

Nie zbyt pikne, ale pyszne ;)

2011-02-19T14:47:00.002+01:00

Byłam z Oczkiem na kawie. Miałyśmy iść do jakiejs cafe-ofe, bo tam Oczko punkciki zbiera, ale na moje szczęście, a raczej na szczęście mojego podniebienia miejsc nie było, więc wylądowałysmy w moje ulubionej kawiarence typu fast-drink i sobie żółwika łykłam. Jako, że Oczko przyniosła mi kluchy, i pipki obiecane i łosie ideowe, zobowiązałam się je zjeść ;) Tak wiem, poświęcam się niesamowicie.
Jednak nim pipki ruszę, to zaprezentuję coś co najlepiej się nie prezentuje, ale mówię Wam było pyszne. Zawsze myślałam, że nie lubie pomidorowych sosów, więc albo się starzeję (jo, wiem nieuniknione) albo w końcu trafiłam na swój sosik tomatowy. Bo nie przypuszczam, że posmakował mi, bo z zapuszkowanych pomidorów waznych do stycznia 2010…;-) Zupełnie jak Gallowo Anonimowy „świezy schab” jedzony swego czasu tam na południu ;)

Tagliatelle z sosem pomidorowo-śmietanowym
2 porcje

150g makaronu tagliatelle
puszka pomidorów bez skórki i pestek
pierś z kurczaka
2 ząbki czosnku
mała cebula
oregano świeże lub suszone
odrobina oliwy
2 łyżki gęstej śmietany
szczypta soli i pieprzu do smaku

Makaron ugotować al. dente.
Na patelni zeszklić pokrojoną w kostkę cebulę i drobno posiekany czosnek. Dodać pokrojoną pierś z kurczaka, a gdy mięso się zetnie zalać pomidorami z puszki i trzymać na małym ogniu aż sos się zredukuje- można zagęścić mąką. Doprawić do smaku solą, pieprzem i ogerano. Ściągnąć z ognia, wymieszać ze śmietaną a następnie z odcedzonym makaronem.

"La bonżur bjutiful", czyli świeżość w kolorze

2011-02-10T20:52:00.000+01:00

Kochany Pamiętniczku,
tak sobie przycupnąłem ostatnio na dolnej półce w szafce kuchennej, a wszystko dlatego, że miałem pewne przemyślenia. Zamknąłem się (w tej szafce właśnie) i dumałem. Bo otóż wyobraź sobie właśnie, że nastąpił pewien odwrót z jej strony. Do - o z grozo! – innego pudełka ona teraz pakuje sałatki: jakaś roszponka powiedziała mi w tajemnicy, że spotkała się tam z rucolą, suszonymi tomatami, pestkami dyni, paprykami, były jakieś jakieś fety i czerwone cebule... Innymi słowy – powiało świeżością. Te sałaty zabrzmiały jak wyzwanie - właśnie dlatego postanowiłem się z tym zmierzyć. W tym celu otworzyłem najnowszy (żeby nie powiedzieć - najświeższy) numer „La bonżur bjutiful”. Ostatnio lansują tam modę nieco śródziemnomorską – pewnie dlatego, że wszyscy tęsknią za ciepłem, a ciepło kojarzy się tylko dobrze. Zatem ja, jako "ambasador dobra dla żołądka” stworzyłem sobie nowy wizerunek. Wszak każdy się zmienia wewnętrznie.

Cmok, cmok
Twój Lanczboksik

Szesnasta sztampa w lanczboksie - Świeżość w kolorze

kluski (mini pipe rigate)
cyc kurczęcy, a nawet dwa
suszone tomaty
dziane oliwki
czerwona cebula
pestki dyni
zioła prowansalskie
oliwa pomidorowa (ze słoika po suszonych)

Cyc kurczęcy kroję w paski, oblewam oliwą i obsypuję ziołami, międlę w misce do wymieszania i wrzucam na rozgrzaną patelnię i smażę. Potem merdam z ujędrnionymi kluskami i resztą. Na koniec zaleca się wtrąbić.

Kurczakowy oszukany makaron po toruńsku z jajcami

2011-02-05T17:31:00.000+01:00

Czemu kurczakowy? Bo wymyślony przez kurczaka na poczekaniu. W sumie przepis znany od lat, ale akurat ten makaron to tak robiony bez przepisu, z tego co było w lodówce, tak na szybko bo LLord (Brzóskó(u)s) głodny.
Czemu po toruńsku? Bo w oryginale z kiełbachą toruńską, która w osiedlowym sklepiku została nabyta. Pamiętam były dwie do wyboru, a czemu wybrałam toruńską? No cóż chyba nie muszę tłumaczyć ;)
Czemu z oszukany? Bo dziś LLord sobie znów to danie zażyczył na obiad, a w sklepiku co ostatnio coraz częściej mnie w konia robi, toruńskiej nie było i na patelnię trafiła pokrojona w kostkę chłopska.
Przez tą podmianę trza było dać więcej czosnku, bo ta toruńska to z czosnkiem, a chłopska już nie :(
W sumie to bardzo podobny do tego Oczkowego, czyli pindolków z jajami :-)

Makaron po toruńsku z jajcami
2 porcje
150g makaronu ( u mnie Trottole)
kawałek (tak ok. 10 cm) kiełbasy toruńskiej z czosnkiem (może być inna, ale wtedy dać więcej czosnku)
2 ząbki czosnku
2 jajka
pieprz cayenne, sól, oregano
ewentualnie keczup, ser żółty
Makaron ugotować al dente. Odcedzić.
Na rozgrzaną patelnię wrzucić pokrojoną w kostkę kiełbasę, chwilę podsmażyć aż zacznie się robić chrupiąca. Dodać makaron i zmiażdżony czosnek, posypać odrobiną pieprzu cayenne, soli i oregano, podsmażać mieszając. Następnie wrzucić na patelnię rozbełtane jajka, wymieszać z makaronem i kiełbasą, a gdy się zetną ściągnąć z ognia i podawać. Można posypać żółtym serem i polać keczupem.

Pippppp.....

2011-02-01T19:30:00.000+01:00

Nie no to skandal! Tak być nie może!

Najpierw Oczko zapomniało dla mnie penisków wziąć z domu, a teraz pipek, znaczy pipków, nie jakoś tam na p ;) Nie ważne, ważne jest, ze człowiek tu na głodzie, a ta Oczkowa Dama z pamięcią w niezgodzie żyje! Ja ją jeszcze dorwę, a raczej te pipki. I zjem bez pomyślunku dłuższego! O! ;)

No nic, jak nie ma to nie ma, trza ratować się czym innym. Udom się w takim razie na Udon w mleczku kokosowym ;)

Udon z pieczarkami w mleczku kokosowym

1 porcja

50g makaronu udon

300 g drobnych pieczarek

70ml mleczka kokosowego

dwa ząbki czosnku

1-cm kawałek imbiru

posiekana natka pietruszki

mielony czarny pieprz, papryka wędzona w proszku

łyżka sosu sojowego

odrobina oliwy

mieszanka przypraw Zen Garden: płatki nori, wasabi, czarny i biały sezam, chilli, skórka z pomarańczy

Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 10 minut. Odcedzić i odstawić na bok.

Czosnek posiekać, pieczarki pokroić dokładnie umyć (i obrać), a następnie pokroić w plastry.

Na patelni rozgrzać odrobinę oliwy i wrzucić czosnek i imbir, po ok. minucie dodać pieczarki, podlać sosem sojowym i dokładnie wymieszać. Podsmażać kilka minut, do zbrązowienia pieczarek. Zalać mleczkiem kokosowym, wymieszać. Przyprawić do smaku pieprzem i mieloną wędzoną papryką. Dodać pietruszkę i makaron, dokładnie wymieszać. Przełożyć na talerz i posypać mieszanką zen garden (kupną lub zrobioną samemu).

Inspiracja na makaron

"O facecie, który boi się ćwikły"

2011-01-29T16:51:00.007+01:00

A gdyby tak wyobrazić sobie, że warzywa mają kły, a owoce pazury i tylko czyhają, żeby dobrać się nam do... gardła? ;) Absurdalne? Niekoniecznie. Ludzie miewają różne fobie. Ostatnio przeczytałam wywiad* z człowiekiem, który jest jedną wielką neurozą. Myślicie, że można bać się ćwikły? Oczywiście, że tak!

„- Lęk przed ćwikłą to nie żart?

- Kiedyś zobaczyłem, jak matka szykuje ćwikłę, i wpadłem w panikę, bo ta ćwikła moim zdaniem ruszała się. Byłem przekonany, że to jakaś substancja ludzkopochodna.”

Ludzki mózg jest naprawdę jedną wielką zagadką.

Moja asympatia w kierunku różu to zaledwie fanaberia, dodatkowo ulgowo traktowana w przypadku, jeśli coś w tym kolorze jest jadalne. Oto i kolejne obłaskawianie rzeczonego. Chyba kupię czerwoną kapustę ;)

Neurotyczne kluski – Mini pipe rigate z buraczkami („Biblioteka Smakosza - Makaron”, s. 201) – oko na zielono

kluski (w przepisie cannolicchi, u mnie mini pipe rigate)
oliwa
czosnek (czerwona cebula)
zapuszkowane tomaty
buraczki
bazylia z krzaka
nasiona gorczycy (czarnuszka)
sól, pieprz
rucola

Na oliwie przesmażyć cebulę i wrzucić tomatki. Dusić z 5 do 10 min. Wymieszać z ugotowanymi i pokrojonymi drobno buraczkami, bazylią i ujędrnionymi kluskami. Doprawić i obdarować rucolą.

* źródło "Wysokie Obcasy" weekendowy dodatek do Gazety Wyborczej

"Produkt przeznaczony dla bogów"

2011-01-25T19:21:00.001+01:00

Uwaga! Moja boskość wspięła się na wyższy level ;)

W niedzielę Pan R. odrzekł: „Jak będziesz pisać na blogu o tym makaronie, to możesz wspomnieć, że to pasta idealna – produkt przeznaczony dla bogów.” No więc piszę ;)

Pojechaliśmy któregoś dnia do jednego ze sklepów ze sprzętem elektro. On wyszedł z laptopem, ja... z książką o makaronach ;) Wymienioną przewertowałam niezwłocznie. Po wstępnym wytypowaniu 3 przepisów padło na ten niżej.
Początkowo nic nie wskazywało, że to będzie pasta perfecta. Tymczasem okazało się, że po konsumpcji pobiła nawet topowe, jak do tej pory, zielone tagliatelle w sosie serowo – szpinakowym. Z Pana R. rozpływania się w zachwytach nad daniem udało mi się ustalić, że owa pasta: „była bardzo wyważona, nie dominowały w niej nadmiernie ani warzywa, ani salami, ostrość i przyprawienie były odpowiednie, konsystencja sosu idealna”. Aha! Czyli jestem boska ;)

Kluski bogów – spaghetti z sosem salami (źródło: „Makaron na każdą okazję”, wyd. Olesiejuk Sp. z o. o., s.154; oko na zielono)

spaghetti (tri colore)
bakłażan
cebulina (czerwona)
czerwona papryka (była zielona i myślę, że nawet lepiej pasowała niż czerwona)
cukinia (był seler naciowy)
zapuszkowane tomaty
sól, pieprz (+ sproszkowana chili)
salami w kostkę (było węgierskie salami pokrojone w paski)
oliwki Kalamata (były normalne czarne)
parmezan
ode mnie dodatkowo czerwone wytrawne wino

Bakłażan został pokrojony i obsypany solą i zostawiony na przemyślenie. Potem został oblany wodą. Na dziewicy najpierw podsmażyła się cebula i seler, zaraz za nimi papryka, a potem bakłażan. Następnie wpadły tomaty z puszki i pyrkało na ogniu pewną chwilę. Potem był chlust czerwonego wina oraz doprawienie chili i pieprzem. Pod koniec na moment wpadło salami i oliwencje. W dobroci zostały wymieszane kluski tri colore. Na talerzu wpadły odłożone paski salami, trochę oliwek i parmezan. Mniam! :)

Różności

2011-01-19T19:18:00.002+01:00

Jak nie lubię różu, tak na odwrót pałam sympatią nie tylko do róż i różowego jedzenia, ale i takiegoż czaju (którego właśnie siorbię niespiesznie z kociego kubka).
Swego czasu Kumy Monia z Basią obdarowały mnie po słoiczku pewnego dobra – konfiturki z płatków róży. Trochę mi szkoda opróżniać słoiczków, bo to jakby nie patrzeć towar lekko deficytowy, więc używam oszczędnie. Jedną taką oszczędnością zostały obdarowane kluski.

Różności słodko - wytrawne (z dedykacją dla Kum Buru i Żabci) - przepis własny

kluski udon
konfiturka z płatków róży
trochę masła
pieprz cytrynowy

Kluski ujędrnić, wymerdać z odrobiną masła i porcją róży. Doprawić cytrynowym. Wyłożyć na talerz, wtrąbić.

Ktokolwiek widział

2011-01-13T20:03:00.000+01:00

Pod siódemką na Bemkowie jest jedno takie miejsce, które znam jak własną kieszeń. No dobra, nie jak kieszeń, bo tam to wszystkiego pełno, ale znam bardzo dobrze. Często tam zaglądam, stąd też znam. Pisać chyba nie muszę cóż to takiego. Toć wiadomo, że lodówka!
Dziś po powrocie z mojej ulubionej pracy, gdy ja wchodziłam, a Brzózek wychodził, poinformowana zostałam, że w chłodku czeka na mnie tuńczyk i ogórek. Luknąć więc tam musiałam, skubnąć co nie co też. Ale coś mi nie pasowało. Coś w tej chłodnicy było nie tak… Nie to nie obecność tuńczyka, to raczej brak dolnej szuflady był, a raczej jest. Zatem ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, gdzie jest owa szuflada, proszony jest o kontakt pod nr sexlinii kurczaka, bo jakoś tak mi tęskno za tą szufladą.

A skoro o tuńczyku mowa to wypadałoby jakimiś kluchami z ową rybką zarzucić. Takie szybkie jadło, po intensywnym dniu spędzonym na dogłębnych i wgłębnych zakupach, jest jak znalazł. I wiecie co? Smakowało mi, ale to chyba wiadome, skoro z makaronem :)

Tagliatelle z tuńczykiem i czosnkiem niedźwiedzim
2 porcje
150g makaronu tagliatelle
puszka tuńczyka w sosie własnym
mała cebula
2 ząbki czosnku
wędzona papryka w proszku
pieprz
sos sojowy
czosnek niedźwiedzi (u mnie suszony)
śmietana
odrobina oliwy.
Makaron wrzucić do wrzątku i gotuj ok. 10 min. W tym czasie obierz i posiekaj cebulę oraz czosnek. Zeszklij na oliwie, podlej sosem sojowym i dodaj odsączonego tuńczyka. Zdejmij z ognia i wymieszaj ze śmietaną. Dodaj łyżkę czosnku niedźwiedziego (posiekanego) i dopraw do smaku pieprzem oraz papryką wędzoną. Wymieszaj dokładnie z ugotowanym makaronem.

Wenus i Mars

2011-01-06T16:05:00.000+01:00

Jak jest makaron płci samczej w wiadomym kształcie, to i makaron płci samiczkowatej być musi.

W tym przypadku kształt makaronu wzorowany jest na górnych partiach kobiecego ciała, a nie jak w przypadku samczego makaronu- dolnych.

Makaron jadła kobieta, makaron jadł mężczyzna. Kobieta jadła peniski, mężczyzna cycuszki. Kobieta istna Princesska, mężczyzna-Grecki Bóg.

Obojgu smakowało, zwłaszcza z dodatkiem brokuł, suszków pomidorowych i czarnych oliwencji. A ostrości wszystkiemu dodawał zeszklony czosnek i zmielony pieprznięty czarny.

p.s. Wróciłam na blogspota ze swym eksperymentalnym, więc jak coś to zmieńcie linkowanie do mnie na swych blogach :) Dzia!

Makaron z brokułami, suszonymi pomidorami i czarnymi oliwkami

2 porcje

150 g krótkiego makaronu

kilka suszonych pomidorów

kilka czarnych oliwek

kilka różyczek brokuł

2 ząbki czosnku

oliwa

so sojowy

mielony czarny pieprz, suszona bazylia

Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 8 minut.

Brokuły ugotować na parze.

Oliwki pokroić w obrączki, a pomidory w mniejsze kawałki.

Na oliwie zeszklić zmiażdżony czosnek, podlać sosem sojowym i wymieszać z pozostałymi składnikami. Doprawić do smaku pieprzem i bazylią.

Zapiek(ł)anka

2011-01-01T14:51:00.003+01:00

„- Ja prawie nic nie jem – powiedziała matka i czubkiem łyżki nałożyła sobie coś na talerz. Rita podeszła do mnie i wtedy zrozumiałem, skąd się wziął ten apetyczny zapach z kuchni, który doszedł do mnie w ogrodzie: była to zapiekanka z makaronu. Matka oznajmiła:
- Wiem, że ją lubisz. Kazałam ją zrobić specjalnie dla ciebie.
- Pyszna, pyszna, pyszna – odrzekłem z masochistyczną przyjemnością i nałożyłem sobie na talerz ogromną porcję.”

* Alberto Moravia – „Nuda”, wyd. WAB, s. 48

Na sylwestrową kolację i noworoczne śniadanie zjedliśmy makaronową zapiekankę z 4 serami i kurczakiem. Pomysł na zapiekankę pojawił się już jakiś czas temu, wczoraj przewertowałam przepisy, ale żaden nie wydał się satysfakcjonujący. Tym samym zrobiłam swoją wersję. Pan R. dorzucił pomysł z pokrojoną w paski piersią z kurczaka. Wyszło niezłe! :) A na obiad będzie spaghetti*...

*edit: ostatecznie zamiast spaghetti było szpinakowe tagliatelle w sosie serowo-szpinakowym z łososiem :)

Zapiekanka 4 sery z kurczakiem (przepis własny złożony z inspiracji kilku przepisów książkowych)

pełnoziarniste penne (ugotowane)
pierś z kurczaka (surowa, pokrojona w paski)
4 sery: żółty (dobry, mleczny), parmezan, pleśniowy (zielony Lazur), mozzarella (jedna mała kulka)
śmietana
jogurt
jajko
pieprz
trochę masła (do wysmarowania blaszki)

Ujędrniłam penne, a w międzyczasie zajęłam się krojeniem w paski pierś z kurczaka i sosem: w misce (wymieszałam jogurt ze śmietaną i rozbełtanym jajkiem, dorzuciłam starty parmezan i żółty ser i pokawałkowanego pleśniaka). Lekko ostygnięty makaron dobrze wymieszałam w sosie i kładłam do blaszki (wysmarowanej masłem) na przemian makaron i paski kurczaka. Na wierzch położyłam kawałki mozzarelli. Zapiekałam ok. 20-30 min w 200 stopniach.

Nasze spostrzeżenia:
1. Zapiekanka była pycha, ale na śniadanie (czyli na zimno), smakowała jeszcze lepiej niż na kolację. Dobrze się przegryzła. Rano popijaliśmy ją wytrawnym czerwonym Hiszpanem.
2. Następnym razem będę zapiekać w formie ceramicznej, bardziej płaskiej – tym razem była keksówka.
3. Paski kurczaka lepiej wcześniej chociaż lekko obsmażyć na patelni, wtedy zapiekanka szybciej wyjdzie z piekła.

Kluski na święta

2010-12-26T13:52:00.000+01:00

Jedni w święta odpoczywają, a Princi akurat ma ochotę zrobić pranie i dokonywać cudów- rozpakować do końca swe manatki.

Jedni cieszą się i radują, a Princi stara się nie myśleć, że kogoś nie ma kto być powinien.

Jedni spędzają czas z ukochanymi osobami, a Princi albo przez tel pepla albo emaile wysyła.

Jedni jedzą w Wigilię karpia popijając go kompotem z suszonych owoców, a Princi je makaron popijając go kawą. I tak Princi się podoba, bo je co lubi i odpoczywa jak lubi, o!

I taki oto makaron na wigilijną kolację jadłam, a Hirek i Lesiu* mi towarzyszyli.

Podobny makaron już kiedyś jadłam, ale dziś w wersji na bogato, z suszkami pomidorowymi, tak o na cześć Dziadziolka :)

Tagliatelle z czosnkiem niedźwiedzim, pistacjami i bazylią
1 porcja
- 75 g makaronu Tagliatelle z czosnkiem niedźwiedzim
- garść obranych pistacji

- suszone pomidory
- świeża bazylia
- oregano
- świeżo zmielony czarny pieprz

- czosnek granulowanym, sól, mielona wędzona papryka
- oliwa
Makaron wrzucić do wrzątku i gotować ok. 8 minut. Orzechy i bazylią posiekać, można też zmiksować, ale ja wolałam czuć cząstki orzechów. Pomidory pokroić w mniejsze kawałki.
Makaron odcedzić, wymieszać z orzechami, bazylią, oregano, pomidorami i oliwą. Doprawić pieprzem, solą, czosnkiem i papryką wędzoną do smaku.

* Nowy towarzysz życia, lekko zboczony, tyłek wciąż wypina, od siostry Warki na gwiazdkę otrzymany i niedługo pewnie go Wam przedstawię. Dziś jedynie napomknę, że to nowy zwierzak w mym domowym zoo, czyli królik z oklapniętymi uszami :)

Zimna porcja z gorącym sercem

2010-12-16T20:26:00.001+01:00

Kochany Pamiętniczku,
trafiłem ostatnio na cudny cytat – czytaj:

„Wcale nie jestem zimną porcją makaronu. Mam gorące serce. To podstawa mojego charakteru.”*

Nie mam więcej nic do dodania w tym temacie. Tamto doskonale oddaje to, co o sobie myślę.

Posyłam kisa
Twój Lanczboksik

Piętnasta sztampa w lanczboksie – gorące serce w zimnym plastiku

riccutelle - ujędrnione
boczek – podsmażony
pieczarki – podduszone
szparagówka żółta – ugotowana

Wymieszać razem, skropić oliwą i pieprznąć z młynka. Zapakować do lanczboksa, potem wtrąbić.

*Truman Capote – „Śniadanie u Tiffany'ego”

Mobilnie

2010-12-12T20:54:00.000+01:00

Ja znów mobilna, znów przeprowadzana, znów w nowym miejscu.
Zamiast bliżej to dalej, ale milej i weselej.
Nawet gotować zaczęła, ba w dodatku piec chleb!
Makaron też jadam, a jaki smaczny! Nie tylko ja go gotuję, ale jest on też dla mnie gotowany.
Pomijam fakt, że dziś rozgotowałam kluski, tak że podobno „rozpływały się w ustach” ;-) No cóż jutro w pracy będę oszczędzać zęby, bo jedzonko będzie w formie „rozgotowanej”, piknie ;)
A teraz koniec pitolenia o wszystkim i o niczym. Pora na coś ekstra smacznego i nierozgotowanego!

Makaron ryżowy z dynią i kurczakiem
2 porcje
100 g makaronu ryżowego (u mnie z ryżu brązowego)
połówka piersi z kurczaka (ok. 200 g)
200 g dyni- pokrojonej w kostkę i upieczonej
ok. 100 ml mleczka kokosowego
ok. 1 cm imbiru
posiekany ząbek czosnku
½ łyżeczki kardamonu
szczypta soli i pieprzu
łyżeczka soku z cytryny
posiekana natka pietruszki
oliwa
Makaron zalej wrzątkiem i odstaw po przykryciem na ok. 6 minut.
Pierś z kurczaka pokrój w kostkę i lekko posól i popierz. Na patelni rozgrzej odrobinę oliwy, wrzuć imbir i czosnek, a następnie kurczaka. Gdy białko mięsa się zetnie, na patelnię wrzuć dynię i wlej mleczko kokosowe. Chwilę podgrzewaj, po czym dodaj sok z cytryny i kardamon, a następnie pietruszkę. Dobrze wymieszaj. Ewentualnie dopraw do smaku, jeśli jest za mdłe.
Makaron odcedź, przełóż na talerze i polej „sosem”, czyli pseudo-curry z kurczaka, pieczonej dyni i mleczka kokosowego.

Z jajami :)

2010-12-06T20:23:00.003+01:00

Po obdarowaniu mnie i Princi przez Karolę chwilę zastanawiałam się jak zutylizować owe kluski. Wiadomym było, że dodatki musiały być stosowne do formy. Zatem już pierwsza myśl była, że będzie po męsku. Podobnie jak poprzednio. A poza tym, dobrze, żeby było z jajem. Z jajem! Ba! Nawet dwoma. I tak wysmażyło się syte śniadanie po chłopsku.

Pindolki z jajami, czyli chłopskie, syte śniadanie

kiełbasa (pierwotnie miał być boczek, ale zapomniałam kupić)
masło
jajca
przyprawa „Amoretka” (mix: papryka słodka, , imbir, oregano, pieprz, rozmaryn, chili, mięta, lawenda, lubczyk, goździki, natka pietruszki)
kluski pindolki

Najpierw na patelni podsmażyłam pokrojoną kiełbasę, potem wrzuciłam na rozgrzaną patelnię z topniejącym masłem rozbełtane i przyprawione jajca. Zestawiłam z ognia i drewnianą łyżką uskuteczniałam ósemki, aby jajecznica ścinała się we własnym rytmie nie robiąc się przesuszoną. Pod koniec postawiłam patelnię na mały ogień i dorzuciłam kluski. Zamieszałam wszystko i buchnęłam na talerz.

Szybko, szybko!

2010-11-30T21:14:00.003+01:00

Oto nadeszła – wraz z opadem śniegu, duuuuuużym opadem śniegu (wieczorem odśnieżone podwórko i wejście do domu, rano dnia następnego okazało się być syzyfową pracą) nowa jakość. Od dziś przestaję pomstować na ślimacze tempo (jak wczoraj tramwaje na Grójeckiej) internetu. Teraz onlajn śmigam jak błyskawica. Mam rzeczonego w wersji fastfood – szybko i dużo, acz niekoniecznie zdrowo. W związku z tym - nadrabiam kluskami ;)

McKlusky na szybko

lilie
pesto ze słoika
karczochy z zalewy
pieprz
parmezan

Ujędrnić makaron, wymiąchać z resztą, doprawić, obfotografować*, wtrąbić.

* Pan R. już się przyzwyczaja ;)

Przybyłam ;)

2010-11-26T20:10:00.000+01:00

Halo halo tu Kurczak się wita.
Pamiętacie o mnie jeszcze? Bo o Hirka nie pytam, jego zapomnieć się nie da.
Wiem, wiem, znowu kupra dałam, bo znikłam, pasty nie wrzucam na bloga i w ogóle Was nie odwiedzam. Ale stolica mnie wchłonęła…tempem życia, korkami i ciągłym przemieszczaniem się z jednego miejsca w drugie, z drugiego w trzecie, a z trzeciego w pierwsze ;) Czasem zbaczam z trasy i odwiedzam inne, równie ciekawe miejsca. I tak jak pisałam na eksperymentach, jest gites i nie narzekam. Stosunkowo udane mam tu życie :-)

Jako, że w stolicy pomieszkuję to zarzucę dziś makaronem, a raczej ravioli, zakupionymi w tymże mieście jeszcze gdy na wsi mieszkałam. Jak tu byłam pewnego dnia i na Oczko czekałam, to do sklepu zaszłam i te kluchy/pierożki kupiłam. Z Oczkiem się podzieliłam, a resztę wszamałam. Oj dobre było, dobre :)

Sałatka z serowym ravioli i brokułami
1 porcja
kilka różyczek brokułu
50 g ravioli z serem
ząbek czosnku, drobno posiekany
ziarno słonecznika
sól, pieprz
oliwa
ewentualnie parmezan do posypania
Brokuły ugotować na parze. Ravioli wrzucić do wrzątku i gotować ok. 10 minut.
Na patelni uprażyć słonecznik. Brokuły wymieszać z odcedzonym ravioli i czosnkiem. Doprawić solą i pieprzem. Posypać słonecznikiem i parmezanem, skropić oliwą. Podawać na ciepło.

A plastik zżera zazdrość

2010-11-20T22:02:00.008+01:00

Kochany Pamiętniczku,
jestem głęboko (tak głęboko, jak sięga moje plastikowe dno) oburzony faktem, że ona zamiast mnie ubogacać wewnętrznie bierze ze sobą do pracy jakieś dziwne towarzystwo. Inne pojemniki (w bardzo głębokiej tajemnicy) doniosły, że niosły (wszystko się działo pod przykrywką – rzecz jasna) jakieś miksy sałat z kurczakiem, tomatami i lekkim winegretem czy inne tarty pieczarkowo – paprykowe.
No ale... przecież, ja też się lubię z papryką! Chyba się obrażę i zamknę w sobie...(wieczkiem) bez(sz)czelnie.

Cmok, cmok!
Twój Lanczboksik

Czternasta sztampa w lanczboksie - Paprykowe sympatie

kluski quadrelli
pesto paprykowe z ricottą (ze słoiczka)
podduszona pomarańczowa papryka
suszone tomaty
pieprz, sproszkowana wędzona papryczka z Esplette

Kluski ujędrnić, wymiąchać z resztą, zapakować do lanczboksa, na koniec wtrąbić.

"Dawno nie jadłem tak dobrego obiadu"...

2010-11-12T19:17:00.002+01:00

...odrzekł Pan R. odchodząc od stołu - pozostawiwszy na rzeczonym opróżniony talerz. Miał facet rację - mi też smakowało. A nawet skomplikowane nie było. Ot trochę zabawy z cyckami w piekle, chwila zamieszania w słoiku, szybka nożowa sprawa i mgnienie oka podczas ujędrniania. A na koniec chlust czerwonego wytrawnego Hiszpana. Voila!

Dzień wolny i dobry obiad, czyli kwintesencja lenistwa ;)

(inspirowałam się tym tutaj przepisem na ugotuj.to; sosik do cycków rewelacyjnie smakował z ostrą panierką na rzeczonych - zrobioną z przypraw)

tagliolini aromatyzowane czerwonym winem Barbaresco i czarnymi truflami

kurczak:

2 cycki
oliwa
sól, pieprz
przyprawy inne:
- shichimi togarashi (japońska pikantna mieszanka przypraw do zup, makaronu, ryżu, tostów, sałatek i każdego rodzaju mięsa; skład: pieprz czerwony, skórka mandarynkowa, czarny sezam, biały sezam, pieprz syczuański, imbir) – Princi dziękuję :*
- wędzona papryczka z Esplette (a ta dzięki Betsi :))

sosik:

2 łyżki majonezu
1 łyżka jogurtu naturalnego
1 łyżka soku z cytryny
kilka plasterków niebieskiego sera pleśniowego (rozdrobnione)
ciut soli
dużo pieprzu

Makaron się ujędrnił.
Kurczak najpierw oblał oliwą i nasmarował przyprawami, potem wskoczył z blaszką (wyłożoną folią aluminiową i lekko maźniętą oliwą) na ok. 20 minutową sesję do piekła w 180 stopniach (do zezłocenia)
Sosik zrobił się z wymieszania w słoiku ingrediencji (na drugi dzień jeszcze lepiej smakował z greckim chlebem i plastrem upieczonej karkówki z mocno pieprzno - majerankową skorupką)

Do całego towarzystwa zostały dołączone pomidory z oliwą, świeżo zmielonym pieprzem i miętą z krzaka.

W kieliszki wlało się hiszpańskie czerwone i wytrawne.

Questions & answers

2010-11-11T16:56:00.004+01:00

W przypadku obdarowywania z jakiejkolwiek okazji lub i bez okazji czasem można napotkać na problem, co drugiej osobie może sprawić radość. W przypadku, kiedy orientujemy się w sympatiach i marzeniach – jest prościej. Bo cóż...

...może makaroniarka na urodziny dostać od Pana R.?

(są już ułożone)

A jaki prezent urodzinowy makaroniarka dostaje od drugiej makaroniarki?

(wietnamski makaron z mąki z manioku)

A co dwie makaroniarki dostają bez okazji od foodblogerki?

Ah! Jakie to proste! ;)

Z tego miejsca ja i Princi bardzo dziękujemy Karolinie za jadalną przesyłkę z Północnego Yorkshire. Wprawdzie taki makaron już ujędrniałyśmy tu i tutaj na ten przykład, jednakże wyjęcie pudełka z zabąbelkowanej koperty nie powstrzymało mnie od niekontrolowanego wybuchu śmiechu ;) Buziak wielki!

Kluseczkowo Ochętkowo

2010-11-02T08:22:00.001+01:00

Jak już na Eksperymentalnym podałam przepis na pieczoną dynię to wykorzystam ten fakt i tu wrzucę coś z ową pieczoną dynią. Coś, to znaczy makaron rzecz jasna, bo dzień bez makaronu to dzień stracony. Wczoraj był makaron i dziś pewnie tez będzie. Ale wczoraj był taki full wypas, bo we włoskiej knajpce na stolicowej starówce czy tam starym mieście jak kto woli. Było bez dyni, ale za to w mej ulubionej wersji, bo ze szpinakiem, suszkami pomidorowymi i pieczonym czosnkiem :) Wyżerka była niesamowita, trza to będzie powtórzyć.

Ale wracajmy do dyniowych realiów i Chętkowej kuchni, gdzie kluch nigdy nie zabraknie, bo kluchy to są kluchy, a ja taka kluseczka ;)

Tagliatelle z puree z dyni i bazylią
1 porcja
60 g makaronu tagliatelle
150g upieczonej dyni bez skóry
odrobina śmietanki
pestki dyni
posiekana świeża bazylia
szczypta cynamonu, imbiru i gałki muszkatołowej
zmiażdżony ząbek czosnku
łyżeczka sosu sojowego
sól i pieprz do smaku
Makaron ugotować al dente.
W czasie gotowania makaronu wrzucić do blendera dynię pokrojoną w kostkę, czosnek, śmietankę, sos sojowy, po szczypcie imbiru, cynamonu i gałki. Wszystko zmiksować na gładką masę i doprawić solą i pieprzem do smaku.
Ugotowany makaron odcedzić i z połączyć z puree i bazylią. Przełożyć na talerz i posypać pestkami dyni.

Bidak z tego Hirka!

2010-10-28T12:59:00.000+02:00

Mam dla Was smutną wiadomość. Rozważam jedną rzecz, która zapewne się Wam nie spodoba.

Mi też się ona nie podoba, ale... No właśnie. Dziś z Hirkiem przeżyliśmy prawdziwe chwile grozy.

Ptaszysko w czasie sesji przewróciło się i gdyby nie mój refleks, szybka akcja ratunkowa, nie chcę nawet myśleć co by się stało.

Dlatego w trosce o Hirkowy dziób i moje podziurawione i tak serce, rozważam odsunięcie Hirka od moich kulinarnych eksperymentów.

Nie, nie, jeść dostanie, ale od sesji chyba go odsunę.

Nie wiem jak bym przeżyła gdyby nie tylko dziób, ale i np. kuper obił. Albo co gorsza...

Stop z czarnymi myślami! Nie będe uśmiercać w myślach jedynego w miarę normalnego i wiernego faceta w moim najbliższym (i dalszym) otoczeniu ;) Nie żebym coś miała do Gala czy Herbatnika, ale sorki, z Hirkiem nikt nie wygra ;)

W ramach poprawy humoru zaserwowaliśmy sobie Conchiglioni rigati z dynią. Hirek aktualnie odpoczywa i koi swe poszargane nerwy ;) Ale jeść dostał, nie ma to tamto ;)

Conchiglioni rigati z dynią i pistacjami

1 porcja

200 g upieczonej dyni

80 g makaronu Conchiglioni rigati (u mnie tricolore) – duże muszle

łyżeczka soku z cytryny

łyżeczka pokruszonych pistacji

szczypta gałki muszkatołowej, wędzonej papryki, czosnku granulowanego i soli

posiekana natka pietruszki

Makaron ugotować al. dente.

Dynię rozgnieść widelcem. Doprawić do smaku gałką, wędzoną papryką, czosnkiem granulowanym i solą. Dodać sok z cytryny i pietruszkę. Wymieszać.

Tak przygotowaną masę włożył łyżeczką do makaronu i posypać posiekanymi pistacjami.

O tym, co świętować, jak strajkować i dlaczego lasagne bywa niebezpieczna

2010-10-25T19:31:00.004+02:00

No i proszę, dość zupełnie przypadkowo dowiedziałam się, że...

„Przeciętny Włoch zjada w ciągu roku 26 kilogramów makaronu - trzy razy więcej niż mieszkańcy innych krajów. Takie dane przedstawiono w Światowy Dzień Makaronu (World Pasta Day). Celem tego dnia, ogłoszonego przez producentów produktu z całego świata, jest promocja konsumpcji makaronu jako dania zdrowego, zrównoważonego pod względem dietetycznym i ekonomicznego.

Główne tegoroczne obchody Światowego Dnia Makaronu, organizowanego już po raz 13., odbędą się w Rio de Janeiro w Brazylii.
Z zadowoleniem odnotowano, że w 2009 roku spożycie makaronu wzrosło zarówno w Europie, jak i na innych kontynentach. W ciągu 10 lat produkcja makaronu na świecie wzrosła zaś z 7 do 12 milionów ton.

Liczby dotyczące Włoch, światowego potentata w produkcji i konsumpcji, są imponujące. Każdego roku Włosi zjadają 1,5 miliona ton makaronu. Drugie tyle Italia eksportuje. Wartość eksportu do Chin wzrosła w zeszłym roku aż o 17%.

We Włoszech festyny odbyły się już w niedzielę, największy - w Mediolanie z udziałem tysięcy osób. Pojawiły się z tej okazji nowatorskie przepisy. Jeden z najbardziej znanych kucharzy we Włoszech, Heinz Beck zaproponował osobliwą wersję tradycyjnego makaronu z pomidorami, choć bez pomidorów. Gotuje on makaron nie w zwykłej wodzie, lecz w przecierze z pomidorów, wyciśniętych przez płócienną ściereczkę."*

Prawdę powiedziawszy jakoś nie bardzo chce mi się wierzyć, że Włosi jedzą zaledwie 26 kg makaronu rocznie. Chyba w statystyki brali tylko weekendowe obiady - tak mi się zdaje.

Natomiast bardzo podoba mi się idea gotowania klusek w sosie pomidorowym. Coś mi świta, że chyba Tessa Capponi - Borawska kiedyś podobny przepis zamieściła w "Kuchni", albo w "Kuchni pachnącej bazylią".

Wracając do Pasta Day - wczoraj nic jeszcze nie wiedząc, uczciliśmy to obiadem. Pan R. najpierw przyrządził sos ala bolognese, a potem ujędrniło się spaghetti, a dzisiaj reszta sosu – tym razem z cassarecce wpadło do lanczboksa. Było pysznie :)

„Świąteczny” makaron czyli sympatia do sosu pomidorowego ala bolognese

spaghetti tri colore
sos pomidorowy (z duuuuużą ilością bazylii z krzaka i startych zębów czosnkowych, cebulą, suszonych: tymianku, oregano i bazylii, słodką papryką w proszku i doprawione tabasco, pieprznięte z młynka i przysolone oraz oczywiście dziewica do wysmażenia pomidorków - koncentratu)
mięso mielone z indyka
parmezan

Ugotować sos, pod koniec dorzucić mięso. W gotowym wymiąchać ujędrnione (oczywiście zgodnie z przepisem - gotowane w wodzie ;)) spaghetti. Posypać świeżo startym parmezanem.

A w nawiązaniu do tytułu - wyjaśnienie:

1. Dlaczego zdenerwowana kobieta nie powinna mieć w zasięgu ręki lasagne
2. Jak wygląda strajk w Italii
3. oraz co dostała w prezencie któregoś razu Michelle O.

* źródło: Polska Agencja Prasowa (PAP)

Taki ot pomarańczowy

2010-10-23T17:38:00.000+02:00

Ja tam wam nic nie chcę mówić. Ale Oczko jest niewiarygodne! Ja pomijam fakt tego co dziś dla mnie zrobiła, bo tego opisać się nie da, ale jej dzisiejszy tekst mnie rozbroił, a w dodatku bardzo pasuje do dzisiejszego wpisu.

Dziś będzie makaron z dynią, bo jakby tu inaczej, skoro Festiwal Dyni mamy?

A jaki kolor ma dynia? No zwykle pomarańczowy tak?

No właśnie!

A Oczko opisując mi mój nowy kurnik, stwierdziła, że jest: taki oczo-jebny, pomarańczowy...

Zatem dziś zapraszam na makaron z oczo-jeb*** dynią (cenzura się włączyła ;) )

Dziś z żurawiną, podobnie jak na eksperymentach kulinarnych :)

Sałatka makaronowa z dynią, żurawiną i orzechami włoskimi

1 porcja

50g krótkiego makaronu, np. Petits endelweiss

upieczone kostki dyni

garść orzechów włoskich

garść suszonej żurawiny

łyżeczka oleju sezamowego

szczypta soli i czosnku granulowanego

garść posiekanych listków bazylii

Makaron ugotować al dente. Orzechy posiekać i uprażyć. Żurawinę pokroić na mniejsze kawałki.

Dynię, żurawinę i orzechy wymieszać z odcedzonym makaronem oraz bazylią. Doprawić do smaku solą i czosnkiem, skropić olejem sezamowym.

Narcyz - Asceta

2010-10-20T19:31:00.003+02:00

Mój Kochany Pamiętniczku,
ależ nie, nie! wcale o Tobie nie zapomniałem. Jestem tylko rano trochę senny. A poza tym skoro świt nie za bardzo lubię się fotografować. No bo wiesz, rano jest już ciemniej – taka pora roku. W związku z tym nie zawsze wychodzę zbyt korzystnie w szklanym. A ponieważ jestem do szpiku plastiku narcystycznie w siebie zapatrzony, więc sam rozumiesz....
A i ona też czasem nieoczekiwanie zmienia mi wnętrze. Ostatnio na ten przykład bywał ryż basmati i dziki z duszonymi warzywami i grzybami mung w lekko orientalnym aromacie z sosem: sojowym i słodko kwaśnym, oraz ostrą papryką. Tutaj przecież się nie zaprezentuję w takiej odsłonie. Ale skoro mowa o orientacji, dzisiaj będę skromny. Chyba wpadam w ascezę - sam zobacz.
Cmok, cmok
Twój Lanczboksik

Trzynasta sztampa w lanczboksie - Plastikowa asceza

ryżowe fusilli
zielony ogórek
(miały być jeszcze grzyby mung)
orientalna mieszanka przypraw (od Betsi - buziak!)

Ujędrnić, wymieszać, zapakować, potem wtrąbić.

A na placu...

2010-10-17T08:10:00.001+02:00

Na placu plac leży i dobrze im tak. Wcześniej wygrzały się na patelni. Ciepło im, więc jesień im nie straszna. Nie trwożą się przed deszczem, wiatrem i porannymi przymrozkami. One mają żar pod patelnią. A potem zainteresowanie talerza i widelca. Nawet do lanczboksa się pakują bezczelne. No i masz babo placek! – z makaronu ;)

Kluski lubią placki (inspiracja: „Biblioteka Smakosza: Makaron”, s.236; przepis oryginalny rzut oka niżej)

Kluski corals (malutkie kolanka)
¾ mąki pszennej,
¼ mąki gryczanej
Szklanka mleka (do półtorej)
2 jajka
kukurydza (puszka)
sól, pieprz, słodka papryka

Kluchy ujędrnisz, wszystko pozostałe prócz kukurydzy zmiksujesz na gładką masę. Dorzucisz kukurydzę i kluski i usmażysz placki.

_____________________

Przepis książkowy (który nazywał się: naleśniki makaronowe, ale na zdjęciu i tak wyglądały jak placki, więc przy nazwie place stanowczo będę obstawać)

2 kolby kukurydzy
55 g masła
115 g pokrojonej, czerwonej papryki
285 g drobnego makaronu
150 ml gęstej śmietany
25 g mąki
4 żółtka
4 łyżki oliwy z oliwek
sól i pieprz
do podania: boczniaki lub smażone pory

Ugotować kukurydzę, kolby obskubać.
Na patelni na maśle obsmażyć paprykę.
Kluski ujędrnić.
Zrobić ciasto: ubić śmietanę z mąką, solą i żółtkami na gładką masę. Dorzucić makaron, kukurydzę i papryki. Pieprznąć.
Smażyć placki.
Zjeść.

Ha!

2010-10-13T22:42:00.000+02:00

Miałam kłaść się już lulu. Umyłam się, wybalsamowałam i pościeliłam łóżeczko.
Padam na twarz bo dzisiejszych i przed jutrzejszymi przygodami.
Jednak przypomniało mi się coś ważnego. Dziś jest 13, dobrze, że nie w piątek. Ja po 13 września nie mam miłych skojarzeń z tym dniem. Ale ja nie o tym chciałam. Jutro ostatni dzień tofowej akcji u Wegetarianki, zatem to ostatnie godziny na prezentację tofowych przepisów. Znalazłam w czeluściach mojego wymęczonego lapka zdjęcie dania z tofu, które kiedyś tam gotowałam. Zatem dziś je zaprezentuje. Dziś będzie makaron sojowy (może być makaron ryżowy) z tofu, ogórkiem i kiełkami. Pychota!

Makaron sojowy z tofu i ogórkiem
1 porcja
75 g makaronu sojowego (lub ryżowego)
50 g twardego tofu
jeden ogórek wężowy
ząbek czosnku
1-cm kawałek imbiru
łyżka sosu sojowego
łyżeczka oleju sezamowego
garść kiełków, u mnie lucerny
papryka w płatkach, ok. pół łyżeczki
łyżeczka posiekanych orzeszków arachidowych
odrobina oliwy

marynata do tofu
łyżka sosu sojowego
łyżeczka octu ryżowego
łyżeczka oleju sezamowego
pół łyżeczki brązowego cukru

Wymieszać składniki marynaty, dodać tofu i odstawić na min. 30 min.
Makaron zalać wrzątkiem i gotować ok. 5-7 minut, odcedzić i odłożyć na bok.
Ogórek obrać, umyć i pokroić w kostkę.
Na kapce oliwy zrumienić posiekany czosnek i imbir, gdy się zrumienią odstawić na bok. Na patelnię wrzuć tofu, a gdy się delikatnie zrumieni dodaj ogórek, cześć kiełków, paprykę w płatkach, makaron, czosnek i imbir. Podlej sosem sojowym i olejem sezamowy, wymieszaj i jeszcze chwilę podgrzewaj na małym ogniu.
Przełóż do miseczki, posyp orzechami i pozostałymi kiełkami.

I tu tofu jest!

2010-10-12T13:40:00.000+02:00

Jako, że Tofowa akcja trwa, to i na Paście i Baście makaronu z Tofu zabraknąć nie może. No bo jak to, żeby wielka fanka makaronu i Tofu nie zjadła czegoś makaronowo-tofowego i jeszcze nie pochwaliła się podczas tak zacnej zabawy? Nie ze mną te numery! Makaron i tofu to coś co kurczakowate Princesski lubią najbardziej. Zatem dziś ulubiony makaron soba z ulubionym tofu i szpinakiem :)
A na eksperymentalnym tez tofu dziś króluje :)
A podobne danka to:
Soba ze szpinakiem, tofu i pieczarkami
Makaron soba z tofu i sezamem
Makaron Soba z tofu, awokado i groszkiem cukrowym

Soba z tofu, pesto pietruszkowym i czarnymi oliwkami
60 g makaronu soba
50 g tofu twardego
kilka czarnych oliwek
pęczek natki pietruszki
oliwa, ocet ryżowy, sos sojowy, olej sezamowy – do smaku
ząbek czosnku
szczypta soli i czarnego pieprzu

marynata
łyżka sosu sojowego
łyżeczka octu ryżowego
łyżeczka sosu ostrygowego
łyżeczka oleju sezamowego

Makaron wrzucić do wrzątku i ugotowac al dente.
Składniki marynaty wymieszać. Tofu pokroić w kostkę, wymieszać z marynatą i odstawić na minimum 30 min, po czym zrumienić na patelni.
W blenderze zmiksować pietruszkę, oliwę, ocet, sos sojowy, olej sezamowy i czosnek. Doprawić do smaku solą i pieprzem. Powstałe pesto połączyć z odcedzonym makaronem, pokrojonymi w obrączki oliwkami i tofu.

Inspiracja

Byłam i sprawdziłam :)

2010-10-08T17:33:00.000+02:00

Tia, te ciągłe, coraz częstsze i dłuższe zniknięcia Oczka zaczęły mnie już poważnie niepokoić.
Toć ona się wykończy ciągle robiąc co tam robi (kto to wie ;) )
Zatem będąc wczoraj w stolicy (tia wieś znów do stolicy pojechała) musiałam wyśledzić nasze Oczko. Wystarczył sms, a nasza znikająca dama zadzwoniła i ustawiła nas na po 16 ok.15 minut :)
Ja co miałam zrobić to zrobiła (znów złamanie przysięgi) i już od 16 czekałam. I przyszła, i żółwia wypiła i jak zawsze buźki nam się nie zamykały (zwłaszcza mi). Tak więc informuje wszem i wobec, że Oczko jest, ale bardziej tam niż tu ;)
Ooo! Właśnie! Kluchy kupiłam i z Oczkiem się podzieliłam (swoją część wsadziłam do zawiniętej ze sklepu jednorazówki ;) ). Oczywiście Oczko już takie kluchy jadło (ravioli czy jak im tam z serem) i nie omieszkało mi tego zakomunikować. Ale co ja się będę przejmować, jadła, to zje jeszcze raz. Nie jeden raz kluskę się je ;)
A dziś, jeszcze nie pora na ravioli, dziś pora na pora albo kalafiora albo pomidora.
A może na łosia?
O tak wędzony łoś to jest coś!
Z groszkiem i orzeszkami macadamia. No istna rozpusta :)

pe-ska. zapraszam do nowego Kurnikowa :)

Makaron z wędzonym łososiem i groszkiem
1porcja
70 g makaronu kolanka (Chifferi)
kilka plastrów wędzonego łososia
50 g mrożonego groszku
ząbek czosnku, drobno posiekany
posiekane listki bazylii
2-3 łyżki śmietanki 18%
świeżo zmielony czarny pieprz
kilka posiekanych orzechów macadamia
Makaron wrzuć do wrzątku i gotuj aż będzie jędrny, ok. 8-10 minut. Pod koniec gotowania, na ok. 2 minuty wrzuć do garnka groszek.
Na patelni rozgrzej odrobinę oliwy, zeszklij czosnek, zmniejsz ogień i wrzuć porwanego na mniejsze kawałki łososia. Patelnie zestaw z ognia, wlej śmietankę i wymieszaj. Dodaj makaron, groszek i bazylię. Dopraw pieprzem i wymieszaj.

Słoma i Siano

2010-10-05T20:29:00.002+02:00

Zdaje się, że lato już dawno za nami – niestety. Patrzę na słońce tęsknie wspominając ciepło, a w myślach próbuję sobie przypomnieć, w które kieszenie schowałam wiosną zimowe rękawiczki. Zapachu siana jeszcze długo nie powąchamy, żniwa to też już stara historia. Ale przynajmniej kasztany niebawem można będzie zbierać :)

McKlusky 2 – Paglia e Fieno, czyli Słoma i Siano („Biblioteka Smakosza – Makaron”, wyd. Parragon, s. 206)

kluski tagliatelle (zielone i żółte)
masło
groszek mrożony
śmietana (16 %)
parmezan
kardamon (albo gałka muszkatołowa), pieprznięty z młynka, sól

Ujędrnić kluchy, a w tak zwanym międzyczasie na masło wrzucić groszek i smażyć ok. 4 minuty, dodać śmietanę, doprowadzić do wrzenia i gotować aż sos lekko zgęstnieje. Doprawić pieprzem i kardamonem. Wymieszać z kluchami, obsypać serem. Zjeść.

McKlusky w kolorze

2010-09-25T19:45:00.005+02:00

Halo, halo! Jest tu ktoś? Princi narobiła rabanu, że tu głodówka niby, a ja same kluchy widzę ;P
Usiadłam dzisiaj na słońcu w ogródku i przesadzałam zioła. Brazylia jedna i druga rozrosły się tak, że poprzednie doniczki były jednak za małe. A mięta jak cudnie zapachniała, kiedy się ją trącało. Aż mi się lemoniadka zamarzyła. Potem o tej zachciewajce oczywiście zapomniałam i uskuteczniłam czaj gruziński z szałwią (od Buru-Basi :) ) pogryzając szafranowe drożdżowe z rodzynkami. A w kuchni jeszcze chleb na zakwasie rośnie. Trzeba mi zaraz rozpalić piekło :) Tymczasem kluchy, którymi pocztowo podzieliła się ze mną Princi. Zamieszałam je z ugotowaną szparagówką i wędzonym łosiem. Wiecie - taki tam szybki obiadek. Jak w McDonalds ;)

McKlusky* – ciocchetti w kolorze

kluchy
żółta i zielona fasolka szparagowa
wędzony łosoś
starty parmezan
masło
sól, kolorowy pieprznięty z młynka.

Kluchy ujędrnić, fasolkę ugotować. Zamieszać z łosiem, masłem i parmezanem. Doprawić i wtrąbić. Potem umyć talerz.

*Pan Tym z "Mamutatumam" mnie natchnął ;)

Oczko znikło!

2010-09-17T10:36:00.002+02:00

Toć to przestaje być zabawne i woła o pomstę do nieba!
Czy to Oczko oszalało, czy makaron mu się skończył?
Mam nadzieję, że to drugie, bo jeszcze jest jakaś nadzieja.
Paczka z makaronem już poleciała do Oczka i jest szansa, że w końcu się zlituje i nakarmi naszą P&B!
Poczuwam się w obowiązku wrzucenia tu dziś jakiś kluch, gdyż śmierć głodowa Pasty jest coraz bardziej realna...
Oczko wracaj mi tu natychmiast! ;)

Makaron Chow Mein z kapustą i szparagami
1 porcja
50 g makaronu Chow Mein (lub soba/somen)
kilka zielonych szparagów, pociętych na mniejsze kawałki
kilka liści kapusty pekińskiej
mała posiekana cebulka
posiekany ząbek czosnku
łyżeczka musztardy Dijon
łyżeczka octu balsamicznego
łyżeczka sosu sojowego jasnego
łyżeczka oleju sezamowego
łyżeczka ziaren czarnego (i/lub jasnego) sezamu
odrobina oliwy

Makaron zalać wrzątkiem i gotować połowę czasu podanego na opakowaniu.
Szparagi zblanszować. Na patelni rozgrzać odrobinę oliwy, wrzucić posiekaną cebulę, a po 2-3 minutach posiekany ząbek czosnku. Gdy cebula się zeszkli, dodać szparagi, kapustę i makaron, a następnie musztardę, ocet balsamiczny i sos sojowy. Smażyć, ciągle mieszając, aż makaron będzie miękki, ale wciąż jędrny. Na koniec skropić olejem sezamowym, przełożyć na talerz i posypać sezamem.

Inspiracja: „Wok. Potrawy w minutę”- Prezent od Grażynki :*

Coś tu głodem przymiera

2010-09-10T18:57:00.000+02:00

Oczko kupra dało, żeby nie powiedzieć bardziej dosadnie ;P
Nic nie wrzuca na P&B, jakby makaronu nie jadła! A ja wiem, że je i to często. Leni się i pewnie coś tam jeszcze robi ;) No nic, tra ratować Pastę i Bastę przed śmiercią głodową i jakąś pastę tu zapodać.
Toć ten blog głodem przymiera, a tak nie może być!
Trzeba go dokarmić. Makaronem rzecz jasna!
Może by tak na ten przykład jakaś letnia i szybka sałatka makaronowa, skoro na eksperymentalnym jest ryżowa :)
Tu będzie taka typowo letnia, by jeszcze nacieszyć dzióbek świeżymi ogórkami i pomidorami, które powoli znikają ze straganów :( Ale cieszmy sie póki co, na smucenie przyjdzie pora. Zresztą nie przyjdzie, bo już pojawia się dynia, a dobra dynia nie jest zła! Zwłaszcza z makaronem ;)

Letnia sałatka makaronowa
1 porcja
40 g makaronu razowego świderki
1 średni pomidor
3 ogórki gruntowe
łyżka uprażonych nasion słonecznika
łyżeczka sosu sojowego
kilka kropel oleju sezamowego
szczypta pieprzu i czosnku granulowanego
garść posiekanych listków bazylii
Makaron ugotować al dente (starczy ok. 8 minut).
Warzywa umyć i oczyścić (ogórki obrać ze skórki), pokroić w kostkę. Makaron odcedzić, wymieszać z warzywami, słonecznikiem i bazylią. Doprawić do smaku czosnkiem i pieprzem. Skropić olejem sezamowym i sosem sojowym. Wymieszać i jeść :)

Wpis sponsoruje S-G ;)

2010-08-28T13:19:00.001+02:00

No i wieś zawitała do stolicy. Oczywiście trzeba było ją odebrać z dworca i jeszcze w złotych sie pojawić, choćby na chwilkę.
Wieś jak zawsze głodna była i serek wiejski sobie na kolację zażyczyła (w I wersji była zupka chińska, ale ten wzrok Oczka...od razu się odechciało ;)).
Iść do Oczkowego mieszkanka trza było wolno, by wieś zapamiętała każdy detal, by rano się nie zgubiła, by oby przez przypadek nie spóźniła się na pociag i nie została dłużej.
A czemu wieś? Proste. Nie dość, ze w Wawie czuje się jak w mieście wielkości NY, na dzień dobry, a raczej dobry wieczór psuje swe buty odrywając pięknie podeszwę, po czym niszczy ulubioną spódnicę, szytą specjalnie dla niej! Jak ją zniszczyłam? Równie proste. Postanowiłam but skleić super glue, oj jaka ja dumna z siebie byłam, żem taka pomysłowa. No i tak sobie klejąc buta, skleiłam też swoje palce, stopę z Oczkową podłogą i przy okazji rozlałam super glue na spódnicę, która obecnie wygląda jak spódnica słynnej Monica Levinsky. ;)
I tak wieść przyjeżdżając do Warszawy została goła i wesoła w pełnym tych słów znaczeniu i gdyby nie Oczko, jej czaderskie zielone buciki i spódnica z big kokardą, nie wiem jak bym wróciła ;)
Oczywiście makaronowa wymiana została zrealizowana a ja dzięki Oczkowej szczegółowo sporządzonej mapie spokojnie dotarłam na dworzec- pomijam, że widząc na jedno oko, bo o 6 rano to oba oka nie działają ;)

Ale dość autoreklamy, pora na makaron. Oczywiście od-Oczkowy, czyli otrzymany kiedyś tam od Oczka :) Jaki makaron, a spaghetti, a że kolorowe to dla pewnego R dedykowane ;)

Spaghetti z pastą z bakłażana i słonecznikiem
1 porcja
70 g makaronu spaghetti
1 mały bakłażan
ząbek czosnku
łyżeczka słonecznika
świeża bazylia
sól, pieprz
oliwa
łyżeczka soku z cytryny
kilka kropli oleju sezamowego
W piekarniku rozgrzanym do 200 stopni upiecz przekrojonego na pół bakłażana- ok. 30min.
W upraż ziarna słonecznika, posiekaj czosnek i bazylię.
Makaron ugotuj al dente. Odcedź i odstaw na bok.
Upieczony bakłażan pozbaw skórki, a miąższ zmiksuj z czosnkiem, bazylią, sokiem z cytryny. Dodaj kilka kropel oleju sezamowego i ok. łyżeczki oliwy. Dopraw do smaku solą i pieprzem.
Makaron wymieszaj z powstałą pastą i słonecznikiem.

Pora na wodnego potwora

2010-08-20T20:38:00.002+02:00

Obiecuję już nie narzekać.
Mam to na piśmie więc dowód jest.
Ględziłam, smęciłam, biadoliłam, że wakacji brak, że nigdzie nie pojadę, że chciałabym chociaż Polskę zwiedzić.
I mam za swoje. Zwiedzam i to aż nadto. Ledwo do domu weszłam, ledwo torby położyłam na ziemi, a tu już kolejne wyjazdy. O tyle dobrze, że inny kierunek.
Ten tydzień spędziłam w PKP i kolejny zapowiada się jeszcze gorzej i dłużej i intensywniej.
Ale plusy są, pozytywne nastawienie też. A co najważniejsze, wiara, że w końcu spocznę w jednym miejscu. A w jakim? Czas pokaże.
Jako, że w PKP i na kwaterach gotować nie gotuje, zatem dziś zaprezentuje danie, które przygotowałam i jadłam jakiś czas temu, a z braku czasu i sposobności jeszcze wam nie pokazałam. Ale w końcu przyszła pora na...potwora ;) Wodnego w dodatku ;)

Razowe penne z wędzonym pstrągiem i fasolką szparagową
40g makaronu razowego penne
dwie garście fasolki szparagowej
kilka czarnych oliwek
kawałek wędzonego pstrąga
ząbek czosnku
białe wino półwytrawne
posiekany koperek
sól, czarny pieprz
oliwa
Fasolkę oczyścić, pokroić w mniejsze kawałki i ugotować. Osobno ugotować makaron.
Czosnek posiekać i zeszklić na oliwie, podlać winem i pozwolić mu odparować. Dodać ugotowaną i odcedzoną fasolkę, pokrojone w obrączki oliwki i łososia. Po chwili dodać odcedzony makaron i koperek, wymieszać. Doprawić do smaku solą i pieprzem.

W czerni i w kolorze

2010-08-16T21:19:00.003+02:00

Kochany Pamiętniczku,
Tak mi się spodobało to barwne życie, że w odpowiedzi na pytanie jak jeszcze mogę wzbogacić swoje plastikowe wnętrze, ponownie przekartkowałem gazetki w poszukiwaniu inspiracji.
Tym razem od deski do deski przejrzałem „Głębię pod przykrywką”. A potem zrobiłem się na bóstwo – raz w papuzich barwach, inną razą, kiedy upały już nieco w sobie zeszczuplały – zrobiłem się na czarno. Wyglądałem jak smaczny kąsek – zerknij – dołączam fotki.
Dodatkowo posyłam kisa.
Twój Lanczboksik

Dziesiąta sztampa w lanczboksie - Czarne pióra

ujędrnione penne barwione sepią
pesto paprykowe (ze słoiczka, rzecz jasna)
mozzarella
wędzony łoś

Wymiąchać, zapakować do lanczboksa, potem wtrąbić.

Jedenasta sztampa w lanczboksie – Kluchy ala pauga

ujędrnione piciatelli
podduszona na maśle cukinia
usmażony kurczęcy cyc
pesto paprykowe

Wymiąchać, zapakować do lanczboksa, potem wtrąbić.

Dwunasta sztampa w lanczboksie – winogrona na sposób Pana R.

ujędrnione kolorowe winogrona (posyłam kisa Poli)
serek wiejski, ziarnisty
suszone tomaty

I znowu, jak wyżej: wymiąchać, zapakować do lanczboksa, potem wtrąbić.

Misia rzucasz coś na Pastę?

2010-08-13T23:51:00.001+02:00

Jak pewnie zauważyliście, ostatnio to Oczko wrzuca kluchy na bloga.
Ja, jak to ja, znowu nawalam. Aż Oczko mi esa o tytułowej treści przesłało.

Ale mam alibi i to całkiem dobre :)
Grunt to przecież wiarygodne alibi, no nie?
A co mam na swoje wytłumaczenie?
A sobie walczę, i to ostro, na naszym rynku pracy, który niestety dla tych mniej agresywnych nie jest zbytnio przychylny.
Zatem postanowiłam wyciągnąć pazurki, zakasać rękawy i pokazać im na co mnie stać ;)
Niestety ta walka wymaga czasu, którego mam coraz mniej. Stąd też moja mała aktywność, zarówno tu, jak i na eksperymanetalnym i u Was :(
A od niedzieli będą zupełnie poza netowym światem. Zabawię się w Jasia Wędrowniczka, dofinansuję trochę PKP i pozwiedzam Polskę. Będę trochę tam, trochę tam, a potem jeszcze tam i tam. Mam tylko nadzieję, że ni zeświruję do końca w naszych pięknych i powolnych pociągach... ;)

Dobra koniec tłumaczenia się! Czas na jakąś pastę bądź też bastę ;) O tak, Pasta i Basta! A jak! ;)

Makaron z cukinią i kurczakiem
1 porcja
50 g makaronu razowego penne
1 mała cukinia
100 g piersi z kurczaka
ząbek czosnku
sól, pieprz
natka pietruszki
przyprawa do kurczaka
oliwa
Makaron ugotować al dente. Czosnek drobno posiekać, a cukinię umyć i zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Pierś z kurczaka pokroić w kostkę i posypać przyprawą do kurczaka.
Na patelni rozgrzać odrobinę oliwy i usmażyć kurczaka, zdjąć z patelni i odstawić na bok. Na patelnię wrzucić czosnek i cukinię, dusić ok. 10 min, doprawiając do smaku solą i pieprzem. Dodać kurczaka i odcedzony, ugotowany makaron. Dobrze wymieszać, przełożyć na talerz i posypać posiekaną natka pietruszki.